Verslaafd aan Arsenal

Eind jaren '60 had Arsenal het 'saaiste elftal in de geschiedenis van het universum'. Toch werd Nick Hornby juist in die tijd een fanatieke Arsenal-fan.

Hij bezocht zoveel mogelijk uit- en thuiswedstrijden van z'n club. Bijna elke keer kon Hornby zich weer ergeren aan het slechte spel van Arsenal. Maar ook aan de kou en de regen waarin hij al anderhalf uur voor het eerste fluitsignaal op de wedstrijd stond te wachten. Als bonus werd hij ook weleens door vijandige fans in elkaar gemept.

Koorts
Wat bezielt zo'n supporter om toch blindelings z'n club trouw te blijven? Op die vraag probeerde Nick Hornby een antwoord te formuleren in 'Fever Pitch', dat in een Nederlandse vertaling onder de titel 'Voetbalkoorts' verscheen.

Dit boek is een openhartig en hartstochtelijk zelfportret. Verpakt in een overweldigende reeks komische en ontroerende anekdotes, geeft Hornby allerlei psychologische en sociologische verklaringen voor de voetbalverslaving waar hijzelf en miljoenen anderen aan lijden.

Dakloos
De verliefdheid van Hornby op Arsenal begon op elfjarige leeftijd. Zijn ouders waren toen net gescheiden. Nick verhuisde met z'n moeder en z'n zus 'naar een kleiner huis, maar door een soort kettingreactie waren we een tijdje dakloos en moesten we bij onze buren intrekken.'

Als z'n vader hem op kwam zoeken, nam hij Nick vaak mee naar een wedstrijd van Arsenal. Het Highbury-stadion leek zijn nieuwe thuis en de Arsenalfans leken z'n nieuwe familie.

Fanatieker
In de loop van zijn puberjaren werd Hornby steeds fanatieker als fan. In het dagelijks leven was hij een eenzame, 'bril dragende malloot met flaporen'. Als puberale hooligan kreeg hij voor een paar uur een totaal andere identiteit. De kleine Nick vond het heerlijk dat er ineens mensen bang voor hem waren.

Jarenlang stond hij tussen supportersgroepen die richting de fans van de tegenpartij poëtische teksten zongen als 'We trappen straks jullie rotkoppen in elkaar', 'Jullie gaan naar huis in een Londense ambulance' en 'We zien jullie buiten wel'.

Mede door een reeks dramatische gebeurtenissen in de jaren '80 kreeg Hornby later een afkeer van het hooliganisme. Dat veranderde echter niets aan zijn ziekelijke Arsenal-obsessie.

Bevallen
Als Nick bijvoorbeeld voor zich uit zit te staren en z'n vriendin vraagt waaraan hij denkt, dan liegt hij meestal. Om zo te voorkomen dat ze er achter komt dat hij het grootste deel van de dag slechts aan één onderwerp denkt: Arsenal.

De agenda van Hornby wordt nu al decennia bepaald door z'n cluppie. Vergaderingen, verjaardagen, bruiloften of doopplechtigheden: Alles moet wijken voor wedstrijden van Arsenal. Hij betwijfelt zelfs voor welk evenement hij zou kiezen, als z'n vriendin zou moeten bevallen op de dag dat Arsenal de bekerfinale speelt.

Sartre
In dit boek lijkt het nog makkelijker om van een crackverslaving af te komen, dan van een Arsenal-verslaving. Toch is er ooit een periode geweest waarin Hornby enige afstand van z'n club kon nemen. Midden jaren '70 ontstond er bij hem het idee dat er misschien toch belangrijkere dingen op deze wereld bestonden dan Arsenal. Zoals z'n werk, meisjes, Van Morrison en Jean-Paul Sartre.

Heel even had hij het gevoel dat hij volwassen werd. Tot hij besloot om toch weer een keer naar het stadion te gaan. 'Net als alcoholisten die zich sterk genoeg voelen zichzelf een kleintje in te schenken, had ik een fatale vergissing begaan.'

Titel: Voetbalkoorts. Het leven van een supporter
Auteur: Nick Hornby
Uitgeverij: Amstel Sport
Pagina's: 254

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl