Revanche op Lance Armstrong

AMSTERDAM - 3 april 2005 is een historische datum in het leven van Karsten Kroon. Dit was de grote dag van de kleine revanche.

Kroon dacht terug aan zijn deelnames aan de Tour de France. Wanneer Lance Armstrong tijdens een beklimming zijn ploeg op kop zette, begon voor Karsten Kroon het Grote Lijden. Hij moest verschrikkelijk afzien, alleen maar om op tijd binnen te komen. Ondertussen zag hij Armstrong schijnbaar moeiteloos, als een robot, naar de eindoverwinning fietsen.

Piekmoment
Voor de Ronde van Vlaanderen van 2005 had Armstrong aangekondigd dat hij die dag wilde laten zien, dat hij het Vlaamse klassieke werk ook aankon. Dit was gewoonlijk Kroons terrein. Dit was Kroons piekmoment.

Diep in de finale, vlak voor de Muur van Geraardsbergen, haalde Kroon de Amerikaan in. Even reed het koppel samen. The Boss bleek op dat moment allerminst een robot. Kroon vroeg of Armstrong de kop over wilde nemen. 'Hij sprak toen de (voor mij) legendarische woorden: "I'm sorry Karsten, I can't, I'm fucked."' Nu kon Kroon eindelijk hèm eens laten lijden. Dat lukte: 'Even later loste ik hem.'

Een paar maanden later maakte Kroon de balans op in een column getiteld 'Klassiekerrenner'. Hij had tijdens dat seizoen drie wedstrijden samen met Armstrong gereden. De Brabantse Pijl waarin Kroon 5e werd en Armstrong afstapte. Die Ronde van Vlaanderen waarin Kroon 11e en Armstrong 28e werd. En tja, de Tour de France die Lance toevallig won en waarin Karsten 135e werd. Dus: 'hoe je het ook wendt of keert, de stand voor 2005 Karsten Kroon - Lance Armstrong is altijd nog 2 tegen 1!'

Gebundeld
Deze column is nu, samen met de andere stukjes die Kroon de afgelopen jaren schreef voor het Dagblad van het Noorden, Sportweek en Procycling, vereeuwigd in zijn boek Kronieken.
Als bewijsmateriaal bevat het boek een foto van het korte moment van glorie, tijdens de Ronde van Vlaanderen van 2005. En ja, daarop is inderdaad een grimassende Lance Armstrong te zien, die pijn lijdt in het wiel van Karsten Kroon.

Het schrijverschap van Kroon begon in de zomer van 2002. Het Dagblad Van Het Noorden vroeg toen of hij als Tour-debutant een column wilde verzorgen. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat Kroon zijn belevenissen door zou bellen en een journalist deze om zou werken tot columns.

Kroon schrok toen hij het resultaat las. 'Ik schaamde me gewoon. Het was niet mijn taalgebruik maar mijn naam stond er wel onder. Oké, het was foutloos Nederlands, maar dan maar liever krom Nederlands dat uit mijn hoofd afkomstig is, dan deze kleurloze slappe teksten. Ik besloot de column voortaan gewoon zelf te schrijven.'

Dagboekachtige aantekeningen
Aan het begin van dit boek moet Kroon duidelijk nog wennen aan zijn nieuwe vak. Zijn eerste columns bestaan vaak uit dagboekachtige aantekeningen. Kroon vertelde wat hij onlangs in de koers en privé had meegemaakt, en wat z'n plannen voor de komende tijd waren. In de loop van het boek groeit hij duidelijk als columnist en ontstaan er stukjes die ook leuk zijn voor wielerfans die geen hardcore Kroon-fan zijn.

Zo portretteert hij via allerlei anekdotes zijn ploeggenoten, zoals Jens 'The Prince Of Pain' Voigt, Ivan 'de Skoda-rijder' Basso, Stuart 'de levenskunstenaar' O'Grady, Vladimir 'de verdwaalde' Gustov en natuurlijk ploegleider Bjarne 'de perfectionist' Riis.

Aanwinst
Karsten Kroon lijkt beslist niet evenveel schrijf- als wielertalent te hebben. Toch is het boek wel een aanwinst voor de wielerliteratuur, mede doordat het een openhartige inkijk geeft in de psyche van een hedendaagse profwielrenner. Zo vertelt Kroon dat hij in eerste instantie natuurlijk telkens baalde, wanneer hij de Tourselectie van z'n ploeg weer niet had gehaald. Achteraf moest hij echter meermaals concluderen dat hij erg blij was dat hij niet in de Tour was, als deze wederom ontaardde in een aaneenschakeling van dopingschandalen. Hij schaamde zich dan bijna om profwielrenner te zijn.

Vlak nadat Rasmussen door Rabo uit de Tour was gehaald, schreef Kroon: 'Iedereen die van de wielersport houdt lijdt nu, en ik dus ook.' Maar hij houdt hoop op betere tijden: 'Ik ben er echter van overtuigd dat de wielersport sterk genoeg is om deze zware klappen te doorstaan. Uiteindelijk zullen we weer kunnen genieten van de sport zonder de knagende bijgedachte dat iedereen die hard rijdt gedopeerd is.'

Titel: Kronieken. Verzamelde wielercolumns
Auteur: Karsten Kroon
Pagina's: 216
Uitgeverij: Amstel Sport

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl