De oude man en het voetbal

De Europese topclubs zijn redelijk tot goed aan het seizoen begonnen. Liverpool startte slecht, maar herstelt zich. Arsenal verloor twee keer in Manchester en dat is niet goed, maar behoort tot de mogelijkheden.

City en United zijn sterke ploegen. Anders ligt de situatie bij AC Milan. Na de afstraffing in de derby van Milaan volgde een bloedeloos gelijk spel tegen promovendus Livorno. De CL-overwinnig op Olympique Marseille is slechts een pleister op de wond.

De selectie van Milan telt, volgens de website, 32 spelers. Daarvan zijn er zeventien 30 jaar of ouder. Meer dan de helft dus. Dit is niets nieuws want de club doet het al jaren met een vrij 'bejaarde' groep.

De Europese successen hebben jarenlang de vergrijzing verdoezeld. Drie finales in de laatste zeven jaar, waarvan er twee winnend werden afgesloten.

Beste speler verkopen

In de Serie A gaat het al langer niet goed. Twee titels in tien jaar, de laatste dateert van 2004. Dat is te weinig voor een club met status. In plaats van te investeren om het verlore gegane terrein te herwinnen wordt de beste speler verkocht. Dit geeft aan dat het helemaal niet goed zit bij de trotse club.

Deze stelling wordt kracht bijgezet door een artikel in de Italiaanse kwaliteitskrant La Repubblica waarin wordt gemeld dat Silvio Berlusconi de club voor een bedrag van € 600 miljoen heeft aangeboden bij de Libische leider Moammar al-Gaddafi.

Leonardo

Het vertrek van Carlo Ancelotti en de komst van Leonardo voorspelden niet veel goeds. Ancelotti won prijzen met de club als speler en trainer en laat in Londen zien een topper te zijn. Het plezier straalt van de Chelsea-spelers af. Het respect is wederzijds.

Leonardo heeft geen enkele ervaring als technisch eindverantwoordelijke. Hij sloot zijn actieve carrière in de zomer van 2003 af bij Milan, om vervolgens te gaan werken voor de Fondazione Milan. Een stichting die de maatschappelijke betrokkenheid van de club gestalte geeft. En hij werd scout voor de club in Brazilië. Zonder hem zouden Kaká en, later, Pato hoogstwaarschijnlijk niet voor de hoofdstad van Lombardije gekozen hebben.

Geen kampioen

Leonardo was een typisch Braziliaanse voetballer. Gedurende zijn loopbaan bekleedde hij alle posities aan de linkerkant. Een technisch vaardige speler, die kampioen werd in zijn vaderland, Japan en Italië. Hij speelde 60 interlands en werd in 1994 Wereldkampioen in Amerika.

Toch zal hij niet als kampioen herinnerd worden, maar als de man die in de 1/8 finales tegen team USA Tab Ramos met een elleboogstoot neerhaalde en de rest van het toernooi geschorst werd. Niet des Leonardo's.

Ronaldinho

AC Milan gokt volledig op de ingevingen van Andrea Pirlo en het talent van Alexandre Pato. Daar hoort eigenlijk Ronaldinho bij, maar het gaat niet goed met de Braziliaan. Vier jaar geleden was hij onbetwist de beste voetballer van de wereld. Hij kreeg ruim drie maal zoveel stemmen als nummer twee Frank Lampard.

Dezelfde wereld die aan z'n voeten lag. Barcelona speelde - ook toen - droomvoetbal en Ronaldinho was de absolute vedette van de ploeg. Met die weelde kon de balvirtuoos niet omgaan. In plaats van goed te trainen en zijn lichaam te verzorgen bleek hij alleen in het nachtleven uit te blinken.

En hele wedstrijden, want voor het eindsignaal wassie niet weg te krijgen. Hoe de mensen van Barcelona - met Rijkaard voorop - ook probeerden hem weer in het gareel te krijgen: zij waren kansloos.

Topniveau

In Catalonië was men opgelucht dat ze hem aan Milan konden slijten, mede gezien de stormachtige ontwikkeling van zijn opvolger Lionel Messi. En in Italië dacht men dat het beroemde en beruchte Milan-lab de stervoetballer terug zou brengen op topniveau.

Het is tot dusverre niet gelukt en het lijkt me sterk dat het alsnog gaat gebeuren. In de eerste wedstrijden had Ronaldinho een vrije rol achter spits Pato. Hij bakte er niet veel van. De no-look passes deden geforceerd aan en kwamen zelden bij een medespeler, de individuele acties strandden al bij de eerste opponent.

Geen balans

Vrije trappen en schoten van afstand misten iedere precisie. Tegen Marseille zat hij op de bank omdat Leonardo met hem geen balans in het elftal zag. Ook niet met de ijzervreters Gattuso en Ambrosini in z'n rug.

Ronaldinho heeft tegenwoordig rugnummer 80. In zijn goeie tijd zou dat 8 keer nummer 10 hebben betekend. Nu geeft het aan hoe hij zich voelt.