Doping voor dummies

Onlangs verscheen het boek ‘Supergenen En Turbosporters’ van Sietse van der Hoek en Toine Pieters. Op de cover wordt beloofd dat hierin ‘Een nieuwe kijk op doping’ aan de mensheid wordt gepresenteerd.

Zeker in de eerste 177 pagina’s van dit boek slagen de auteurs daar allerminst in. Het lijkt juist alsof Van der Hoek en Pieters met opzet hebben gezocht naar de personen die de afgelopen jaren het meest in de media aan het woord zijn gekomen als het over doping ging. Zoals Berend Nikkels, Henk Kraaijenhof, Maarten Ducrot en Harm Kuipers. Die krijgen in dit boek alle ruimte om hun voorspelbare meningen, die iedereen al talloze malen in kranten, tijdschriften, boeken en tv-programma’s heeft kunnen vernemen, nogmaals te herhalen.

Harm Kuipers beweert bijvoorbeeld weer eens dat doping vaak niet werkt. Zo bleek hij tijdens testen 3 à 4 procent minder hard te fietsen met amfetamines, dan zonder. Daaruit concludeert hij dat een medaillewinnaar die op amfetamine wordt betrapt, die medaille eigenlijk nog meer verdient dan iemand die clean een medaille wint.

Anekdotes
Behalve bekende meningen van bekende deskundigen, biedt dit boek ook talloze pagina’s vol beroemde anekdotes over betrapte sporters. Zo lezen we nog maar weer een keer dat Frank Vandenbroucke beweerde dat dopingmiddelen die bij hem waren aangetroffen, bestemd waren voor zijn hond.

Verder blinken de auteurs die zo’n ‘nieuwe kijk op doping’ zouden openbaren, vooral uit in het beschrijven van visies op doping, die al door velen worden aangehangen, zo lang er anti-dopingbeleid bestaat. Bijvoorbeeld dat een dopingtest eigenlijk indirect een intelligentietest is: Heel veel topsporters gebruiken doping, maar bijna alleen de dommeriken laten zich betrappen.

Clichéverhalen
Ja, Sietse van der Hoek en Toine Pieters hebben duidelijk erg hun best gedaan om zo veel mogelijk clichéverhalen te verzamelen, zodat ze toch nog een dik boek konden publiceren, terwijl ze eigenlijk amper voldoende nieuws te melden hadden, om een brochure mee te vullen.

Om ervoor te zorgen dat hun boek uiteindelijk zelfs meer dan 300 pagina’s telde, hebben de auteurs een bijlage aan hun verhaal toegevoegd: een 37 pagina’s lange, gortdroge opsomming uit het ANP-archief, van ‘alle dopingschandalen in het nieuws’, van januari 2007 tot en met maart 2009.
Wat heeft de mensheid aan deze opsomming van bekend oud nieuws? Nou ja, laat ik er iets positiefs over proberen te zeggen: Die bijlage is natuurlijk buitengewoon handig voor een sportliefhebber die de afgelopen jaren geen krant heeft kunnen lezen omdat hij in coma lag.

Pretentieus
Ik wil echt niet beweren dat Supergenen En Turbosporters volslagen papierverspilling is. Wel constateer ik dat dit boek meer dan tweehonderd pagina’s bevat die puur inhoudelijk gezien eerder zouden passen in een pocket getiteld ‘Doping voor Dummies’, dan in een pretentieus gepresenteerd boek dat ‘een nieuwe kijk op doping’ belooft.

Middenin het boek zijn echter ook een paar hoofdstukken verstopt, die daadwerkelijk inhoudelijk interessant zijn. Deze hoofdstukken gaan over genetische doping. Alle vroegere dopingmiddelen zijn slechts kinderspel, vergeleken met de mogelijkheden die gendoping in de toekomst aan sporters lijkt te bieden. Met het oog op die ontwikkelingen, is het geen overbodige luxe om een fundamenteel debat over de toekomst van het dopingbeleid te beginnen. En ja, het moet gezegd worden: De auteurs doen een poging om dat debat op gang te krijgen.

Oud nieuws
De komst van gendoping is volgens de inleiding en de flaptekst ook de aanleiding voor de publicatie van ‘Supergenen En Turbosporters’. Waarom hebben de auteurs dan een boek geschreven dat voor bijna 90 procent is volgepropt met clichés en oud nieuws, in plaats van een boek vol nieuw nieuws over gendoping? Ik denk dat dit vooral komt doordat het hen onmogelijk leek om over die gendoping honderden pagina’s vol te schrijven, die leesbaar zouden zijn voor een publiek dat groter is dan een handvol sportmedici.

Nadenken over gendoping is momenteel nog grotendeels theoretisch gefilosofeer. Er is praktisch gezien nog extreem weinig over de mogelijkheden, gevaren en oplossingen te zeggen. Professor Knijff vat dat in dit boek samen met een ultieme dooddoener: ‘Als we één ding hebben geleerd van vijfentwintig jaar DNA-technologie, is het wel dat voorspellingen niet te maken zijn.’

Titel: Supergenen en turbospieren. Een nieuwe kijk op doping
Auteurs: Sietse van der Hoek & Toine Pieters
Pagina’s: 336
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl