De passie van een koukleum

Hij is nog steeds boos op zijn verre voorouders van vele duizenden jaren geleden. Stelletje gekken. Verdorven geesten. Waarom haalden die lui ooit het belachelijke idee in hun hoofd om naar het koude noorden te trekken?

Dirk van Weelden heeft veel sympathie voor de hypothese dat mensen van nature helemaal niet thuishoren in oorden waar het kouder wordt dan een graad of tien.

Het is toch geen toeval dat de eerste mensen in Afrika woonden? "Het lijkt me niet voor niets dat 19 à 20 graden Celsius als kamertemperatuur geldt. Dat is een humane temperatuur."

Temperaturen rond de nul graden vond Van Weelden als kind al een "onterechte, inhumane straf. Een marteling." Hij zag vrieskou als "een belediging’ en een ‘schending van de menselijke waardigheid. Klein leed, maar echt leed."

Hardlopen

Dirk van Weelden vermoedt dat dit één van de oorzaken van zijn liefde voor hardlopen is. Wanneer deze geboren koukleum hardloopt, dan heeft hij het dankzij de inspanning namelijk zelfs middenin de winter niet koud.

"Door een loper te worden heb ik de ketens van het koukleumen van me af gegooid en ben ik mezelf en de wereld gaan verwarmen. Als activist van de lichaamswarmte."

New York

In zijn boek Tempo heeft de schrijver en filosoof Dirk van Weelden zestien uiteenlopende verhalen over zijn hardlooppassie gebundeld. Van een uitgebreid overzicht van allerlei hardlooptechnieken, tot en met een literair verhaal waarin de marathon van New York de allure krijgt van een Heilige Processie.

Ook bevat dit boek een mooi essay over Steve Prefontaine, de eerste ster die door Nike werd gesponsord. Prefontaine zag een hardloopwedstrijd als een performance. Hij wordt beschouwd als de atleet die ervoor zorgde dat hardlopen commercieel en sexy werd, maar hij maakte er tegelijk ook kunst van: "Some people create with words or with music or with a brush and paints. I like to make something beautiful when I run."

Honden

Voor veel verhalen putte Van Weelden uit zijn eigen hardloopervaringen. Dat leidde ondermeer tot een stuk over de raadselachtige haat die honden tegen hardlopers hebben. "Je kunt honden leren tellen en door hoepels leren springen. Honden kunnen blinden door de wereld gidsen, mensen redden uit ingestorte gebouwen, de krant halen, vrede sluiten met katten, en zelfs leren om apparaten te bedienen voor gehandicapten. Maar op de een of andere manier is het met rust laten van hardlopers iets dat veel honden volledig boven de pet gaat."

De meeste verhalen in dit boek zijn zeer leuk leesvoer voor zowel hardloopfanatici als voor liefhebbers van literaire sportverhalen. Toch staan er ook een paar stukken in die niet erg goed gelukt zijn.

Telefoonboek

Het zwakste verhaal is het afsluitende verhaal. Hierin somt Van Weelden alle schoenen op waarin hij in de loop der jaren heeft gelopen, zonder dat hij echt iets opzienbarends weet te vertellen over al die Nikes, Asics en gympen waarvan hij het merk al is vergeten.

Tja, dan sla ik nog liever een telefoonboek op een willekeurige pagina open. Zelfs dat is hiermee vergeleken nog buitengewoon spannend.

Tegenover die paar mislukte verhalen staan echter ook een paar verhalen die wat mij betreft meesterwerkjes zijn. Zoals een kort stukje over het wassen van zijn hardloopkleren. Wie over zoiets kleins zo’n literair monumentje kan produceren, toont dat hij een Briljante Schrijver is.

Titel: Tempo
Auteur: Dirk van Weelden
Uitgeverij: Amstel Sport
Pagina’s: 160

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl.