Voor Oranje naar een WK

Op Schiphol keken de andere reizigers verbaasd naar de acht mannen die officiële KNVB-trainingspakken droegen. Waren dat werkelijk spelers van Oranje?

Het waren inderdaad voetballers die Nederland gingen vertegenwoordigen op een WK. Dit waren echter geen miljonairs die in villa's woonden. Deze spelers waren gewend om hun nachten met een groep lotgenoten door te brengen op een slaapzaal van het Leger des Heils. Het was het Nederlands team voor het WK voor daklozen.

Paspoort

Eén van de spelers was Tony. Bijna mocht deze aanvaller niet mee. Hij bleek namelijk geen paspoort te hebben. In het verleden had hij al twaalf keer een nieuwe identiteitskaart aangevraagd, omdat hij de vorige zogenaamd was kwijtgeraakt.

In werkelijkheid had hij die telkens doorverkocht, zodat hij van de opbrengst een portie cocaïne kon kopen. Nu hij daadwerkelijk een nieuw paspoort nodig had, werd hij door de autoriteiten niet vertrouwd. Pas vlak voor het vertrek kwam dit toch in orde.

Stoornissen

Freelance-journaliste Mariëlle van Bussel volgde de Nederlandse voetbalcompetitie voor daklozen en het daaropvolgende WK in Melbourne. In haar boek 'Zwervende Spitsen' wilde ze een podium bieden aan de daklozen die ze anderhalf jaar lang van zeer nabij meemaakte.

In het voorwoord vertelt ze: 'Ik wilde hún verhaal optekenen, hún belevingswereld.' Het resultaat is een boek dat een indringend beeld geeft van de zelfkant van de Nederlandse samenleving.

'Zwervende Spitsen' staat vol verhalen over psychische stoornissen, verslavingen en hoge schulden. De dakloze voetballers doen veelvuldig pogingen om zich aan hun problemen te ontworstelen, maar ze lijken vaak gevangen te zitten in een vicieuze cirkel.

Hoop

Toen de voetbalcompetitie om de 'Dutch Homeless Cup' groots in de media werd gepresenteerd, stonden bedrijven, organisaties en overheden in de rij om aan te kondigen dat ze grote reïntegratie-projecten aan die competitie zouden koppelen.

In de praktijk kwam er echter bitter weinig terecht van al die plannen, zo blijkt in 'Zwervende Spitsen'.

Toch sprankelt er wel hoop in dit boek. Zoals in het verhaal van Kenneth. Over zijn ouders weet hij bijna niets. Hij groeide op bij zijn grootouders. Zijn opa was een zwijgzame, dominante man, waar iedereen bang voor was.

Bang

Soms deelde opa klappen uit. Op zijn 14e besloot Kenneth van huis weg te lopen. Het was het begin van een zwerftocht die vijfentwintig jaar later nog niet was beëindigd, langs opvangcentra, hulpverleningsinstanties, slaapplekken bij kennissen, enzovoort. 'Vrienden had hij niet'.

Wanneer de lezer aan het begin van het boek kennis maakt met Kenneth, zit hij in de nachtopvang voor daklozen. Aan het einde van het boek heeft hij zich, via een reïntegratiecontract, opgewerkt tot adjunct-directeur van een werkplaats.

'Voor het eerst in zijn leven voelt hij iets wat kan wijzen op geluk. Hij formuleert het erg voorzichtig. Want tegelijkertijd is hij zo bang om het weer kwijt te raken.'

Titel: Zwervende Spitsen. Van dakloze tot topvoetballer
Auteur: Mariëlle van Bussel
Pagina's: 192
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl