Betoverd door VDB

Wie was hij? Op basis van de krantenberichten over hem, vroegen velen zich jarenlang hardop af waarom ‘die psychopaat’ nog niet in een gesloten inrichting zat.

© ANP

Wanneer zo’n criticaster echter één keer persoonlijk met hem sprak, dan was de kans groot dat hij spontaan veranderde in een verdediger van VDB en voortaan onvermoeibaar tegen iedereen getuigde, dat Frank Vandenbroucke eigenlijk buitengewoon sympathiek en intelligent was.

Zijn charisma was minstens zo groot als zijn wielertalent. Typerend is een anekdote die zich afspeelde tijdens één van zijn vele rampseizoenen. Het leek indertijd alsof zijn heilig vuur definitief was gedoofd, alsof hij niet meer in een grote comeback geloofde.

Keer op keer was VDB niet op komen dagen bij wedstrijden en groepstrainingen. Soms meldde hij zich af met een reden die logisch klonk, soms met een absurde smoes, soms nam hij niet eens de moeite om zich af te melden.

Charisma

Zijn toenmalige sponsor was dat zat. Woedend kondigde hij aan dat hij VDB thuis ging opzoeken, om hem eens goed de waarheid te vertellen. Er werd aangenomen dat dit betekende dat hij aan VDB zijn ontslagbrief ging uitreiken.

Maar nee, toen hij face-to-face stond met het fenomeen VDB, viel ook deze zakenman volledig voor diens charme en charisma. Na afloop van dat bezoek glunderde de sponsor. Hij had een heel goed gesprek gehad met ‘onze kopman’.

Ter plekke had de geldschieter blijkbaar ingezien dat het toch niet zo slim was om veel te zeuren over al die ‘negatieve accidentjes’. Nee, in plaats daarvan had deze teameigenaar liever geluisterd naar allerlei prachtige verhalen die VDB begon te vertellen over de geweldige topploegen waarvoor hij in het verleden had gereden.

Sympathiek

Op basis van deze ervaringen was die sympathieke VDB spontaan met een hele reeks tips gekomen, over zaken die verbeterd konden worden bij zijn huidige ploeg, uiteenlopend van geschikte nieuwe renners tot en met een mooiere kleurstelling van de kleding.

De sponsor had deze ‘audiëntie’ als heel erg leerzaam ervaren en hij had alle vertrouwen in de toekomst. Met de hulp van zijn geweldige kopman en topadviseur Frank VDB, zou hij zijn team uitbouwen tot een echte topploeg.

De geldschieter schrok wakker uit deze dagdroom, toen VDB kort na dit gesprek gewoon weer verder ging met het niet nakomen van afspraken.

Droomkopman

Mogelijk was juist die grote gave van VDB om mensen voor zich te winnen, indirect één van zijn grote problemen. Niet alleen die sponsor, zijn supporters en zelfs journalisten veranderden in de aanwezigheid van VDB in dweepzieke aanbidders. Ook veel ploeggenoten en ploegleiders werden door hem betoverd en konden onmogelijk boos op hem worden.

Het ergst was dit het geval bij Cofidis. Aan het begin van het seizoen 2000 leek dit geen wielerteam maar een VDB-fanclub. In talloze interviews vertelden zijn ploeggenoten dat VDB hun droomkopman was en dat zijn talent werkelijk grenzeloos was.

Ja, zelfs als hij één been zou verliezen, dan zou VDB met zijn overgebleven been nog een topwielrenner blijven, zo vertelde een renner die op voorspraak van VDB was aangetrokken.

Training

De aanloop naar dat seizoen leek één groot feest. Tijdens trainingskampen en rondom voorbereidingswedstrijden vierde de ploeg in uitgaansgelegenheden alvast alle wedstrijden die VDB beloofde dat jaar te gaan winnen.

In deze atmosfeer durfden zijn ploeggenoten en ploegleiders blijkbaar niet hardop op te merken dat hun held opvallend vaak iets essentieels verzaakte. Ja, iets wat zelfs een halfgod als VDB nodig had: training.

VDB begon dat seizoen met een belabberde basisconditie. 2000 zou het eerste grote rampjaar zijn van VDB. Daarna zouden er nog negen volgen.