Neerlands trots

Ik ben het grootste fenomeen dat de Nederlandse wielersport heeft voortgebracht. Al besef ik dat dit meer over Nederland zegt, dan over mij.

In de meeste streken van dit polderland zijn er voor wielerkoersen nauwelijks zwaardere hindernissen te vinden dan verkeersdrempels. Daardoor kon ik als Limburgs heuveltje de status krijgen van een soort Nederlandse Mont Ventoux.

Heuvelland
Toen België zich in 1830 van Nederland afsplitste, was de overgrote meerderheid van de Limburgse bevolking voor aansluiting bij België. Na veel politiek gekonkel werd het oude Limburg gesplitst in een Belgische en een Nederlandse provincie.

Het is maar goed dat Nederland uiteindelijk toch een deel van dit heuvelland kreeg: Waar had Nederland anders in godsnaam de afgelopen eeuw z'n grote wielerkoersen moeten organiseren?

Tour
Tientallen malen besliste ik over winst en verlies in het Nederlands Kampioenschap en de Ronde van Nederland. Tweemaal bezocht de Tour de France mij. Komend najaar bezoekt de Vuelta mij zelfs tweemaal op één dag.

Neerlands enige echte wielerklassieker, de Amstel Gold Race, heeft z'n finish op mijn top gelegd. Viermaal werd het Wereldkampioenschap Wielrennen in Nederland gehouden en raad eens wat elke keer de belangrijkste helling was?

Coppi
De meest legendarische wedstrijd die ooit op mijn flanken werd betwist was het WK van 1948. De onbetwiste topfavorieten waren Fausto Coppi en Gino Bartali.

Het was niet de vraag òf een Italiaan wereldkampioen zou worden, maar wèlke Italiaan wereldkampioen zou worden. Het beroemde duo negeerde die dag het feit dat ze ploeggenoten waren en verhief urenlang het elkaar-in-de-gaten-houden tot hoge kunst. Ze fietsten alsof ze elkaars schaduwen waren.

Italiaans drama
Ondertussen leken ze te vergeten dat er nog andere renners meededen. Allerlei sterke outsiders trokken ten aanval. Coppi en Bartali bleven druk bezig met elkaar te bestuderen. Toen de andere toppers inmiddels een kwartier voorsprong hadden, zaten Coppi en Bartali nog steeds naar elkaar te loeren.

Op dat moment beseften ze dat dit Italiaanse drama slechts op één manier af kon lopen: Onder een luid fluitconcert stapten beide Campionissimo's tegelijkertijd af.

Raas
Die twee Italianen hadden qua teamwork heel wat kunnen leren van het Nederlandse team dat in 1979 op mijn flanken het WK reed. Zij zorgden er niet alleen voor dat de onbetwiste enige kopman, Jan Raas, uit de wind zat en bidons kreeg.

Hun opofferingsgezindheid ging zelfs zo ver dat Raas tijdens de beklimmingen veelvuldig een shirt of een arm van een knecht vast kon pakken en zich daaraan omhoog liet slepen. Uiteindelijk won hij de wereldtitel. Maar wel een titel met een wrange nasleep.

Woest
De NOS-regie verkoos namelijk haar journalistieke principes boven chauvinistische sentimenten en liet de ultra-economische klim-methode van Raas via helikopterbeelden aan de hele wereld zien. De Nederlandse renners reageerden hier woest op.

Ze beweerden dat kopmannen van andere landen hetzelfde hadden gedaan, wat de NOS nìet had laten zien. De hele Nederlandse wielertop besloot hierop om maandenlang de NOS-interviewers te boycotten.

Nuchter
Wie de Cauberg zegt, zegt wielrennen. Dat is blijkbaar mijn lotsbestemming. Hoewel ik in theorie de mensheid nog zoveel meer te bieden heb. Wat te denken van een Lourdesgrot, die een centrum is van de Maria-devotie in Nederland? Of de Gemeentegrot vol schitterende beeldende kunst? Of het kuuroord en het casino op mijn top?

In de praktijk blijkt dat ik met al die andere attracties te samen, van de Heilige Maagd tot en met de Jackpot van de roulettetafel, zelfs in een heel jaar niet zoveel mensen lok, als op één dag met één wielerkoers.

Komende zondag is het weer zover. Iedereen die nog steeds de merkwaardige mening durft te hebben dat de Nederlanders een nuchter volk zijn, raad ik aan om mij die middag eens te bezoeken. Nuchter? Dat is letterlijk en figuurlijk de allerlaatste typering die op die mensenmassa van toepassing is.