De droom en de dood

Waarom raakt het nieuws van zijn dood mij zo hard? Ik kende Gregory Halman niet, de 24-jarige profhonkballer die maandagochtend stierf aan de verwondingen die iemand hem had toegebracht met een mes.

© ANP

Gregory Halman overleed in het huis waarin hij met zijn twee jaar jongere broertje woonde als hij in Nederland was.

Zijn broertje zit vast. Berichten spreken van onenigheid over een radio waarvan het volume te hard stond. Dat zou maandagochtend de bron van ergernis zijn geweest. Ik snap het niet.

Misschien heb ik Gregory Halman wel eens zien rondscharrelen op het Badmintonpad, het oude veld van Kinheim. Ik was eind jaren negentig verslaggever van het Haarlems Dagblad en dus vaak te vinden langs dat veld gelegen onderaan de spoordijk.

Gregory Halman was gek van honkbal, al vanaf zijn vierde niet weg te slaan van een honkbalveld van Kinheim. Hij moet in die tijd een jaar of tien geweest zijn.

Waarom ben ik geraakt? Ik ken jongens die met hem hebben gespeeld die kapot zijn, wier stem vanochtend gebroken klonk door de telefoon. Maar dat geldt niet voor ons sportliefhebbers die hem niet persoonlijk kenden. Gregory Halman was een jongen van wie we af en toe wat nieuws vernamen.

Debuut

In het magazine van NUsport van precies een jaar geleden vertelde Gregory Halman over het moment van zijn debuut in de hoogste profliga, 23 september 2010 in de Canadese stad Toronto waar de Seattle Mariners een uitwedstrijd speelden. ''Ineens ben je er bij, in zo’n groot stadion dat je al zo vaak op tv hebt gezien (…) een droom die werkelijkheid wordt. Toen ik stond in te slaan was ik bloednerveus. Ik wilde dat niet tonen, maar van binnen gaat je hart als een gek te keer.''

Ik luister later op de dag naar de televisie en hoor een stem die vertelt over Gregory Halman. Op zijn zestiende het debuut in het eerste van Kinheim, op zijn zestiende een contact getekend bij de Mariners, nog voordat hij zijn diploma van het VMBO kon ophalen was hij al vertrokken. Vertrokken naar zijn leven. Daar zou het beginnen.

Ik lees nu net een krantenartikel uit 2004 dat ik heb bewaard. Ik lees dat zijn vader tegenover de Volkskrant voorspelt dat zijn zoon over vier jaar in de Major League zal spelen. Het duurde twee jaar langer, het werd september 2010. De stem op televisie zegt: ''Gregory Halman werd slechts 24 jaar oud.''

Er valt een korte stilte op tv. Ik slik. Ik denk aan zijn vader.

Ultieme droom

Ik probeer een antwoord te vinden op de vraag waarom het nieuws als een mokerslag is aangekomen. Ik denk dat de klap in het honkbal mede zo verwoestend is omdat iedereen die in het honkbal actief is kennis heeft van die ene droom.

Alle jongens die ooit serieus honkballen, ze willen allemaal naar Amerika. Amerika, dat is het ultieme, daar ooit te kunnen spelen. Al maai je elk weekeinde in het wilde weg over de bal heen, dan nog droom je van die volgepakte stadions. De meeste jongens bereiken die stadions ook wel een keertje, als toeschouwer.

Een paar van hen lukt het echt, de hele goede. Ik zocht een aantal van hen op in Amerika, om hun verhaal op te tekenen. Ze waren bezig de droom waar te maken. Robert Eenhoorn, Evert Jan ’t Hoen, Ralph Milliard, Remy Maduro, Rob Cordemans.

Ze vertelden verhalen over eenzaamheid, onbegrip, aanpassing, politieke spelletjes, blessures, tegenslag en eentonigheid. Maar ze bleven knokken. En de jongens die in Nederland over de ballen bleven maaien, die jongens volgden de stappen van de jongens die de oversteek wel hadden weten te maken.

Ze veerden op als ze hoorden dat een van hen een homerun had geslagen, of nog beter: als er een van hen was gepromoveerd naar een hogere afdeling. Het kon dus toch.

Gregory Halman had het hoogste gehaald, de Major League. 'He had cracked the show', zoals ze daar aan de overkant zeggen. Maar toen gisterochtend het nieuws kwam van zijn dood, was dat dus ook de mededeling dat zijn droom - die nog maar net werkelijkheid was geworden - was gesmoord in bloed.

'Mijn leven'

Afgelopen zomer plaatsten we in NUsport een nieuwe reportage, vanuit Washington dit keer, geschreven door Maarten Kolsloot. ''Dit is mijn leven'', vertelde Gregory Halman aan Kolsloot. ''Dit is het enige dat ik iedere dag heb gedaan, sinds de dag dat ik vier jaar was. Tot de dag dat ik niet meer kan spelen zal dit ook het enige zijn dat ik zou willen doen. Punt uit.''

Gregory Halman stierf buiten het honkbalseizoen, in een kamer in een aan de televisiebeelden af te zien eenvoudige straat in Rotterdam, vlak boven een café. Zijn broertje is aangehouden door de politie. Zijn broertje Jason speelde ook bij Kinheim. Het kan niet anders of zijn broertje heb ik ook wel eens een keer omver gelopen.

Ik pak nogmaals het artikel uit de Volkskrant en ik begin voor de zoveelste keer aan de afsluitende zin. Het is een citaat van Gregory Halman, toen zestien jaar oud: ‘'Honkbal is schitterend, maar honkbal in Amerika is het allermooiste.''