Op de koffie bij Van Moorsel

Grote sportevenementen hebben volgens Marjolein Hurkmans slechts één voordeel. Als er een belangrijke wedstrijd op tv wordt uitgezonden, is het tenminste lekker rustig op straat. En dan gaat zij shoppen.

Met wielrennen had deze Telegraaf-journaliste helemaal niets. Fietsen doet ze hooguit als haar auto niet wil starten, op een geleende fiets van één van haar kinderen. Toch wierp juist Hurkmans zich op als de biografe van Leontien van Moorsel.

De schrijfster bekent dat dit veelvuldig tot merkwaardige situaties leidde. Wanneer Leontien en haar man Michael Zijlaard enthousiast vertelden over haar wielercarrière, dan kwam het vaak voor dat Hurkmans ineens een vraag moest stellen als: 'Huh... demarreren... Wat is dat dan?'

Geen heroïsche beschrijvingen
Verwacht dan ook niet dat de lezer in deze biografie, via heroïsche beschrijvingen van de wedstrijden, nog eens uitgebreid kan genieten van alle wereldtitels van Tinus van Moorsel. Hurkmans laat haar lezers liever uitgebreid meeleven met de negen maanden toen Van Moorsel zwanger was van haar dochter Indy.

Verwacht ook niet dat dit boek openbaart, met welke trainingsschema's Van Moorsel zich voorbereidde op haar geweldige wielerprestaties. Maar wie deze biografie leest, leert wel alle details over het dieet dat Van Moorsel na haar bevalling volgde.

In een bibliotheek zou dit boek eigenlijk nauwelijks thuishoren in de kast met ‘sportboeken'. Het zou veel beter passen in een kast voor ‘huisvrouwengekeuvel'.

Gezellig
Marjolein Hurkmans lijkt vooral te hebben geprobeerd om deze biografie, ondanks alle pijnlijke episodes in Leontien van Moorsels leven, zo ‘gezellig' mogelijk te maken. Via uitgebreide sfeerverslagen neemt ze de lezer veelvuldig mee op koffiebezoek bij intimi van Tinus, die ze interviewt. Zo komt de lezer te weten dat Hurkmans bij zus Wilma van Moorsel tacochips met guacamole kreeg. En vervolgens koffie, met bij elk kopje een chocolaatje.

Dankzij alle liters koffie die Marjolein Hurkmans met de families Van Moorsel en Zijlaard dronk, slaagde zij er wel in om erg veel over Tinus als privépersoon te weten te komen. En die privé-informatie verklaart soms wel iets over haar sportcarrière.

De lezer leert Leontien van Moorsel bijvoorbeeld kennen als iemand wiens leven geleid wordt door dwangneuroses. Jarenlang had zij last van smetvrees. Elke dag was ze er obsessief mee bezig om elke vlek, elke kruimel en elke zandkorrel die ze thuis zag, zo snel mogelijk te verwijderen.

Obsessief
Het is diezelfde obsessieve levenshouding, die haar als wielrenster in eerste instantie zoveel succes opleverde. Elke dag moest ze van zichzelf weer voluit trainen. Maar het is ook datzelfde obsessieve karakter, dat haar naar de ondergang leidde, toen haar ploegleider Piet Hoekstra opmerkte dat ze wel een paar kilo zou mogen afvallen.

Haar coach maakte een schema. In de loop van drie jaar zou zij tien kilo afvallen. Van Moorsel dacht daar iets anders over. Zij verloor die tien kilo in slechts drie weken. En dat vond ze nog lang niet genoeg. Afvallen werd een dwangneurose die jarenlang haar leven bepaalde. Ze leefde slechts op sperziebonen met uien en zoetstof. Ondertussen moest ze als wielrenster presteren. Dat leidde tot een gigantische fysieke instorting.

Indrukwekkend
Het is indrukwekkend om in dit boek te lezen, hoe zij zich vervolgens toch weer terugvocht naar de wereldtop. Maar dat dit levensverhaal de lezer 208 pagina's lang boeit, zegt meer over het feitelijke verhaal, dan over de manier waarop Hurkmans het vertelt. Elke pagina van dit boek gaf mij het gevoel: Dit indrukwekkende levensverhaal had een veel betere schrijver verdiend.

Titel: Leontien van Moorsel. De rit van mijn leven
Auteur: Marjolein Hurkmans
Uitgeverij: House of Knowledge
Pagina's: 208

Bestel dit boek op Sportgeschiedenis.nl