Sorry, even vergeten

De wielrenner van het jaar-verkiezing bestaat niet meer. De Club van 48 heeft de prijs opgeheven. Niet vanwege gebrek aan potentiële winnaars, die waren er in 2011 voldoende, maar omwille van een beleidswijziging.

© ANP

De Gerrit Schulte Trofee wordt voortaan gezien als een aanmoedigingsprijs. Renners met potentie.

Renners die hebben aangetoond dat áls ze het laatste stapje zetten, ze ver kunnen komen. Renners die hoogstwaarschijnlijk nog mooie dingen gaan laten zien, komen in aanmerking voor de prijs.

Afgelopen maandag won Bauke Mollema de trofee op basis van zijn goede optreden in de Vuelta a Espana. Op de groene trui die hij daar won, de eerste trui voor een Nederlander in 22 jaar, valt niets af te dingen. Op zijn optreden tijdens de Spaanse ronde evenmin, die biedt hoop een grote toekomst.

Vertrouwen

Het is goed voor het Nederlandse wielrennen dat er een renner aan komt die op veel terreinen uit de voeten kan. Zich zowel bergop als in de sprints bij de voorsten kan plaatsen.

Dat wekt vertrouwen, dat zorgt ervoor dat we vol verwachting voor de tv plaatsnemen om de wedstrijden te kijken. En het heeft ervoor gezorgd dat hij die groene trui pakte.

Alleen, Bauke won geen enkele wedstrijd. Ging geen één keer juichend over de finish. Of ja, toch, alleen in de Giro dell Emilia had hij even Carlos Alberto Betancur over het hoofd gezien. Hoe dan ook, een zege in een wedstrijd was hem dit jaar niet gegund.

Mollema werd op het podium van de Gerrit Schulte Trofee geflankeerd door mannen die wél met de handen in de lucht over de finish waren gereden in 2011: Wout Poels (etappe in de Tour de l'Ain) en Steven Kruijswijk (etappe in de Ronde van Zwitserland). Maar ook zij zijn renners die een grote toekomst voor zich hebben, maar het nog wel even moeten waarmaken.

Lars Boom

Als de Club van 48 wat langer had nagedacht, had zij natuurlijk andere renners genomineerd. Lars Boom bijvoorbeeld, die de Ronde van Groot-Brittannië plus een handvol etappes won, naast de prologen van de Dauphiné en Qatar.

En zich als potentiële winnaar van klassiekers manifesteerde in het voorseizoen. Of Sebastian Langeveld die de Omloop van het Nieuwsblad won. Of Pieter Weening die toch maar mooi een Giro-etappe pakte en de roze trui droeg. Ook Robert Gesink won een rondje, van Oman.

Al deze prestaties vonden plaats in 2011. Alleen is het misschien allemaal wat te lang geleden voor de leden van de Club van 48 en denken ze nu 'sorry, even vergeten'.