Acht uur slaap in drie nachten

De aanwezige politie speelde domino met terreinknechten, direct achter de kleedkamer van het Nederlands team. Naast die kleedkamer stond een parfumverkoper.

© ANP

Het was even voor aanvang van de WK-finale en Maarten Kolsloot kon overal bij komen. Enkele uren daarvoor was hij ingevlogen, nadat hij minder dan 24 uur voor de eerste bal in die WK-finale een vliegticket had geboekt.

Het aanvragen van een accreditatie was dus ook laatste-moment-werk, maar ‘t lukte. Op zijn toegangspas-tot-daar-waar-het-gebeurde stond een pasfoto van de bondscoach van Oranje. Niemand die dat door had.

Groen licht

“Ik wilde al heel lang, heel graag naar Panama voor dat toernooi”, zegt Kolsloot. Daar, in Centraal-Amerika, was het Nederlands honkbalteam bezig geschiedenis te slaan en te gooien.

Kolsloot is freelancer, woonachtig in Washington. “Pas op het allerlaatste moment kreeg ik groen licht. Er waren meerdere media waarvoor ik kon schrijven en dus reisde ik af.”

Samen met NOS-verslaggever Han Kock en -cameraman Ron Wollmann vertegenwoordigde Kolsloot de gehele, zeer magere, afvaardiging van de Nederlandse sportjournalistiek. “Terwijl er best veel pers aanwezig was. Nee, ik heb The New York Times niet gezien, maar er waren zeker wel tien tot vijftien tv- en radiostations. Vooral Spaanstalig.”

Wereldtitel

Het Nederlands team versloeg Cuba, pakte de wereldtitel en Kolsloot was erbij. “Ik heb na afloop nog nooit zoveel mensen achter elkaar gesproken die alleen maar stamelden en oprecht niet wisten wat ze moesten zeggen.”

De interesse in informatie over wat zich daar had afgespeeld kwam op gang, nu ook vanuit Nederland. “Terug in Amerika bleef daar vraag naar”, zegt Kolsloot.

Op de tribune bij voetbalclub D.C. United, nu een week of acht terug, hakte hij de knoop door: er moest een boek komen over dit Nederlandse honkbalgoud. “Maar dat moest dan wel voor kerst in de winkel liggen. Ik had dus zes weken de tijd het allemaal te realiseren.”

Tikken

Kolsloot richtte samen met zijn vader een BV op (“ik zou toch geen uitgever hebben kunnen vinden die mij in zo’n korte tijd nog zou kunnen begeleiden”) om het boek op de markt te krijgen. Zijn dagen bestonden vanaf toen zes weken achtereen uit tikken.

“Ik stond 07.00 uur op, begon een half uur later met schrijven en zette mijn computer om 23.00 uur weer uit. Toen ik begon had ik 10.000 woorden, daar moesten er nog 40.000 bijkomen. De laatste drie nachten voor de deadline hebben mijn co-auteur Wesley Meijer en ik alles bij elkaar zeven of acht uur geslapen.”

En tussendoor kwam ook nog de plotselinge dood van Gregory Halman. Kolsloot: “We hadden al een gesprek met Greg en zijn vader gehad, maar dat verhaal kreeg natuurlijk een heel ander karakter. Daar moesten we op een waardige manier aandacht aan besteden.”

Dinsdag werd het boek in Haarlem gepresenteerd, het eerste exemplaar was voor bondscoach Brian Farley. De dag ervoor werd het Nederlands honkbalteam uitgeroepen tot Sportploeg van het jaar. Kolsloot: “Het was allemaal niet beter te plannen geweest.”

Hendrik Meijnders bespreekt op deze plek, wanneer daar aanleiding toe is, mediagerelateerde zaken uit de (non)-actualiteit.