Een wondermiddel voor sprinters

Wanneer een tv-commentator mij ziet, raakt hij meteen in extase. Aan zijn stem is te horen dat hij urenlang naar mij heeft verlangd: 'Daar hangt de rode vod! Nog één kilometer!'

Nog groter is de euforie die ik op datzelfde moment in het peloton veroorzaak. Ik heb meer wonderbaarlijke genezingen op mijn C.V. staan dan Jomanda, Jan Zijlstra en het water van Lourdes te samen.

De hele dag kan een sprinter tegen z'n knechten en ploegleider zeuren over rugpijn, spierpijn en kniepijn. Maar wanneer hij mij aanschouwt, verdwijnt al die pijn meteen. Voor minstens een minuut althans.

Beklimmingen
Zaterdag zal ik waarschijnlijk weer een hoofdrol spelen. Het parkoers van Milaan-San Remo bevat dit jaar voldoende zware beklimmingen, zoals de Passo del Turchino, Le Manie, de Cipressa en de Poggio, om het voor veel sprinters moeilijk te maken om het eerste peloton te volgen.

De meeste sprinters die bovenop de Poggio nog in de eerste groep zitten, zullen zich uitgeput voelen. Misschien zullen ze zelfs spierpijn hebben op plekken, waarvan ze niet eens wisten dat ze daar spieren hadden. Maar toch houden zij allemaal hoop op de zege.

Wondermiddel
Ze weten namelijk dat een paar kilometer verderop, in San Remo, iets op het peloton wacht dat mysterieuze krachten los kan maken. Een wondermiddel waar geen epo, geen amfetamine, geen groeihormoon tegenop kan.

Ja, het lijkt alsof elke geboren sprinter een geheim krachtenarsenaal heeft, dat op magische wijze pas vrij kan komen, nadat die sprinter mij heeft aanschouwd: die schitterende rode vod die de laatste kilometer aankondigt.

Rode lap
Het is geen toeval dat ik een rode lap ben. Veel sprinters reageren op mij, als een stier op een wapperende muleta: Ze krijgen de kolder in de kop. Ze gedragen zich ineens alsof ze aan rugby doen, in plaats van wielrennen.

Of nog agressiever: Alsof ze een dolgedraaide kudde huisvrouwen zijn, tijdens De Dol Dwaze Dagen in de Bijenkorf. Het lijkt alsof ik alle leiderstruien en de dagzege in de uitverkoop heb gegooid.

Driehoek
Daarom is het evenmin toeval dat ik een driehoek ben: Een gevarendriehoek. Mijn aanwezigheid roept als het ware in elke koers: 'Kijk uit! Gij betreedt een potentieel rampgebied!' De meeste renners zien mij ook eerder als een gevarendriehoek dan als een muleta. Maar de meeste renners zijn daardoor dan ook bijna zeker kansloos voor de zege.

Ik vermoed dat veel mecaniciens en ploegartsen mij haten. Regelmatig wordt door de hysterie die ik bij de sprinters veroorzaak, het aantal fietsen en renners dat zij 's avonds moeten oplappen, verdubbeld.

Houden
Toch blijven de echte rassprinters, ondanks alle blessures die ze door mij oplopen, onvoorwaardelijk van mij houden. En niet alleen tijdens vlakke etappes. Integendeel. Ze blijken zelfs nog veel dankbaarder, wanneer ik me in een bergetappe aan hen openbaar.

Dan wijzen ze vaak zelfs lachend naar mij. Als ze daar althans nog voldoende energie voor hebben. Ze weten dat ik in zulke ritten een betrouwbare brenger van een Blijde Boodschap ben. Een boodschap van Hoop en Troost: 'Deze marteling is zometeen voorbij.'