Tuiterts epische strijd

Mark Tuitert reed vorige week woensdag in ijsstadion Thialf tegen een betonnen muur op.

© ANP

Het eerste deel van de 1500 meter - voor hem een kwalificatiemoment voor het tweede deel van de wereldbekercyclus en daarmee een opstap naar de WK afstanden - ging florissant, maar na 700 meter in de race tegen Sven Kramer verdween de aarde onder de voeten van de olympisch kampioen.

Hij was, ofschoon hij besefte dat het tot dusver al een tergend seizoen was, verbijsterd, begreep niet wat er met hem was gebeurd. Alle zekerheden glipten hem door de vingers. Hij vertelde nadien dat het gewoon niet kon, maar het was gebeurd en nu was het tijd voor fundamentele vragen.

Murw gebeukt

Dat het later in de week tijdens het NK sprint ook stroef liep was geen verrassing. Op vrijdagnamiddag bleek dat zo’n beetje alles was misgegaan dat had kunnen misgaan.

Het seizoen was voorbij, hij had zich nergens voor weten te plaatsen - over die achtste plek op het NK sprint sprak niemand - en Tuitert zat murw gebeukt in een stoeltje te praten met de vertegenwoordigers van de schrijvende media.

Hij praatte aanvankelijk als een groggy geslagen bokser. Gifbeker moest leeg, zei hij, hij moest de gebeurtenissen laten bezinken, hij kon zichzelf niet meer voor de gek houden. Wat er was gebeurd, dat kon niet en dus luidde de conclusie dat er structureel iets heel erg mis was. Maar zei hij ook: “Stoppen is geen optie.”

Tuitert hield het gehoor voor dat hij geen opgever is en uit zijn uitspraken kon je weer afleiden dat Tuitert een man is die plezier schept in de zoektocht, zie ook de titel van zijn vorig jaar verschenen biografie: Zonder strijd geen overwinning.

Maar de zoektocht naar wat? Dat kon hij niet uitleggen, vertelde hij. Daarvoor was de tijd die hij op deze middag aan het vraagstuk wilde besteden te kort. Hij hield het daardoor mysterieus en een lach brak door.

Kostbaar bezit

Tuitert is een sporter die in staat is te genieten van de worsteling. Dat kan omdat hij gelooft in een goede afloop. En tevens omdat hij de kunst verstaat ook dankbaar te zijn als de zoektocht op het eerste gezicht niet oplevert waar het in beginsel om leek te gaan: goede prestaties. Dat is een prijzenswaardige houding en een kostbaar bezit.

Ik heb er alleen een hard hoofd in dat Tuitert deze klap echt te boven komt. Misschien vindt hij met zijn coach Jac Orie nog wel het antwoord op het vooralsnog geheimzinnige vraagstuk, maar ik begin te vrezen dat het te laat is, zeker gezien de moordende concurrentie op zijn specialisme en het vorderen van de leeftijd. Tuitert is van april 1980. Bovendien heeft de formatie van Orie nog geen nieuwe hoofdsponsor voor volgend seizoen.

Maar of ik gelijk krijg of niet - dat maakt hier nu even weinig uit. Het is veel mooier dat Tuitert gelooft in eigen kunnen, strijdbaar is en de uidaging aangaat. Ik verheug me daarom al op het laatste gesprek met Tuitert als topsporter als de acceptatie van het onvermijdelijke is ingetreden.

Hopelijk laat dat nog even op zich wachten en kunnen we nog jaren genieten van het epische gevecht dat Tuitert met zichzelf gaat leveren. En wat zei hij over dat gevecht? Dat gevecht, vertelde Tuitert, dat win je uiteindelijk nooit.