Anton heeft altijd gelijk

Voor Anton Geesink is het leven één grote oorlog tussen goed en kwaad. De 'good guy' in dit verhaal is vanzelfsprekend Anton zelf. De 'bad guys' zijn al die nare mensen, die het niet helemaal met hem eens zijn. Kees Kooman schreef een biografie over de Olympisch judokampioen van 1964: 'Een killer in kimono'.

In dit boek blijkt veelvuldig dat het voor Geesink spijtig is dat Ruzie Maken geen Olympische sport is. Anders was hij de afgelopen vijftig jaar in die sport ongetwijfeld onverslaanbaar geweest in de strijd om Olympisch goud.

Geesink heeft in z'n ééntje meer talent voor Ruzie Maken dan Maradona, Cruijff en Pelé samen voor voetbal.

Zelfverdediging
Geesink groeide op in een Utrechtse achterstandswijk. Uit zelfverdediging leerde hij op straat om te vechten. Daarna is hij eigenlijk nooit gestopt met vechten. Als judoka vocht hij op de judomat en tegenwoordig vecht hij verbaal als sportbestuurder in vergaderzalen.

Geesink is trots op zijn resultaten als bestuurder, die er vooral uit bestaan dat hij allerlei NOC*NSF-voorzitters heeft weggepest middels spetterende ruzies.

Saaie bladzijde
Wie 'Een killer in kimono' gaat lezen, hoeft niet te vrezen dat dit boek ook maar één saaie bladzijde bevat. Dat komt niet alleen door de levenshouding van Geesink, die naar eigen zeggen 95% van zijn beschikbare tijd 'moet' gebruiken voor het bestrijden van zijn vijanden.

Het komt ook door Kees Kooman, die duidelijk van plan was om een spectaculair boek te schrijven.

Bombastisch
Koomans schrijfstijl is bombastisch, vol levendige beschrijvingen en vergelijkingen. Daarnaast zag hij het duidelijk niet als zijn taak als biograaf, om de lezer een éénduidige, wetenschappelijke waarheid voor te schotelen.

Kooman laat in dit boek Geesink zelf, zijn vrienden, maar ook zijn voormalige vrienden en zijn vele vijanden vrijuit verhalen vertellen, tot en met de smeuïgste anekdotes en zwaarste verdachtmakingen.

Daardoor bevat dit boek verschillende tegenstrijdige versies van verhalen uit het leven van Geesink, waarbij Kooman het vaak aan de lezer overlaat, om te oordelen welke versie het dichtst bij de waarheid komt.

Dubbele houding
De meeste mensen die aan het woord komen over het Utrechtse judo-fenomeen, hebben een dubbele houding ten opzichte van Geesink. Zoals de voormalige NSF-medewerker Johan van der Haar het verwoordde:

'Kijk, die man verdient een standbeeld door de manier waarop hij zich uit het niets heeft opgewerkt. En dat standbeeld heeft hij ook, terecht, gekregen. Maar tegelijkertijd haalt hij zichzelf van de sokkel door met iedereen ruzie te maken. Jaar in, jaar uit.'

Psychologisch portret
'Een killer in kimono' is een boeiend psychologisch portret van iemand die over allerlei eigenschappen beschikt, die van hem zowel een geweldige topsporter maakten, als een onuitstaanbare sportbestuurder.

Zijn minderwaardigheidscomplex, zijn paranoia, zijn egoïsme en zijn agressieve houding zorgden ervoor dat Geesink in trainingen en wedstrijden tot het uiterste ging, om zich tegenover de grote boze buitenwereld te bewijzen.

Felle bewijsdrang
Diezelfde felle bewijsdrang heeft hij als bestuurder echter ook. Met als gevolg dat hij in elke discussie, zelfs over de kleinste details, zijn eigen gelijk wil doordrukken. Van het woord 'compromis' heeft hij nog nooit gehoord.

Zoals de judoka Peter Snijders het kernachtig samenvatte: 'Anton vindt dat iedereen recht heeft op een eigen mening, mits die niet afwijkt van de zijne.'

Titel: Een killer in kimono. Anton Geesink: Van volksjongen tot VIP
Auteur: Kees Kooman
Pagina's: 270
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl