'Je hebt genoeg gehuild'

En dan, ergens middenin het boek, wellen de tranen weer op. Flitst er een koude rilling door het lijf. Gaat het over Lesley. Over wat hij had gedaan als hij nog had geleefd.

© ProShots

Misschien had Lesley, de voetballer, wel tussen zijn leeftijdsgenoten Daley Blind en Donny Gorter op het veld gestaan. Ergens in het betaalde voetbal. En dan over Sven, het jongere broertje van Lesley. Dol op achtbanen.

Zijn naam leeft voort via de kinderboerderij die naast de school staat waar hij op zat. Lees hoe hij als binkie van vijf getroffen werd door het syndroom Landau-Kleffner, een zeldzame vorm van kinderepilepsie. Hij was negen toen hij overleed. Lesley twaalf.

Het is ruim acht jaar geleden dat Michel Boerebach en zijn ex-vrouw Dora bij een auto-ongeluk hun zonen verloren. Erger bestaat niet. Michel schreef naar aanleiding hiervan een boek. ‘Want ik schrijf er makkelijker over dan ik erover praat.’ Nooit meer zaterdag werd een bestseller, ‘maar had er nooit, maar dan ook nooit horen te zijn.’

Columns

Boerebach, oud-prof bij Go Ahead Eagles, Roda JC, PSV, Real Burgos en FC Twente, huidig assistent-trainer bij ‘zijn’ Go Ahead, schrijft nog steeds. Columns in de Stentor en op de website twentesport.com. Een aantal is gebundeld, het boekje met de titel Zelfspo(r)t is het resultaat.

Vriend Paul Bosvelt tekende de cover. Vriend Hugo Borst tikt op de allerlaatste pagina: ‘Ik weet dat Michel heel graag schrijft. Ik snap dat goed. Schrijven is niet alleen blijven maar ook vergeten. Wie schrijft vergeet de tijd, wie schrijft zoekt zichzelf, schept orde in zijn hoofd, vindt zichzelf tenslotte, wie schrijft creëert.’

Soms is zo’n stukkie ronduit slap. Vertelt Boerebach over zijn bezoeken aan de sauna of over een middenvelder uit zijn vriendenteam. Toch, als het schrijven ervan hem ook maar een beetje geholpen heeft in de levenslange verwerking van zijn grootste verlies, wie heeft dan eigenlijk recht te oordelen over de kwaliteit?

Kanariepak

Veel vaker zijn z’n stukkies vermakelijk. Vooral als Boerebach (in Spanje noemden ze hem El Rubio) vertelt over vroeger. Hoe Mister Roda JC Eugène Hanssen de uitsmijter van een bar-dancing eens alle hoeken liet zien, sussende pogingen van John van Loen en Fons Groenendijk ten spijt.

Eric Gerets tijdens carnaval in een kanariepak, stront scheppen op de boerderij van trainer Jan Reker ten behoeve van de teambuilding of de taxichauffeur die hem herkent (‘Michel Korbach, ik wist het man, ik wist het’); een glimlach valt niet te onderdrukken.

De mooie woorden voor René Eijkelkamp. Maar ook aan zoon Lyns, klein broertje van Lesley en Sven. Vriend Leo Driessen had het in zijn schitterende voorwoord niet beter kunnen zeggen, wanneer hij zich richt tot Michel: ‘Lachen en leven mag weer. Wees daar niet boos over. Je hebt genoeg gehuild.’

Cijfer: 7

Uitgever: Gigaboek
ISBN-nummer: 9789085483113
Auteur: Michel Boerebach
Pagina’s: 128
Prijs: 13,50 euro