De onvermoeibare zwijger

Wat bezielde hem? Dat was een groot raadsel voor journalisten en fans, maar ook voor zijn ploeggenoten. Er was namelijk één ding waar hij nog beter in was, dan in wielrennen: zwijgen.

Marino Lejarreta hield ervan om alledrie de Grote Rondes in één seizoen te fietsen. In 1987, 1989, 1990 en 1991 slaagde hij erin om ze allemaal uit te rijden. Dit wereldrecord is extra imponerend, wanneer je de wielerkalenders uit die jaren bekijkt.

Indertijd werden de Grote Rondes zo vlak achter elkaar verreden dat Lejarreta’s prestaties zowel fysiek als praktisch gezien bijna onmogelijk leken. De Vuelta stond van eind april tot midden mei op de kalender. Vervolgens moest Lejarreta zich naar Italië haasten, om soms slechts drie dagen later in de Giro te starten.

Hoofddoel

Vlak daarna volgde dan het hoofddoel van z’n seizoen: de Tour.
Lejarreta hield niet van anoniem meerijden: elk jaar eindigde hij in 2 van de 3 Grote Rondes in de top 10.

Waarom koos Lejarreta jaarlijks voor die verschrikkelijke opeenvolging van drie marteltochten? Wanneer een journalist dit aan hem vroeg, reageerde Marino de Zwijger meestal door glimlachend z’n schouders op te halen. Hooguit wist hij op nonchalante toon als antwoord te formuleren: ‘Och, hoe minder koersen ik zou rijden, hoe meer ik thuis in m’n ééntje zou moeten trainen… en ik vind koersen nou éénmaal leuker dan trainen…’

Wonderlijk

Maar hoe kon zijn lichaam die ongeëvenaarde hoeveelheid koersdagen aan? Was hij een wonderlijke speling van de natuur? Het leek alsof hij niet moe kon worden. Integendeel: Hoe meer Lejarreta koerste, hoe fitter hij werd.

Jammer

In 1989 werd hij bijvoorbeeld achtereenvolgens 19e in de Vuelta, 10e in de Giro en 5e in de Tour. Elke keer halveerde hij dus ongeveer zijn klassering. Dat jaar vond hij het eigenlijk jammer dat er niet nog een vierde Grote Ronde van drie weken bestond, die hij meteen daar achteraan had kunnen rijden. Daar had hij dan immers mathematisch gezien gegarandeerd op het podium gestaan.

Hoe onvermoeibaar de merkwaardige dieselmotor in het lichaam van Lejarreta was, bewees hij jaarlijks in de tweede seizoenshelft. Viermaal won hij in augustus nog de Ronde van Burgos. In september en oktober raapte hij vaak nog ereplaatsen in grote koersen zoals de Grand Prix des Nations en de Ronde van Lombardije. En als traditionele seizoenafsluiter won hij maarliefst vijfmaal de befaamde klimkoers op Montjuich.

Valpartij

Waarschijnlijk had Lejarreta in 1992 alweer drie Grote Rondes willen rijden. Helaas kwam hij in dat voorjaar verschrikkelijk ten val. Artsen vertelden hem dat zijn blessures het einde van zijn carrière betekenden.

Hij werd dat jaar al 35. Voor normale sporters lijkt dat een leeftijd waarop je het einde van je carrière als een noodlot kunt aanvaarden. Maar niet voor Lejarreta. Maandenlang werkte hij in eenzaamheid aan zijn herstel.

Afscheid

En ja, wederom realiseerde hij iets wat fysiek bijna onmogelijk leek. In het najaar stond de taaiste renner die het profwielerpeloton ooit kende, weer aan de start van een wedstrijd.

Hoewel zijn lichaam niet meer tot topprestaties in staat was, kon hij zo toch nog afscheid nemen van de wielersport, op de manier die hij wenste: Niet liggend in een ziekenhuisbed, maar fietsend over de finish van een koers die hij zelf had uitgekozen als afscheidswedstrijd.