De gevolgen van Epo

Eddy Bouwmans was begin jaren ‘90 het grote Nederlandse klimtalent. Hij won ondermeer het jongerenklassement in de Tour de France en de Classique des Alpes. In die tijd was Edwig van Hooydonck de held van België. Toen hij 24 was, had hij al tweemaal de Ronde van Vlaanderen gewonnen.

© ANP

Niemand twijfelde er toen aan, dat deze klassiekerkoning nog vele jaren zou schitteren in de grote kasseienkoersen.

Vervolgens waren Bouwmans en Van Hooydonck echter getuige van de merkwaardigste omwenteling in de geschiedenis van de wielersport.

Zelfs als deze twee jonge toppers dachten dat ze in topvorm waren, werden ze tijdens grote wedstrijden ruimschoots verslagen door renners die ze al jaren kenden en die altijd minder dan hen waren geweest.

Epo

Wanneer Bouwmans en Van Hooydonck uitgeput aan de finish arriveerden, stonden daar al renners van Italiaanse ploegen vrolijk en fris met elkaar te kakelen. Het leek alsof het hen geen enkele moeite had gekost om een parkoers van 250 kilometer met al die steile hellingen af te leggen.

Wat was er aan de hand? Dat nieuwe dopingmiddel, waarover in het peloton allerlei verhalen rondgingen, was blijkbaar daadwerkelijk een wondermiddel. Na zijn zoveelste nederlaag had Van Hooydonck geen zin meer om hierover z’n mond te houden. Voor de camera’s van de Vlaamse tv schreef hij de opmerkelijke successen van renners uit Italiaanse ploegen toe aan Epo.

Persona Non Grata

Na deze opmerking was hij Persona Non Grata in de wielerwereld. UCI-baas Verbruggen bestempelde hem als een ‘gefrustreerde coureur op z’n retour’. De Italiaanse wielervakbond dreigde hem voor het gerecht te slepen. Tijdens wedstrijden deden coureurs die zich door hem aangevallen voelden, er alles aan om Van Hooydonck het leven zuur te maken.

Van de introverte Eddy Bouwmans waren zulke acties als het openhartige interview van Van Hooydonck niet te verwachten. Hij was echter evenmin als Van Hooydonck van plan om mee te doen aan deze nieuwe mode op het gebied van illegale medische experimenten.

Eén keer in zijn carrière had Bouwmans zich wèl gek laten maken door een verzorger die hem een zogenaamd wondermiddel wilde toedienen. Een cortisonemiddel. Daarmee zou hij ‘écht goed zijn in de finale'. Maar nee, in werkelijkheid deden zijn benen die dag afschuwelijk veel pijn. ‘Alsof ze opgeblazen waren.’ Die dag moet hij besloten hebben: dit nooit meer.

Exit

In 1996 was Van Hooydonck 29 jaar. In theorie was hij dus in de bloei van z’n sportleven. Dat voorjaar moest hij echter concluderen: 'met pijl en boog kan ik deze chemische oorlog niet winnen'.

Middenin het seizoen zette hij een punt achter zijn wielercarrière. Een jaar later stopte ook Bouwmans op 29-jarige leeftijd.

Eddy Bouwmans en Edwig van Hooydonck worden uitgebreid geportretteerd in het nieuwe nummer van het wielertijdschrift De Muur. De lezer leert Bouwmans beter kennen via een mooi artikel dat z’n broer Henk schreef over een gezamenlijke toertocht door de Alpen.

Van Hooydonck vertelde aan interviewer Wiep Idzenga openhartige verhalen over ondermeer Abdoujaparov, Museeuw, Raas en Armstrong.

Straf

Deze 26e aflevering van De Muur bevat nog veel meer zeer interessant leesvoer voor minnaars en minnaressen van de wielersport. Vooral een sensationeel verhaal over de zesdaagse van New York in 1907 en een interview met ‘de Vliegende Argentijn’ Jorge Batiz zijn aanraders voor iedereen die enige interesse heeft in de wielerhistorie.

Ook bevat De Muur 26 een voorpublicatie van Joop Holthausens biografie over Fedor den Hertog. Dit voorproefje smaakt zeker naar meer. In 1967 maakte Den Hertog een gruwelijke valpartij mee. Dagenlang balanceerde hij op de rand van de dood.

Vlak daarna ontving Fedor een anonieme brief. ‘Dit is je straf,’ stond erin. ‘God wil niet dat je op zondag fietst.’ Fedor herkende het handschrift. Het was een brief van zijn vader.

De Muur. Wielertijdschrift voor Nederland en Vlaanderen
Nummer 26, oktober 2009
Uitgeverij L.J. Veen
128 pagina’s

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl