Goede wijn behoeft geen krans

In de Franse competitie is Olympique Lyon de heerschappij kwijt, lukt het Paris Saint-Germain wéér niet en speelt Olympique Marseille wisselvallig. Louter misère? Integendeel. Girondins de Bordeaux plaatste zich als eerste voor de knock-out ronde van de CL, in een groep met Bayern München en Juventus.

Dat hielden alleen de meest fanatieke supporters voor mogelijk.

Bordeaux is koploper in de Ligue 1 en deze week werd Yoann Gourcuff door France Football uitgeroepen tot Speler van het Jaar en Laurent Blanc tot Trainer van het Jaar. Het zijn prachtige tijden in de wijnstad.

Laurent Blanc

Deze stijlvolle libero had een fraaie carrière als speler. Met Les Blues won hij zowel de Wereld- als Europese titel. Enige smetje was zijn rode kaart in de halve finale van het WK in eigen land, waardoor hij de eindstrijd tegen Brazilië miste.

Naast vele Franse clubs speelde Blanc ook voor onder andere: Barcelona, Internazionale en Manchester United. Geen misselijk rijtje. Zijn gehele loopbaan speelde hij centraal achterin, met een enorme drang naar voren.

Hij scoorde bijna 150 doelpunten en dat mag voor een laatste man uitzonderlijk worden genoemd. Vanwege zijn leidinggevende capaciteiten verwierf hij de bijnaam ‘Le President’, maar zijn verdedigende kwetsbaarheid heeft hij nooit helemaal weten te verdoezelen.

Bordeaux is zijn eerste klus als hoofdtrainer. In zijn tweede jaar kroonde de club zich tot landskampioen en ook dit seizoen zijn de vooruitzichten erg goed. Blanc heeft van Bordeaux een ijzersterk geheel gemaakt, dat moeilijk te kloppen is.

Achterin een strakke organisatie, op het middenveld sterspeler Yoann Gourcuff en in de aanval de gevaarlijke spitsen Marouane Chamakh en Fernando Cavenaghi. Rustig op z’n onafscheidelijke lolly zuigend beweegt Laurent Blanc zich langs de lijn. De man zal zelden emotioneel worden bij een wedstrijd.

L’Affaire du Haillan

Drie van de zes landstitels behaalde Bordeaux midden jaren tachtig. Het waren de hoogtijdagen voor de club. In dat team exceleerden Alain Giresse en Jean Tigana. Spelers die samen met Luis Fernandez en Michel Platini het legendarische Frans middenveld vormden dat in 1984 beslag wist te leggen op de Europese titel.

Belangrijkste concurrent in die tijd was het Marseille van voorzitter en eigenaar Bernard Tapie. Later bleek dat beide clubs het spel niet helemaal netjes hadden gespeeld. Tapie bleek wedstrijden te hebben ‘gekocht’, de zonde van Bordeaux voorzitter Claude Bez was van geheel andere aard.

Hij gebruikte gemeenschapsgeld voor het realiseren van het waarlijk schitterende trainingscomplex voor de club: Le Haillan. Bez kreeg gevangenisstraf en een hoge boete, Le Haillan ligt er nog steeds en iedereen wie er ooit is geweest blijft het indrukwekkend vinden. Directeur is trouwens oud-speler Patrick Battiston.

In 1996 bereikte Bordeaux de UEFA-Cupfinale. Tegenstander was Bayern en dat bleek te sterk. Richard Witschge speelde er toen. Alsmede Bixente Lizarazu en Christophe Dugarry. De beste was echter Zinédine Zidane, waar we later meer van hebben gehoord.

Yoann Gourcuff

De huidige sterspeler van Bordeaux, Yoann Gourcuff, wordt door de Franse pers gezien als de natuurlijke opvolger van Zidane. Dat lijkt me wat overdreven, maar voor Bordeaux is hij van onschatbare waarde.

Toen Gourcuff op 20-jarige leeftijd van Rennes naar AC Milan ging werd hem een gouden toekomst toegedacht. De twee Italiaanse jaren waren geen succes. Hij moest steevast stijf aan de linkerkant spelen en dat beperkte zijn kwaliteiten. Laurent Blanc laat hem centraal spelen en daar komen zijn snelheid, inzicht en scorend vermogen het meest tot hun recht.

Als aanvallende middenvelder scoorde hij vorig seizoen 12 goals en voegde daar 8 assists aan toe. Yoann heeft zijn talenten niet van een vreemde: papa Christian was zelf prof-voetballer en werd achter Blanc en Wenger derde in de verkiezing van Trainer van het Jaar. Hij is werkzaam bij FC Lorient.

Vorige week won Bordeaux met 1-0 bij Lyon, woensdag werd met dezelfde cijfers in Montpellier, dat tweede stond, gezegevierd. Vertrouwen, talent, de beste speler en de beste coach: het komt allemaal samen. Dit Bordeaux is van een héél goed jaar.