The class of '88

In 1988 won Oranje de, tot nu toe, enige hoofdprijs door in Duitsland Europees kampioen te worden. Van het basiselftal dat de finale speelde werden negen spelers trainer.

Slechts doelman Hans van Breukelen en rechtsachter Berry van Aerle kozen een ander beroep, al zijn ze als analyticus en 'ontvangstheer' nog wel actief binnen de voetballerij.

De rest wilde de wijze lessen van, onder andere, Rinus Michels en hun schat aan voetbalervaring weleens op anderen overbrengen. Zij doen/deden dat op verschillende niveaus en met wisselend succes.

De Rustigen
Adri van Tiggelen en Jan Wouters werken al jaren als assistant. De 'Spijker' neemt het soms over als Sparta een trainer ontslaat, maar neemt vervolgens snel zijn oude stekkie weer in.

Wouters was een tactisch uitmuntende voetballer. Vaak het verlengstuk van zijn baas aan de kant. Hem werd een grote toekomst als trainer voorspeld, maar bij Ajax werd hij al vlot afgebrand en sindsdien heft hij de luwte achter de hoofdtrainer opgezocht. Zo ambitieus als beiden als speler waren, zo gelaten zijn ze als assistant.

Arnold Mühren was de nestor van de ploeg en veruit de rustigste. Van hem hoefden die schijnwerpers niet. Hij is nog steeds gek van het 'spelletje' maar werkt het liefst met zeer jonge voetballers. Dan kun je iets zien groeien en daar haalt hij zijn voldoening uit. De mens Mühren is dus eigenlijk nooit veranderd.

Gerald Vanenburg had wel ambitie. Na een kortstondig avontuur bij 1860 München werd het stil rond hem, maar plotseling werd hij de verantwoordelijke man bij Helmond Sport. 'Vaantje' voelde zich niet te groot om onder aan de ladder te beginnen. Hij gleed echter al van de eerste tree.

De Vedettes
Ruud Gullit was de aanvoerder en vedette van het elftal in '88. Na de wedstrijd tegen Engeland kreeg hij gezelschap van Marco van Basten. Als manager veroverde Gullit bij zijn eerste club, Chelsea, de FA-cup. Dat schiep verwachtingen, maar daar is werkelijk niets van terecht gekomen; Eén van de meest charismatische voetballers ter wereld bakte er als trainer helemaal niets van. Die zien we niet meer terug.

Van Basten is altijd de beste geweest. Een ongekend talent. Drie keer Europees voetballer van het Jaar worden is alleen voor de allergrootsten weggeelgd. Hij leek via Ajax 2 voor de weg der geleidelijkheid te kiezen, maar toen Oranje zich aandiende stapte hij direct in het diepe.

Dat heeft-ie niet eens zo slecht gedaan. Historische overwinningen op Italië en Frankrijk waren hoogtepunten. Een langjarige verbintenis bij Ajax was een logisch vervolg. Hij kreeg de mogelijkheid zich verder te ontwikkelen, de Amsterdammers hoopten eindelijk in rustiger vaarwater te komen. Niets bleek minder waar. Marco gooide de handdoek, een trainerscarrière in de kiem smorend. Hij blijft onvoorspelbaar, dus wie weet.

De beteren
Erwin Koeman was, net als Wouters, een speler met gogme. Toen hij na een goeie periode bij RKC bij Feyenoord tekende dacht iedereen dat hij daar op z'n plaats was. Het liep, natuurlijk, anders. Toch heeft Erwin het, achteraf, niet zo slecht gedaan bij Feyenoord. Het afgelopen seizoen bewijst dat. Nu houdt hij de faam van Nederlandse bondscoaches hoog in Hongarije. Hij presteert boven verwachting en zal na deze job ongetwijfeld een geode club vinden.

Zijn broertje is inmiddels op station Alkmaar aangekomen. Louis van Gaal opvolgen: het toont dat Ronald geen lafaard is. En een prestatie-trainer bij uitstek. Zelfs zijn mislukte avontuur bij Valencia zerd nog opgesierd met de Copa del Rey. Hij heeft wel succes nodig bij AZ om z'n loopbaan nieuw leven in te blazen.

Rijkaard
Zijn kompaan in het centrum tenslotte: Frank Rijkaard. Na goed voetbal op het EK 2000 was het resultaat voor Rijkaard teleurstellend. Hij trok zijn conclusies en degradeerde later met Sparta. Logisch dat-ie vervolgens bij Barcelona tekende. De samenwerking verliep fantastisch met een CL-overwinning als kroon op het werk. Daarna verzandde het, maar Rijkaard heeft na een jaar sabbatical de clubs voor het uitzoeken.

Elf spelers, negen trainers. Evenveel als er dit seizoen in de Eredivisie het einde niet haalde. De vedetten van toen maakten het niet. De taktisch sterksten zitten op een zijspoor. En niemand had kunnen voorspellen dat Frank Rijkaard het beste jongetje van de klas zou zijn.