De lijdende luisteraar

Midden jaren '80 veroverde LL Cool J de hiphopwereld met het album Radio. Het openingsnummer was een ultieme liefdesverklaring aan de ghettoblaster die hij overal met zich meedroeg: 'I can't live without my radio!'

Eigenlijk had ik in de jaren '90, tijdens drie heilige weken in juli, altijd exact datzelfde levensmotto. Of ik nou in de tuin zat, of onderweg was, of aan het strand lag.

Drie weken per jaar golden ook voor mij de woorden van LL Cool J: 'I'm sorry if you can't understand, but I need a radio inside my hand!'

Levensbehoefte

Achteraf besef ik dat heel wat 'neighbours' helemaal gek zijn geworden van het volume van die radio. Het was echter voor mij, net als voor mijn soulbrother LL Cool J niet het doel 'to offend other citizens'.

Het was gewoon een primaire levensbehoefte: 'I just couldn't survive without my radio!'

Radiojunkie

Toch waren er duidelijke verschillen tussen de radioverslaving van LL Cool J en die van Rob de Haan. LL Cool J gebruikte z'n radio om mee te zingen met schreeuwende rappers. Ik gebruikte de radio om mee te juichen met schreeuwende NOS-reporters.

In LL Cool J's universum kwam het spektakel van samples en scratchers. In mijn universum van demarrages en sprints. LL Cool J luisterde gehypnotiseerd naar de beukende beats. Ik luisterde gehypnotiseerd naar de namen van de wielrenners die op kop beukten.

De Amerikaanse hiphopper was een radiojunkie geworden omdat hij, zoals hij zong, een 'musical maniac' was, 'to say the least'. Het liefst draaide hij de volumeknop 'way past 10' als hij muziek luisterde op z'n ghettoblaster.

Muziek

Ik was verslaafd geraakt aan de radio omdat ik als wielerjunk altijd smachtte naar het laatste Tour-nieuws. Naar elke 'NOS-Radio-Tour-Flits', waarin de actuele stand in de wedstrijd werd geopenbaard, luisterde ik het liefst met de volumeknop 'way past 10'.

Bijna net zo hard stond het volume als ik luisterde naar de interviews, achtergrondverhalen, analyses en vaste rubrieken, ja eigenlijk naar alles van Radio Tour de France, behalve juist… de muziek. Als er een nieuw nummer begon, sprong ik vaak snel naar de radio om 'm radicaal zachter te zetten.

Celine Dion

Waarom? In m'n tienerjaren, het tijdperk waarin ik het meest naar Radio Tour de France luisterde, luisterde ik de andere 49 weken van het jaar fanatiek naar bands als Nirvana, Joy Division en Public Enemy.

Dan was het dus wel een erg grote overgang om in die 3 zomerse weken elke middag naar een programma te luisteren waarin nummers van BZN, Manke Nelis en Celine Dion vaste ingrediënten waren.

Lijden

Toch wist ik als pretentieuze puber uiteindelijk een Zeer Diepzinnige Symbolische Reden te bedenken, waarom het toch goed & cool was, dat in mijn favoriete radioprogramma zo vaak de aller-oubolligste en kitscherigste muziek ter wereld werd gedraaid.

Die muziekkeuze zorgde er namelijk voor dat wij als luie luisteraars, liggend in de zon, toch nog solidair waren met de wielrenners. Zoals de cols ervoor zorgden dat het peloton in de Tour moest lijden, zo zorgden BZN en consorten ervoor dat de luisteraars thuis moesten lijden.