De berg des doods

AMSTERDAM - Van afstand lijk ik een vredige heuvel, omringd door het idyllische Vlaamse platteland. Ik ben echter doordrenkt met mensenbloed. Mijn naam, de Kemmelberg, is niet voor niets afgeleid van de oorlogsgod Camulos.

Duizenden jaren geleden zagen de Kelten al de strategische mogelijkheden van mijn ligging, als hoogste punt in de verre omgeving. Ze bouwden een militair fort op mij. Sindsdien was ik met grote regelmaat het middelpunt van slagvelden.

Ik ken de mens op zijn slechtst. Zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog. Beide strijdende partijen offerden zo makkelijk per dag duizenden soldaten op, dat het leek alsof de generaals vergeten waren dat het niet om tinnen soldaatjes maar om mensenlevens ging.

Horrorfilm
In het voorjaar van 1918 begonnen de Duitsers mij te bestoken met gasgranaten. Wie in mijn omgeving onbeschermd rond liep, was verloren. Het leek alsof ik naar een horrorfilm keek. Ik zag Franse soldaten naar hun ogen grijpen en hoorde hen krijsen dat ze blind waren. Ik zag gezwellen op hun gezichten groeien. Ik zag hoe de soldaten stukken van hun longen uitbraakten.

De Duitsers veroverden mij. Maar niet veel later volgde het gezamenlijke Franse en Amerikaanse antwoord: Een bommentapijt veranderde mij en m'n verre omgeving in een vuurzee.

Abattoir
Toen de rookwolken van de oorlog op waren getrokken, was ik veranderd in een Berg des Doods. Geen boom groeide nog op mij. Mijn flanken leken één groot openlucht abattoir: Overal lagen beenderen verspreid. De stoffelijke resten van duizenden Franse soldaten liggen hier tegenwoordig nog steeds, verzameld in een monumentaal knekelhuis.

Zelfs vlak na de Tweede Wereldoorlog leek de mensheid nog niet genoeg te hebben van oorlog voeren. Als voorbereiding op een mogelijke Derde Wereldoorlog, werd er een grote NAVO-bunker in mij gebouwd.

Daarin lagen volgens hardnekkige geruchten voldoende atoombommen om een aantal Oost-Europese hoofdsteden volledig van de kaart te vegen.

Vreedzaam
Gelukkig bleef die allesvernietigende Derde Wereldoorlog uit. Men lijkt in West-Europa na eeuwen vol oorlog, van al die schade & schande eindelijk iets wijzer te zijn geworden.

Mannen hoeven tegenwoordig niet meer zo nodig soldaatje te spelen om de held uit te hangen. Ze zijn er achter gekomen dat er ook veel vreedzamere manieren bestaan om hun moed, kracht en doorzettingsvermogen te bewijzen.

Hindernis
Zoals 200 kilometer op een racefiets rijden. Strijdend tegen weer en wind. Over zo zwaar mogelijke wegen. Zoals de kasseienweg die over mij heen loopt.

Ik ben dan ook de ultieme hindernis in de Driedaagse van West-Vlaanderen, in de Driedaagse van De Panne-Koksijde en bovenal in Gent-Wevelgem.

Wielrennersbloed
In plaats van soldatenbloed, verzamel ik de laatste decennia wielrennersbloed op mijn flanken. Het lijkt alsof ik een magneet voor ellende ben: In geen enkele afdaling ter wereld hebben meer gruwelijke valpartijen van wielrenners plaatsgevonden dan in mijn afdaling.

Symbolisch was het horrorbeeld van de Fransman Jimmy Casper. Hij leek volledig verminkt, met een gebroken jukbeen en een gebroken kaak, terwijl het bloed uit z'n tong en z'n lip stroomde.

Slagveld
In hun zucht naar heroïek blijven de wielrenners mij echter opzoeken. Al hebben de koersorganisatoren wel afgesproken om sinds vorig jaar een asfaltweggetje, in plaats van de kasseienweg als afdaling te nemen.

In theorie is dat veiliger, maar dat weggetje is zo smal dat wanneer er tòch iemand valt, er dankzij het domino-effect een gigantisch slagveld van kapotte fietsen en gebroken ledematen van wielrenners kan ontstaan.

Tja. Ik ben zulke dingen na al die millennia wel gewend. Van de Kelten tot en met de coureurs: Als mensen mij op komen zoeken, dan komt daar ellende van.