De weg naar een honkbaldynastie

Vorstenhuizen en Amerikaanse sportteams doen aan dynastieën. Bij Koninklijke families is een dynastie in essentie een kwestie van voortplanting, bij sportteams gaat het om opeenvolgende kampioenschappen.

De eerste prijs is mooi, twee titels prachtig, maar je bent als team pas een dynastie bij het derde landskampioenschap op rij.

Een speler die het hart vormt van een team dat zich mag tooien met de eretitel dynastie hoeft zich nergens meer zorgen over te maken. Respect. Roem. Levende legende. Hall of Fame. Het is alles zijn deel.

Philadelphia Phillies

In de Washington Post stond een lang artikel over de Philadelphia Phillies, een voorbeschouwing op het nieuwe honkbalseizoen dat het aanstaande weekend begint. Vriend en vijand in de Amerikaanse honkbalwereld zijn het erover eens: de Phillies vormen een aantrekkelijk team.

De spelers die de kern vormen van deze ball club zijn geen eendagsvliegen. Jimmy Rollins, Chase Utley en Ryan Howard zijn doorgewinterde slagmannen, gelouterde veldspelers, trotse veteranen.

Maar onsterfelijk zijn ze nog niet. Twee jaar geleden wonnen de Phillies de landstitel, een jaar geleden stonden ze in de finale (om te verliezen van de Yankees). Ze hebben hun Liga (National League East) drie jaar op rij gewonnen. Prachtige resultaten, maar voor een speler met brandende ambitie niet genoeg.

Jimmy Rollins

Zo’n speler is Jimmy Rollins, de aanvoerder van de Phillies. Hij wil dolgraag onderdeel zijn van een dynastie, maar weet dat een wezenlijk element ontbreekt|: landskampioenschappen. De Liga winnen is leuk, de National Division winnen knap, maar pas met winst in de World Series heb je recht van spreken.

Stel, de Phillies winnen dit jaar opnieuw de Divisietitel van National League. Dan gaan ze de geschiedenisboeken in als het eerste team sinds de St. Louis Cardinals (1942-1944) dat drie Divisietitels op rij heeft behaald. Historisch, maar niet dynastiek.

Verzachtende omstandigheden

Rollins weet dat, maar hij voert een verzachtende omstandigheid aan. Spelers zijn minder honkvast dan vroeger. Ze wisselen zo snel van team, dat het bijna onmogelijk is een dynastie te kneden. Twee keer knipperen met je ogen en de landskampioen is uitgehold, leeg gelepeld, ontmanteld.

Honkballers die een jaar goed hebben gepresteerd gaan, zodra hun contract het toestaat, op zoek naar miljoenen dollars extra bij een andere club. Clubbelang telt niet meer. Of in elk geval minder dan een vorstelijk salaris.

Roem of vermogen

In het stuk in de Post komt Rollins tot de essentie: ‘Speel ik voor een nieuwe ring (honkballers die landskampioen zijn gewonnen krijgen een fel begeerde ring, MdG) of wil ik zo veel mogelijk geld verdienen?’ Roem of vermogen, dat is de vraag.

Kiest hij voor het eerste, dan legt hij zich contractueel nog enkele jaren vast bij de Phillies, en zal hij er bij de harde kern van zijn team op aandringen hetzelfde te doen. Wil hij veel meer verdienen, dan biedt hij zijn diensten na afloop van zijn huidige contract aan de hoogste bieder aan. Teamgenoten zal hij er niet van weerhouden hetzelfde te doen.

Eer strijken

Een duivels dilemma? Ja, vooral ook omdat landskampioenschappen niet voor het oprapen liggen. Ook niet als de Phillies in essentie met dezelfde selectie spelen als voorgaande jaren.

Voor je het weet gaan de Yankees opnieuw met de eer strijken. Of een ander team, nu nog onbekend, maar over enkele maanden de sensatie van het nieuwe honkbalseizoen.