Passie, heroïne en Vlaamse pinten

De Giro is geen gewone wielerwedstrijd. Voor de Italianen is het: 'ons nationale ritueel, onze nationale liefde, ons mysterie,' aldus Candido Cannavò.

Negentien jaar lang was wijlen Candido Cannavò de hoofdredacteur van La Gazetta dello Sport, de krant die al 100 jaar de Giro organiseert. In een interview met Eric Arends vertelde hij hoe tijdens de Giro 'drie weken lang een siddering door het land gaat'.

De passionele teksten van Cannavò brengen de lezer helemaal in de sfeer van de mooiste wielerronde ter wereld, die volgende week weer begint. Hij noemde het 'de grootste volksmanifestatie van Italië'.

Twintig dagen feest
Door Cannavò krijgt de lezer de neiging om de Giro dit jaar niet thuis op de bank via de tv te volgen, maar in de auto te springen en over de Alpen te rijden, om vervolgens drie weken lang, langs de kant van de weg, het wielercircus te bewonderen. 'Er bestaat geen enkel evenement dat twintig dagen achter elkaar zo'n feest veroorzaakt. Ook niet buiten de sport.'

Tussendoor legde Cannavò in dit interview ook nog even uit waarom wielrennen zoveel meer is dan 'gewoon een wedstrijdje tussen een paar mensen die doen wie het hardst kan fietsen.' Volgens Cannavò is de fiets 'een symbool van iets dat nooit vergaat, zelfs niet in een land als Italië, waar bijna niemand een fiets heeft.'

Want 'kijken naar de wielersport, het aanschóuwen van een koersende renner, dat is hetzelfde als de zin van het leven zien.' Wanneer je naar wielerkoersen kijkt zie je 'de last van je eigen leven weerspiegeld.' Maar ook 'de vreugde die je voelt als je een moeilijkheid hebt overwonnen.'

Prachtige verhalen
Het interview met wijlen Cannavò is afgedrukt in aflevering 24 van De Muur. Zoals bijna alle nummers van dit tijdschrift, bevat ook deze aflevering een paar prachtige verhalen, die reden genoeg zijn om snel naar de boekwinkel te rennen en het blad aan te schaffen. Daartoe behoort vanzelfsprekend het interview met Cannavò, maar zeker ook de bijdrage van Jan Boesman.

Boesman neemt de lezer mee naar de oertijd van de wielersport, voor een verhaal over de kunstenaar Henri de Toulouse-Lautrec en de door hem bewonderde Britse wielercoach James Edward 'Choppy' Warburton. Over deze succescoach ging het gerucht dat hij zijn renners voorzag van een mengsel van strychnine, trimethyl en heroïne.

Je vraagt je af hoe de sporters het gebruik van deze brandstof in godsnaam konden overleven. Dat deden ze dus ook niet altijd. Warburtons pupil Arthur Linton wordt door sporthistorici gezien als de eerste dopingdode in de wielersport.

Wielrennen en pinten
Ook Peter Ouwerkerk leverde een prachtige bijdrage aan De Muur nummer 24. Hij bezocht in 2008 het dorp Bellegem tijdens het weekend van de Ronde van Vlaanderen. Het resultaat is een reportage getiteld 'Een dorp van de Ronde vergeeft alle zonden'. Hierin portretteert Ouwerkerk een volk dat bezield wordt door twee hobby's: zwetsen over wielrennen en pinten drinken, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Vlaanderen op z'n Vlaamst.

Amper een paar kilometer van Bellegem ligt het dorp Walle. Daar liet Hugo Claus zijn meesterwerk 'Het Verdriet Van België' afspelen. Het verhaal dat Ouwerkerk over Bellegem schreef, had als titel mogen dragen: 'De Vreugde Van België'.

De Muur. Wielertijdschrift voor Nederland en Vlaanderen
Nummer 24
128 pagina's
Uitgeverij L.J. Veen

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl