Holleeder en Hinault

Criminaliteit is in Nederland blijkbaar populairder dan wielrennen. Nooit eerder was er zoveel publiciteit voor het wielertijdschrift De Muur, als bij het verschijnen van nummer 20, met daarin een verhaal over Willem Holleeder.

Vader Holleeder was in de jaren '50 profwielrenner. Een coureur met veel karakter, maar weinig succes. Hij hoopte dat zijn zoon het beter zou doen. Junior moest daarom als kind al zo veel mogelijk fietsen.

Hij mocht niet roken. En altijd kreeg hij bruin brood met bloedworst mee naar school, omdat dit goed zou zijn voor zijn wielercarrière, zo vertelt Willem Holleeder junior vanuit de bajes.

De mislukte wielercarrières van de beide Holleeders bieden op z'n zachtst gezegd niet zoveel boeiende stof voor sensationele verhalen, als de welbekende latere carrière van Willem junior. Maar het artikel is duidelijk wel geslaagd als publiciteitsstunt voor één van de interessantste Nederlandse sporttijdschriften.

Mooie verhalen

De Muur is een vrijplaats voor lange, mooie verhalen, over de mooiste sport op aarde. Verhalen die meestal totaal andere kanten van de wielersport laten zien, dan de standaard wedstrijdverslagen in de kranten.

Bijvoorbeeld ‘Regen in mijn oog', waarin Thijs Zonneveld vertelt over zijn laatste seizoen als wielrenner, bij het Chinese Marco Polo Team. Hij doet dit afwisselend vanuit zijn eigen perspectief en dat van een Chinese ploegmaat. Door taal- en cultuurverschillen is hun omgang een aaneenschakeling van misverstanden.

Xing Yan Dong zal niet snel Parijs-Roubaix winnen. Verbijsterd kijkt hij naar de parkoersen van Nederlandse en Vlaamse wielerkoersen: ‘daar sturen ze in China nog geen ezels over'.

Luik-Bastenaken-Luik

In het verhaal ‘De Lente komt soms laat, in de Ardennen', schrijft Herman Chevrolet over de mythische Luik-Bastenaken-Luik van 1980. Hinault won dat jaar in winters noodweer, met een voorsprong van bijna tien minuten op de nummer twee.

Die overwinning en die voorsprong hadden slechts één oorzaak: Hinault wilde zo hard mogelijk fietsen, om het wat warmer te krijgen.

Favoriete plek

Aan een aantal bekende wielerauteurs vroeg De Muur, om hun favoriete plek uit het klassieke voorjaar te beschrijven. Peter Ouwerkerk koos voor de kasseistrook Carrefour de l'Arbre, waar hij in de aanloop naar Parijs-Roubaix 2007 een etmaal doorbracht.

Tegenover een feesttent van Vlaamse supporters, bezocht hij een ‘service de toilette'. Het kostte hem 50 cent. Die opbrengst bleek naar de fanclub van Tom Boonen te gaan. Vandaar de fascinerende titel van dit verhaal: ‘Ik heb geplast voor Tom Boonen.'

Mart Smeets' favoriete klassieke plek is een restaurant in Sanremo. Daar werd hij ooit ingewijd in de Bourgondische wereld van de wielercommentatoren. Die baan blijkt vooral zwaar, omdat er zo verduiveld veel tijd opgaat aan het nuttigen van overvloedige maaltijden, dure wijnen en het aannemen van allerlei relatiegeschenken.

Storme

Het sterkste verhaal in deze aflevering van De Muur, is voor het einde bewaard: ‘Kwam goed, kwam snel en verdween'. Dit is een pijnlijk mooi portret van Lucien Storme. In zijn levensverhaal ontmoeten de sportgeschiedenis en de wereldgeschiedenis elkaar.

Storme was in de jaren '30 een toptalent en won ondermeer Parijs-Roubaix. In de oorlog was hij smokkelaar, tot hij door de Duitsers werd opgepakt. Tijdens de invasie van de Geallieerden zat Storme gevangen in een Duits kamp. Toen de Amerikanen dat kamp kwamen bevrijden, zagen ze Storme echter aan voor een Duitser. En schoten hem dood.

De Muur, Wielertijdschrift voor Nederland en Vlaanderen
Nummer 20, maart 2008
Uitgeverij L.J. Veen

©NUsport/Rob de Haan