Geboren om een ster te worden

"Mijn eerste herinnering aan tennis? Daar vragen de mensen me altijd naar, maar ik ben bang dat ik die niet heb", aldus Serena Williams in haar autobiografie Queen Of The Court. "Het is net alsof tennis er altijd is geweest." Sinds haar geboorte staat haar hele leven in het teken van tennis.

© AFP

Het verhaal is al vaak verteld: Richard Williams kwam er op een dag achter dat een toptennisster in een week meer verdiende dan hij in een jaar. Hierop deelde hij aan zijn vrouw mee: "We moeten er nog twee kinderen bijmaken."

Dat moesten levende tennismachines worden, die één groot, heilig doel zouden dienen: de familie Williams rijk maken.

Kampioenen

De zusjes Venus en Serena Williams werden door hun ouders van jongs af aan geïndoctrineerd met het idee dat zij voorbestemd waren om tennissterren te worden.

"Ze bleven maar herhalen dat we kampioenen waren, dat iedereen in de tenniswereld ons zou leren kennen enzovoort, enzovoort."

Serena vertelt dat ze vroeger een ‘vréselijk kind’ was, met een ‘prinsessenhouding’. Ze kon totaal niet tegen haar verlies. Ze raasde en tierde vaak net zo lang tot ze haar zin kreeg. Haar rancune en blinde woede leefde het prinsesje regelmatig uit, door bijvoorbeeld dingen van anderen kapot te maken.

Frustratie

Volgens Serena is juist dat felle, rancuneuze karakter het geheim van haar succes. Haar tienerjaren stonden in het teken van één grote frustratie: het uitverkoren prinsesje moest iemand boven zich dulden.

De gehele tenniswereld leek het erover eens te zijn, dat niet Serena maar Venus het Grote Talent van de Williams-familie was. Serena vond dit zo onuitstaanbaar, dat dit haar jarenlang inspireerde om extra hard te werken aan haar tenniscarrière. En ja, tot haar genoegen slaagde ze erin om een nog grotere erelijst op te bouwen dan haar oudere zus.

Persoonlijke drama's

Behalve over haar tenniscarrière, vertelt Serena Williams in dit boek ook veel over de persoonlijke drama’s die ze mee moest maken, zoals de depressie waar ze een paar jaar geleden mee worstelde en de dood van haar zus Yetunde.

Daarnaast is echter ook een groot deel van dit boek gevuld met lichtvoetig geneuzel. Zo leert de lezer dat Serena Williams erg kan genieten van kipburgers, donuts en supermanfilmpjes.

Ook mag de lezer meeleven met Serena, als ze op zaterdag 6 september 2008 ’echt boos’ is op het weer. Door de regen wordt de damesfinale pas op zondag 7 september gespeeld, waardoor Serena tot haar grote ergernis niet naar een feest van Calvin Klein kan.

Jehova's Getuigen

Als bonus krijgt de lezer ook nog een aantal pagina’s voorgeschoteld waarin Serena vertelt over de Blijde Boodschap die ‘de basis is van alles’ wat zij doet en denkt. Zij en haar familieleden zijn immers trouwe Jehova’s Getuigen.

Het is geen groot genoegen om ‘Serena Williams – Queen Of The Court’ te lezen. Veel passages in deze autobiografie zijn tenenkrommend slecht geschreven. Dat komt mede doordat ghostwriter Daniel Paisner zeer geforceerd heeft geprobeerd om het verhaal van Williams zo jong, hip en informeel mogelijk te beschrijven.

Inhoudelijk gezien is dit boek wel enigszins interessant, omdat hierin natuurlijk wel enige inside-informatie wordt geopenbaard over één van de succesvolste en merkwaardigste families uit de sportwereld.

Titel: Serena Williams – Queen Of The Court
Auteurs: Serena Williams & Daniel Paisner
Uitgeverij: Amstel Sport
Pagina’s: 269

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl