De dorst van een kampioen

Het leven van de Britse wielerheld Bradley Wiggins stond de afgelopen jaren in het teken van het gevecht tussen twee grote passies: Wielrennen en alcohol.

Wiggins groeide op in Londen, maar werd geboren in Gent. Wanneer hij denkt aan z'n geboorteland, droomt hij niet van de Muur van Geraardsbergen, de Stockeu of de Kemmelberg. Hij denkt eerder aan Leffe, Sint Bernardus, Triple Moine, Piraat en andere vormen van blond gerstenat.

Natuurlijk doet de Brit zijn best om z'n twee passies te scheiden. Wanneer hij tijdens het wielerseizoen in een winkel flessen met vloeibaar goud uit Vlaanderen zag staan, kon hij in 't verleden meestal niet de verleiding weerstaan om er een aantal van in te slaan. Vaak slaagde hij er in om die flessen onaangeroerd naar z'n kelder te brengen, waar hij een bierverzameling opbouwde 'voor later'.

Statiegeld
Dat 'later' bleek in de praktijk meestal echter veel vroeger te komen dan hij had gepland. Als hij éénmaal besloot om toch even iets van die grote verzameling te proeven, dan had hij volgende ochtend vaak geen druppel vloeibaar goud meer in huis, maar kon hij wel een kapitaal aan statiegeld innen.

Dat Wiggins ondanks deze hobby toch echt voor z'n sport kan leven, bewees hij in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2004. Teamgenoten en familieleden zagen vol bewondering hoe hij maandenlang fundamentalistisch als een monnik op dit ene doel gefocust was.

Andere passie
Bradley Wiggins won op de Atheense wielerbaan drie Olympische medailles, waaronder goud op de individuele achtervolging. Hij werd die zomer in Engeland onthaald als de nieuwe grote sportheld. Door het vele toosten tijdens de huldigingsfeesten en -recepties kreeg hij echter weer de smaak te pakken van z'n andere passie.

De rest van dat jaar begonnen zijn dagen rond elf uur 's ochtends. Dan trok Bradley naar de plaatselijke pub om z'n eerste bier te bestellen. De hele middag bleef hij daar druk bezig, pint na pint, met het lessen van z'n dorst. Als de avond naderde had hij meestal genoeg van al dat bier en vertrok naar huis, om zich tot 's avonds laat op z'n andere hobby te werpen: het legen van wijnflessen.

Niets te zuipen
Bradley Wiggins leefde naar het levensmotto van Tom Waits: 'Ik heb geen drankprobleem! Behalve als ik niets te zuipen heb.'

Zowel z'n aanleg voor wielrennen als zijn liefde voor alcohol erfde Bradley van z'n vader, Gary Wiggins. Die was ook profwielrenner en werd na z'n loopbaan fulltime alcoholist. Pa Wiggins verliet z'n gezin al toen Bradley twee jaar was, om vervolgens zestien jaar niets van zich te laten horen.

Pas toen zoonlief juniorenwereldkampioen op de baan werd, wilde pa ineens weer contact met hem hebben. Tijdens die contacten bleek Gary voor Bradley steeds meer het voorbeeld van alles wat Bradley nìet wilde worden.

Goede voornemens
In januari 2008 werd pa Wiggins gewond en buiten bewustzijn op de stoep voor een pub gevonden. Die avond kwam op 55 jarige leeftijd zijn tragische levensverhaal in een ziekenhuis ten einde.

De dood van Gary Wiggins zorgde voor allerlei goede voornemens bij Bradley over zijn eigen alcoholgebruik. Toch dreigde hij afgelopen zomer, na twee gouden Olympische medailles in Beijing, even weer in dezelfde val te trappen als na Athene.

Eigenlijk heeft Wiggins een soortgelijk probleem als Tom Boonen: Wanneer hij een aantal maanden als een monnik gefocust is geweest op een sportief doel en dit haalt, is hij geneigd om zich helemaal uit te leven in alles wat zondig is voor een topsporter. Bij Wiggins kon dit uitleven soms echter heel lang duren, mede omdat hij als baanspecialist vaak slechts één, of hooguit twee serieuze doelen in een jaar had: Het WK en de Olympische Spelen.

Potentieel doel
Sinds dit voorjaar zoekt Bradley Wiggins de oplossing van zijn problemen daarom in een serieuze wegwielercarrière, met een druk wedstrijdprogramma. In de afgelopen jaren nam hij slechts een handvol wegkoersen serieus, zoals een paar keer het WK tijdrijden en in 2007 de proloog van de Tour, omdat die toen toevallig in Wiggins' eigen Londen was. Voortaan moet echter elke grote wegkoers een potentieel doel zijn.

Vier jaar geleden reed Bradley Wiggins in het post-Olympisch jaar, na een winter vol alcohol, puur op talent de Giro uit. Volledig anoniem werd hij 123e. Het wedstrijdverloop leek hem nauwelijks te interesseren. Hij reed slechts plichtsmatig mee om na die dramatische winter weer wat basisconditie op te bouwen.

Ongekende gretigheid
In het post-Olympisch jaar 2009 lijkt alles anders. In de eerste week van de Giro zag ik Wiggins met een ongekende gretigheid koersen. Op het vlakke imponeerde hij als tempobeul voor z'n ploeg. Bergop worstelde hij telkens moedig om z'n verlies te beperken. Tot gisteren stond hij, tot verbazing van veel wielerkenners, tussen allerlei kopmannen in de top 30 van het klassement.

In plaats van zijn verslavende dorst naar alcohol, lijkt nu een verslavende honger naar de koers zijn leven te beheersen. Hier fietst een herboren kampioen.