De wraak van Sven

Ja ja, zei Sven Kramer, hij had vorige week genoten van die vijf kilometer tegen Jorrit Bergsma in Astana en van de strijd met Ivan Skobrev in Tsjeljabinsk.

© ANP

Dat waren duels geweest om macht, rechtstreekse duels waarin tactiek en intimidatie een belangrijke rol hadden gespeeld.

Hij gaf ruiterlijk toe dat hij er erg van had genoten en dat hij sinds lange tijd weer eens een wereldbekerwedstrijd had gewonnen was natuurlijk ook wel lekker.

Kramer liet zich ontvallen dat de comeback soepeler verliep dan hij voor mogelijk had gehouden. Daarna trok hij zijn veters strak en stapte op het ijs.

Steenharde confrontatie

Vier dagen later zei hij op zaterdagavond na de steenharde confrontatie op de tien kilometer dat die vijf kilometers ‘de zaak mogelijk hadden verbloemd'.

Het was een eerlijke observatie. Hij gaf na zijn nederlaag op de tien kilometer ook toe dat hij zichzelf misschien ook wel een beetje had bedwelmd, het ging immers zo lekker de laatste weken. Zie je wel, had hij gedacht, het valt nog wel mee.

Maar het viel niet mee, die nasleep van die hardnekkige bovenbeenblessure die hem zo lang aan de kant had gehouden, die was heftiger. “Ik ben nog niet sterk genoeg,” zei de wereldrecordhouder over zijn tien kilometer.

Ruim vier jaar daarvoor had hij de afstand afgelegd in 12.49,88. Nu gleed hij in 13.15,45 over de streep. Hij was halverwege de race tegen een muur opgelopen en daarna liet hij zichzelf vieren.

Nederig

Kramer klonk na afloop timide, nederig haast. Een goed teken. Hij had niet verwacht dat de klap zo heftig zou zijn, maar hij had de benen niet en hij paste er voor zich stuk te bijten uit eergevoel, uit de lust naar de zege.

“Als je zo zwaar naar de klote bent geweest”, zei hij over zichzelf. “Ja, dan ga je het niet zomaar op het spel staat als het weer even goed gaat.”

Zijn coach Gerard Kemkers vond de eindtijd logisch. Hij zei een dag later: “Misschien hadden we – achteraf gezien – niet moeten rijden omdat we er niet klaar voor zijn, maar hoe je het wendt of keert, wij willen weten hoe ver Sven is. Dat weet je op een wedstrijd. Het is niet mooi wat er is gebeurd, het is niet lekker wat er is gebeurd, maar het is wel verstandig wat hij heeft gedaan.”

Kramer liet in Heerenveen zaterdagavond zien een realist te zijn geworden. Hij is als de indiaan met nog een paar pijlen. Hij zal selectiever moeten zijn, hij zal moeten afwachten. Geduld betrachten.

De kans op een titel is volgens zijn coach een reden om ‘er dwars doorheen te gaan’. “Net zoals zijn gezondheid en de ontwikkeling van de comeback een reden kan zijn het niet te doen,” voegde hij er aan toe. Zelf zei Kramer: “Als er echt wat op het spel staat is het wat anders.”

Ultieme revanche

Boedapest wordt waarschijnlijk de eerste serieuze intoomtest. Durft hij te wachten en de lauwerkrans aan een ander te laten? Durft hij zichzelf te sparen voor dat ene doel: Sotsji 2014? Want alles leuk en aardig, maar dat is de ultieme revanche. De gouden medaille op de tien, die hem ontglipte door een foute wissel.

Ik bekijk de uitslag van de tien kilometer van Thialf. Tussen de twaalf stayers geen Seung-Hoon Lee. De Koreaan reed anoniem in de B-groep. Zijn tijd (13.10,08) was toch ietsjes sneller dan die van Kramer.

Seung-Hoon Lee? Wie zegt u? Vergeten? Deze Lee pakte eind februari 2010 een hamer en een spijkertje. Dat spijkertje tikte hij in de muur en vervolgens hing hij zijn gouden medaille eens op. Als Kramer dat beeld in zijn kop blijft houden, dan komt het wel goed.

Wraak is een gerecht dat je koud opdient. In Sotsji.