De dood reed mee

AMSTERDAM - In de oertijd van de motorracesport leek het alsof de meeste circuits bedacht waren door sadisten. De coureurs werden over belabberde wegen gestuurd die omringd waren door bomen, muren en hekken. Elke val kon daardoor fataal zijn.

Het was niet ongewoon als er tijdens een weekend drie doden te betreuren waren, zo vertelt Michael Scott in zijn boek ‘MotoGP 60 jaar’. De meeste coureurs vonden dit risico een vanzelfsprekend onderdeel van hun beroep. 'Het waren tenslotte motorrijders, en motorrijders worden verondersteld een beetje gek te zijn, echte waaghalzen; en waaghalzen huilen niet.'

Toch waren sommige coureurs niet helemaal blind voor de tragiek om hen heen. Zoals Gary Hocking. Na de dood van zijn vriend Tom Phillis riep hij tegen zijn collega’s: 'Dit is idioot. We zijn allemaal vrienden en we jagen elkaar de dood in.' Hoewel hij regerend wereldkampioen was, besloot hij in 1962 te stoppen met motorracen.

Verslaafd
Hocking bleef verslaafd aan snelheid. Hij stapte over naar een sport die hem minder gevaarlijk leek: Autoracen. Het noodlot achterhaalde hem echter al snel. In december 1962, 'tijdens een oefenrit met de nieuwe V8 Lotus Climax op het Westmead-circuit buiten Durban in Zuid-Afrika raakte de auto om onverklaarbare redenen van de weg. Zijn auto raakte een boomstronk en brak in tweeën. Hocking was op slag dood.'

Pas in de jaren ’70 werden er drastische maatregelen genomen om de gevaren tijdens de grote motorraces te beperken. Tot dat moment was de T.T. van Man de belangrijkste wedstrijd ter wereld, maar ook de gevaarlijkste. In de loop der jaren stierven er 225 coureurs op dat circuit.

Lange discussies
De organisatoren weigerden om haar klassieke parkoers aan te passen aan de nieuwe tijd. Na lange discussies werd de ultieme T.T. aller T.T.’s daarom vanaf 1977 uit het Wereldkampioenschap gegooid en vervangen door een Britse G.P. die wèl voldeed aan de nieuwe veiligheidsregels.

De drastische maatregelen wierpen hun vruchten af. Motorracen zal natuurlijk nooit zo veilig worden als dammen of schaken. Maar waar het vroeger om drie dodelijke crashes in één weekend ging, gaat het tegenwoordig om drie dodelijke crashes in vijftien jaar.

Passie
Voor het boek ‘MotoGP 60 jaar’ interviewde Michael Scott veel grootheden uit de geschiedenis van het motorracen, van Giacomo Agostini tot en met Valentino Rossi. Michael Scott is beslist niet de grootste schrijver aller tijden, maar dat compenseert hij door een grenzeloze, aanstekelijke passie voor de motorsport, die van elke pagina in dit boek afspat.

Als bonus bevat de Nederlandse versie van dit boek nog een aantal portretten die Han Peters schreef over Boet van Dulmen, Rob Bron, Wil Hartog en Jack Middelburg, plus een stuk over de geschiedenis van de T.T. van Assen.

Het sterkste punt van dit boek is echter de gigantische verzameling schitterende historische foto’s die er in is afgedrukt. Door al die foto’s, interviews, korte verhalen en uitslagen is ‘MotoGP 60 jaar’ eerder een boek om veelvuldig in te bladeren, dan om in één keer van de eerste tot en met de laatste bladzijde uit te lezen.

Titel: 60 jaar MotoGP & de Motorrace Wereldkampioenschappen
Auteurs: Michael Scott & Han Peters
Pagina’s: 272
Uitgeverij: Tirion Sport

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl