Wat deed Floyd Landis 's nachts?

De diepgelovige vader van Floyd Landis was ongerust. Zijn zoon gebruikte een zeer merkwaardige smoes om zaterdagnacht in de vrieskou erop uit te trekken. Hij beweerde dat hij ging trainen.

© ANP

Welke zondige bezigheden zou hij daarmee willen verhullen? Zou hij zich stiekem, zoals zoveel andere zondige tieners, helemaal vol met alcohol gaan gieten? En achter de meiden aangaan? Vader besloot dat hij, in de naam van zijn Mennonitisch geloof, dit niet kon tolereren. Hij stapte in zijn auto en volgde stiekem Floyd.

Het vroor die nacht twintig graden. En toch bleek Floyd, tot verbijstering van z’n vader, helemaal geen smoes te hebben bedacht. Floyd was daadwerkelijk, met vijf lagen kleren aan, urenlang in het donker op z'n mountainbike aan het trainen.

Scheldwoord

Floyd Landis had er alles voor over om de beste renner ter wereld te worden. Op 23 juli 2006 leek hij daarin te zijn geslaagd. Maar sinds 27 juli 2006 is zijn naam in de wielerwereld een scheldwoord. Diederik van Hoogstraten interviewde Landis en schreef daarover een mooi verhaal getiteld ‘Noem me oplichter, maar geen schurk’.

Het interview heeft een plek gekregen in ‘Pedala, pedala!’, een bloemlezing van verhalen die de afgelopen vier jaar in het literaire wielertijdschrift De Muur zijn verschenen. In deze verhalen wordt de wielersport van alle mogelijke kanten belicht.

Van een meeslepend verslag van Herman Chevrolet over de heroïsche Luik-Bastenaken-Luik van 1980, tot en met een sterk gedocumenteerd artikel van Erik Brouwer over de passie van Nobelprijs der Letteren-winnaar Ernest Hemingway voor wielrennen.

Theo Bos

Wilfried de Jong geeft in dit boek een inkijk in het leven van Theo Bos, waarin alles in functie staat van presteren op de racefiets. Dominique Elshout vertelt daarentegen een sappig verhaal over John Braspennincx die niet alleen vlug was als wielrenner, maar ook als smokkelaar.

Dirk Jan Roeleven en Nando Boers schreven een prachtig verhaal over de zoektocht naar ‘De laatste liefde van Fiel’, oftewel Theofiel Middelkamp. Fiel was behalve Neerlands eerste Tour de France-etappewinnaar en profwereldkampioen op de weg, ook de onevenaarbare wereldrecordhouder in het gebruiken van het woord ‘goedverdoeme’.

‘Goedverdoemde’

Toen Roeleven en Boers hem voor het eerst interviewden, vertelde Fiel eindeloze verhalen in z’n Zeeuws-Vlaamse dialect, waar deze journalisten werkelijk niets verstonden, behalve het ‘goedverdoemde’ dat hij in elke zin gebruikte. Toch had Fiel meteen hun hart gestolen. En dat zal ook gebeuren met het hart van bijna elke lezer van dit verhaal.

Verder bevat dit boek fascinerende verhalen van ondermeer Peter Ouwerkerk, Bart Jungmann, Thijs Zonneveld, Jan Boesman en Bert Wagendorp. In ‘Wachten op Junkermann’ ageert Wagendorp tegen de clichémening, dat Duitsland geen wielertraditie zou hebben. Hij komt met allerlei feiten die aan moeten tonen dat de Duitse wielerhistorie in ieder geval groter is dan de Nederlandse.

Wagendorp-passages

Daarnaast is dit verhaal ook rijk aan typische Wagendorp-passages. Zo betoogt hij dat de Duitse neiging in de periode 1940-1945, om Nederlandse fietsen in beslag te nemen, ook positief kan worden uitgelegd: Ze deden het uit grenzeloze liefde voor fietsen, uit 'hang naar de koers’, uit ‘pure Sehnsucht naar het snorren van bandjes.'

Titel: Pedala, pedala! De 25 mooiste verhalen uit wielertijdschrift De Muur
Uitgeverij: Amstel Sport
Pagina’s: 366

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl.