Bolletjestrui tegen bolletjesslikkers

'Die mennekes sturen alsof ze voor het eerst op een fiets zonder zijwieltjes rijden!' Nee, erg gastvrij reageerden veel Europese profrenners niet, toen begin jaren '80 een Colombiaanse ploeg aan de start verscheen in de Tour de France.

© anp

De Colombianen wisten op dat moment nauwelijks iets van de tactieken en gewoontes binnen de Europese profwereld. In vlakke waaierritten en tijdritten verloren ze vele minuten.

Veel Europese profs vonden dat de Colombianen hen alleen maar in de weg reden: 'Als die mennekes nog eens in een profkoers willen starten, dan zullen ze eerst thuis moeten leren fietsen!'

De grote bekken van de Europeanen vielen echter stil toen het peloton de Pyreneeën bereikte. De Colombianen dansten daar omhoog, alsof het hen geen moeite kostte.

Stoempen en zwoegen
Stoempend en zwoegend keken de meeste Europese renners met open monden toe hoe de Colombianen van hen wegreden. Wie moest ook alweer leren fietsen?

Colombia had op dat moment al decennialang een bloeiende, maar gesloten wielercultuur. Colombiaanse renners richtten zich al die jaren op hun eigen wedstrijden, zoals de Clasico RCN en de Ronde van Colombia. Daarin werd zoveel geklommen dat daarmee vergeleken bijna elke Europese klimkoers kinderspel was.

Er waren twee redenen waarom de Colombiaanse renners begin jaren '80 eindelijk de kans kregen om zich in de profkoersen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan te bewijzen.

Allereerst zocht Tourbaas Lévitan in die jaren naar manieren om de Tour ook buiten West-Europa populair te maken. Hij had de Colombianen zien uitblinken in internationale amateurkoersen en wist daarom dat de scepsis van de Europese profs tegen hen onterecht was.

Geld
Een andere factor was, dat de Colombiaanse overheid indertijd naar projecten zocht om haar land wat hoognodige positieve publiciteit te geven. Daarom was ze bereid om geld in een eigen wielerploeg te steken.

Daar zou die overheid geen spijt van krijgen: Dankzij het wielrennen was Colombia voor Europeanen voortaan elke zomer niet het land van ontvoeringen en bolletjesslikkers, maar van demarrages en de bolletjestrui. Niet het land van drugsbaron Pablo Escobar en guerillastrijder Manuel Marulanda Vélez, maar van Fabio Parra en Lucho Herrera.

In Colombia steeg ondertussen de populariteit van het wielrennen tot ongekende hoogte: Wielrennen zou zelfs tijdelijk Koning Voetbal van z'n troon stoten, als populairste sport. Tijdens de Tour hing heel Colombia aan de radio, om te luisteren naar een programma dat als leus had: 'Wij gaan Europa veroveren!'

Hysterische reporters vertelden daarin over de heldendaden van renners als Parra, Ramirez, Cabrera, Wilches, Corredor en bovenal Lucho Herrera.

Vlinder uit de Andes
Zoals gewoonlijk Latijns Amerikaanse-voetbalreporters bij elk doelpunt bijna eindeloos 'Goaaaaaaaaaaal!' roepen, schreeuwden deze reporters elke keer bijna eindeloos 'Herreraaaaaaaaaaaaaaaa!' als de Vlinder uit de Andes weer had toegeslagen. In hun euforie hielden ze die laatste 'a' van Herrera zo lang aan, dat die radioverslaggevers minstens de longinhoud van topwielrenners moesten hebben.

Herrera won ondermeer de etappe naar l'Alpe d'Huez en tweemaal de bolletjestrui in de Tour. Zijn sportieve hoogtepunt was zijn eindoverwinning in de Vuelta van 1987. Door het feest ter ere van die zege voelde het door drugs-syndicaten en guerrilla-oorlogen verscheurde Colombia zich voor even een éénheid.

Sindsdien werd het Europese profwielercircuit altijd mede gekleurd door een aantal Colombiaanse toppers. Tijdritbeulen als Botero en Pena rekenden af met het vooroordeel dat Colombianen alleen maar kunnen klimmen. Duque liet zien dat Colombianen ook kunnen sprinten.

Maar het momentele boegbeeld van de Colombiaanse wielersport bevestigt toch weer alle vooroordelen van begin jaren '80: Mauricio Soler. In topvorm kan hij vliegen over het hooggebergte. Maar dankzij zijn stuurmanskunsten heeft hij zichzelf helaas vaak al lang middels een valpartij uitgeschakeld, voordat de eerste grote berg in zicht komt.

'Gene gewone'
Momenteel wordt de Ronde van Colombia verreden. Zijn daar nog nieuwe Herrera's, Botero's of Parra's te vinden? Fabio Duarte, die vorig jaar wereldkampioen werd bij de beloften, demonstreerde gisteren nogmaals zijn talent door bergop de concurrentie op minuten te rijden. Hij is zeker 'gene gewone'.

Een mogelijk nog groter Colombiaans talent rijdt momenteel niet in de nationale rondrit, maar in de Dauphiné Libéré. Als ik een Colombiaanse radioreporter was, dan zou ik met het oog op de toekomst alvast beginnen met oefenen op het minutenlang schreeuwen van: 'Rigooooooobertooooooo Uuuuuuuuuuraaaaaaaaaaaaaaaaaan!'