Legale doping

Zijn Italiaanse ploeggenoot Massimiliano Lelli wilde hem wel helpen. Lelli liep met hem naar het promotiemeisje van de Italiaanse Saeco-ploeg. Hij stelde de twee aan elkaar voor: 'Dit is nou de grote coureur Frank Vandenbroucke!'

Betoverd en vol verwachting keek de Belgische halfgod naar haar. Zij keek verward naar hem: 'Frank wie?' Door dat ene moment zou het verloop van die wonderbaarlijke Vuelta van 10 jaar geleden totaal veranderen.

Amai!

Bijna een week eerder, aan de start in Murcia, waren de sportieve verwachtingen nog nihil. Zijn begeleiders waren al lang blij dat Frank VDB weer op de fiets zat. Vier maanden eerder was VDB op non-actief gesteld, wegens mogelijke betrokkenheid bij een dopingzaak.

Het wonderkind was geen tegenslag gewend en had daarom maandenlang troost gezocht in alles wat voor sporters verboden was. Toen hij uiteindelijk vrijuit ging in de dopingzaak, was zijn conditie geruïneerd. De bedoeling was daarom dat VDB in Spanje slechts een beperkt aantal ritten zou meerijden om weer wat conditie en wedstrijdhardheid op te doen.

Na de ontmoeting met de promogirl Sarah Pinacci had Frank Vandenbroucke de doelstellingen echter totaal omgegooid. 'Frank wie?' Amai! VDB zou aan die Italiaanse schone tonen wie deze Frank was.

Witte Dame

Wat hierop volgde was een demonstratie van de magische kracht van een geweldig dopingmiddel dat op geen enkele zwarte lijst staat. Het was een wondermiddel waarover Fausto Coppi in 1953 al vreugdevol getuigde.

De Campionissimo beweerde toen immers dat hij zijn glorieuze solo naar de wereldtitel geheel dankte aan het gevoel dat hij die dag had, omdat hij wist dat zijn Witte Dame aan de finish stond.

Muze

In die Vuelta van 1999 was Sarah voor VDB de muze die hem tot vele heldenepossen inspireerde. Bijna elke dag trok hij ten aanval. Nooit eerder klom hij zo goed: het leek alsof hij zweefde, doordat hij door de vlinders in z'n buik werd opgetild.

In Valencia beloofde VDB aan Sarah: 'Morgen zal ik de etappe winnen en dan zijn de bloemen voor jou!' En ja hoor, hij kwam die belofte op grootse wijze na.

Het leek alsof hij geen pijn meer kon voelen, alsof hij niet meer moe kon worden. Op een avond reed VDB met een verzorger anderhalf uur heen en anderhalf uur terug in een auto, om Sarah even in haar hotel te kunnen ontmoeten.

Mafkees

VDB vertelde toen aan Sarah dat hij nogmaals een etappe voor haar zou kunnen winnen, maar vroeg of hij daarna dan als beloning een nacht met haar mocht doorbrengen.

Lacherig had ze daar uiteindelijk in toegestemd. Die mafkees had één keer geluk gehad, maar een tweede keer zou dat toch niet lukken? Jawel dus: de volgende dag won hij de bergetappe naar Avila.

Aan het einde van die Vuelta had VDB het gevoel dat hij de grootste prijs had gewonnen die volgens hem een wielrenner, neen, een mens kon winnen. Daar kon geen gele trui, geen amarillo trui, geen regenboogtrui tegenop: hij had het hart van Sarah veroverd.

Tragedies

Tot zover klonk het verhaal van Sarah en VDB, dat ondermeer vereeuwigd is in de geweldige Belga Sport-documentaire 'Gevallen voor Sarah', als een zoetsappig doch heroïsch sportsprookje. Helaas is de werkelijkheid bijna nooit een sprookje dat eindigt met 'en ze leefden nog lang en gelukkig'. En zeker niet in dit geval.

Zowel de sportieve carrière van VDB als zijn relatie met Sarah liepen uit op grote tragedies. VDB regeerde nog jarenlang de krantenkoppen in België. Niet vanwege sportieve prestaties, maar vanwege dopingaffaires, ruzies, drugsverslaving, depressies en zelfmoordpogingen.

Toen hun relatie in 2007 eindigde, zou Sarah in La Gazetto dello Sport vertellen over de hel die zij al die jaren had meegemaakt, onder de titel: 'Mijn onmogelijk leven met een ziek man.'