Johnny 'Buitenzorg' Hoogerland

Sport is vermaak. Dat werd weer eens duidelijk zaterdagavond op de drafbaan van Wolvega. Op het moderne complex zou Johnny Hoogerland een strijd aangaan met het paard Unforgettable, een draver.

Unforgettable is een succesvol paard, een paard dat meer dan acht ton aan prijzengeld heeft verdiend. En hoewel Hoogerland volgens mij veel meer bekendheid geniet, kan hij daar niet aan tippen.

Sport is entertainment (denk aan skivlieger Eddy the Eagle of die Spaanse schaatser uit de jaren zeventig) en zulk vermaak is zo oud als de sport zelf. Het vermaak is soms een bijproduct van die competitie; grinniken om sporters die wel meedoen in de strijd maar er geen hout van kunnen.

Inderdaad, die eerder genoemde twee of die Keniaanse langlaufer, de Nederlandse bobsleeteams, die zwemmer uit Guinee met die hondjesslag of die bobbers uit Jamaica. Soms is dat is mooi, vind ik. Die pogingen geven sport iets aaibaars.

Afmatten

Wat de sport maakt tot wat het is, is de competitie. Elkaar op leven en dood bestrijden met gelijke wapens. Elkaar afmatten op dezelfde fiets, met een soortgelijk racket of ieder een paar handschoenen. Dan is sport oorlog zonder bommen.

Senna-Prost, Ali-Frazier, Hinault tegen Zoetemelk, Sampras-Agassi, Federer-Nadal, Lance tegen de rest. Dat werk, epische strijd.

Je kunt van sport ook een lolletje maken. Dan wordt sport een vehikel voor spektakel, iets dat lijkt op Tobbedansen of Vlieg 'm d’r in. Een auto tegen een motor, wie rijdt het snelste rondje op het circuit van Zandvoort?

Schaatsen tegen een paard of zoals zaterdagavond in Friesland fietsen tegen een paard. Stuntmannen als Evel Knievel liggen op de loer, of Gerard du Prie en andere deelnemers aan de sterkste man ter wereld. Dan wordt het uitkijken geblazen, vind ik.

Prima naam

Ik dacht daarom: dat treffen tussen paard en renner wil ik toch van dichtbij zien. De locatie prikkelde de zinnen en Johnny is altijd goed.

Ze noemen hem inmiddels 'Stalen Johnny', of 'IJzeren Johnny', of de 'Zeeuwse Leeuw' zoals hij zelf doet. Ik dacht op de drafbaan bij het bekijken van de startlijsten wel: 'Zeeuwse Leeuw', dat is een prima naam voor een snelle draver.

Ergens zou het gaan wringen, dat wist ik. Net zoals het mij een beetje pijn deed hoe Kenny van Hummel wat centjes bij elkaar schraapte om wat over te houden aan zijn nieuw verworven faam na de Tour van 2009.

Ik gunde het Kenny zeker en ik veroordeel hem niet, maar erg blij werd ik niet van zijn verhalen over hoe bedrijven hem konden inhuren voor een praatje tijdens een barbecue. Gelukkig leek het Kenny niet te deren.

Joker uithangen

Wolvega. Daar hoorde Johnny natuurlijk niet, maar het was er gemoedelijk, in Wolvega, en het was tegelijkertijd ook des Johnny’s: vermakelijk en grappig. Maar hem de joker laten uithangen, dat hoort toch niet bij een renner van het kaliber van Hoogerland? Ja, het was lachen natuurlijk.

Het was vermoedelijk ook zijn eigen keus én hij kon geld bij elkaar collecteren voor zijn stichting (er kon ’s avonds 3500 euro worden bijgeschreven, de helft van het geheven entreegeld), maar Hoogerland is toch geen clown? Hahaha, kijk hem zijn rug eens krommen, hoofd gebogen over het stuur, om een paard voor te blijven, hahaha.

En dan nog dit, de belangrijkste reden waarom topsporters van zijn niveau zich wat mij betreft verre moeten houden van dit soort gein: een blessure is toch zo opgelopen.

Toen paard en renner werden gehuldigd na hun drie wedstrijdjes (2-1 voor het paard) raakte Unforgettable even buiten zinnen, althans, hij wilde niet stilstaan en hij dreef zodoende de pikeur en zijn assistent even in het zweet. Ze moesten hun best doen het beest in toom te houden.

Knol

Zie je het al voor je? Eerst door een kamikazecoureur in roestig Frans prikkeldraad belanden en dan vervolgens op een koude novemberavond in Wolvega een hoef in het dure dijbeen geplant zien door een drieste knol?

Gelukkig ging alles goed. De meeste mensen blij, een enkeling opgelucht.