Wielrennen als heilsleer

Hele middagen staren naar een tv-scherm? Zo samengevat lijkt mijn wielerverslaving een erg geestdodende hobby. Toch is het in werkelijkheid een buitengewoon heilzame en vooral leerzame passie.

© ANP

Dat merkte ik voor het eerst op de basisschool, toen we een proefwerk kregen over de topografie van Frankrijk. Terwijl veel klasgenoten daarvoor urenlang binnen moesten leren, kon ik 's middags op straat voetballen. Ik kende al 90 procent van de dingen die we moesten weten, dankzij de Tour.

Fictieve ronde

In die jaren werd er geen Ronde van Duitsland georganiseerd. Dat leek even een nadeel toen ik de topografie van Duitsland moest leren. Daarom fantaseerde ik in een schrift een Deutschland Rundfahrt bij elkaar. Inclusief fictieve wedstrijdverslagen en uitslagen.

Ik leerde de ligging van Bremen en Hannover onthouden, omdat ik in de rit tussen die twee steden iets sensationeels liet gebeuren: Kees Hopmans versloeg Van Poppel en Bontempi in de massasprint.

Wanneer ik ergens de term 'Het Zwarte Woud' lees of hoor, zal ik altijd denken aan Willem-Jan van Loenhout die ik daar de koninginnenrit liet winnen, voor Herrera en Hampsten.

Doping

Hoe heilzaam het is voor je algemene ontwikkeling om fanatiek het wielrennen te volgen, merkte ik ook heel duidelijk in de nasleep van de Tour de France van 1998.

Als ik fan was geworden van een sport met minder dopingaffaires, dan had ik nooit zoveel medische kennis opgedaan over epo, hematocrietwaarden, testosteron, cortisonen, amfetamines, enzovoort.

Leesbevordering

Omdat er zoveel meeslepende boeken over wielrennen zijn geschreven, is deze sport ook erg goed voor De Leesbevordering. Bij mij zorgde het zelfs voor een ongeneeslijke leesverslaving.

Op m'n tiende herlas ik talloze malen het boek De Sterren Van De Tour De France, zoals ik later deed met Mandarijnen Op Zwavelzuur van W.F. Hermans. Als elfjarige bleef ik tot diep in de nacht Met Banddikte van Jan Derksen lezen, omdat ik dat geweldige boek absoluut in één keer uit wilde gelezen.

Datzelfde had ik jaren later ondermeer met Voyage Au Bout De La Nuit van Louis-Ferdinand Céline. Ik spelde als tiener de jaargangen van de Wieler Revue, zoals ik later voor literair onderzoek de jaargangen van de Nieuwe Gids spelde.

Verslaafd

Uit ervaring weet ik dat het ook heilzaam is voor mijn lichamelijke conditie, om verslaafd te zijn aan het bekijken van live-uitzendingen van wielerkoersen.

Sedert vele jaren kan men mij niet meer betrappen op het uitoefenen van sportieve activiteiten. Toch scheur ik best vaak vele kilometers met volle snelheid op een omafiets door de straten van Groningen. Dat betekent 9 op de 10 maal, dat ik haast heb omdat ik thuis nog zoveel mogelijk kilometers wil zien van een wielerkoers die op dat moment wordt uitgezonden.

Banksaldo

Mijn wielerverslaving is ook erg goed voor mijn banksaldo. Gezien de regenverwachting tijdens de gemiddelde Hollandse zomer moeten veel andere mensen een dure vakantiereis boeken, om van de vakantiemaand juli daadwerkelijk een feest te maken. Ik hoef daarvoor slechts de tv aan te doen: geheel gratis speelt dan drie weken lang 's wereld grootste feest zich af voor mijn ogen.

Zo zou ik nog vele pagina's vol kunnen typen, met voorbeelden van nuttige & heilzame gevolgen van mijn passie voor het wielrennen. Ja, eigenlijk is het wielerfanschap een perfect voorbeeld van het verheven adagium 'Utile Dulci' dat de filosoof Horatius al in het jaar 12 voor Christus openbaarde in zijn Ars Poetica: Het verenigt het nuttige met het aangename.