Stop de verspilling van goud

Ik dacht dat wielrenners ons zouden begrijpen. Wij hebben immers ook verschrikkelijk geleden om in topvorm te komen.

Stormwinden, regen, hagel en de brandende zon moesten we doorstaan. Vervolgens werden we ontrukt aan onze ranken, om vertrapt te worden tot sap. We leefden jarenlang afgezonderd in flessen, in donkere kelders.

Maar we hadden het er allemaal voor over. Want we wisten: Na afloop van dit proces zouden we een sprankelende topprestatie leveren.

Drinker
We waren klaar om uit de fles te demarreren. Om vervolgens met de allure van Marco Pantani de tong en het gehemelte van de gelukkige drinker te beklimmen. Om hierna zo sensationeel als Samuel Sanchez de afdaling naar de maag in te zetten.

We zouden de drinker een nog groter geluksgevoel geven, dan Serge Baguet en Jef Braeckevelt samen hadden na de 17e etappe van de Tour van 2001!

Onverlaat
Onlangs stonden we op het podium van een Franse etappekoers klaar voor het grote doel van ons bestaan. Wij, drie magnumflessen vloeibaar goud, zouden de top drie van het eindklassement de sensatie gunnen, om de goddelijkste smaak aller smaken te proeven.

Althans: Dat dachten wij. Maar vlak voordat we onze prestatie zouden leveren, werden we ineens heftig heen en weer geschud. Had één of andere onverlaat ons per ongeluk om laten vallen?

Respectloos
Vervolgens sprong de kurk van de fles. We haastten ons naar buiten om onze topprestatie te leveren, maar... we zagen tot onze schrik dat we niet terecht kwamen in een glas, of rechtstreeks in een mond.

We werden, totaal respectloos, rondgespoten over de bezwete shirts van de wielrenners, de reclameborden en de planken van het podium.

Gewoonte
Terwijl we druppel voor druppel in het hout van zo'n plank trokken, maakten we kennis met een paar vlekken die daar al jaren in zaten. Zij vertelden dat ze eveneens ooit uit een magnumfles van meer dan honderd euro waren gespoten.

De plank waarin wij trokken bleek dus een verduiveld kostbaar stuk stinkend hout.

De oude champagnevlekken verklaarden ons lot: het was bij veel wielerwedstrijden een gewoonte geworden om de decadente huldigingsceremonies van de verwende rijkeluisjochies uit de Formule 1 na te spelen. Zucht...

Activist
Misschien ben ik een idealist, die te veel van de mensheid verwacht. Maar ik hoop oprecht dat er onder de topwielrenners eens een activist op zal staan, die opkomt voor de Rechten van de Champagne.

Een renner die tenminste respectvol met ons omgaat en na zijn overwinning weigert om de magnumfles zomaar leeg te spuiten; omdat die heldhaftige renner beseft dat deze kostbare fles een verbluffende inhoud heeft, waar veel mensen nog meer naar verlangen dan een dolende in de woestijn naar een schone waterbron.

Liefhebber
Ik wil best begrijpen dat sommige wielrenners champagne niet de ideale sportdrank vinden. Maar in dat geval kan zo'n renner de fles tenminste doorgeven aan een champagneliefhebber, die de inhoud vol liefde zal gebruiken voor het grote doel waar wij ons jarenlang in wijnkelders op hebben voorbereid. Gedronken, neen: genoten worden.

Misschien kan de renner zijn fles geven aan een mechanieker of een verzorger die zich tijdens die etappekoers erg voor hem heeft ingezet. Of bijvoorbeeld aan een columnist van NUsport, die zich elke week inzet voor de glorie van de wielersport...