Over de genade van honkbal

AMSTERDAM - Wat opvalt in de analyse van de pers in Amerika over Vancouver: de zucht van verlichting dat het voorbij is. Het was nog net geen belediging dat de Winterspelen enkele dagen overlapten met spring training, het traditionele begin van het honkbalseizoen, maar het scheelde niet veel.

© ANP

George Vecsey, columnist van de New York Times, schreef begin deze week met kinderlijk enthousiasme over de eerste honkslag van Jose Reyes tijdens het trainingskamp van de New York Mets in Port St. Lucie, Florida.

Eindelijk mocht hij weer schrijven over een sport die hij begrijpt en over een sportman die hij kan bewonderen. Vecsey kon zijn geluk niet op. Hij hoefde niet langer te kijken naar curling op tv: ‘een nationale nachtmerrie’.

Terwijl Nederlandse sportjournalisten uitputtende beschouwingen wijdden aan de tegenvallende prestaties en de toekomst van Sven Kramer (nadat dezelfde journalisten hem eerder, na zijn gouden plak op de vijf kilometer, uitriepen tot legende en wonderkind), bleef het in Amerika merkwaardig stil over skiër Lindsey Vonn.

Medailleoogst

In medailleoogst deden ze niet voor elkaar onder: Kramer en Vonn wonnen een keer goud en een keer brons. Van beiden werd meer verwacht, hoewel Vonn van tevoren waarschuwde tegen een hype. Met vijf keer goud hield zij naar eigen zeggen nadrukkelijk geen rekening.

Na een dramatisch openingssalvo vertrok ze met de stille trom uit Vancouver. Scheenbeenblessure, goud op de afdaling, brons op de Super-G, en daarna vooral spectaculaire valpartijen, waarbij ze een pink brak.

Met een gebutst lichaam nam ze afscheid van de stad die een beetje voorbarig was omgedoopt in Vonncouver. Ze was blij dat de Olympische Spelen achter de rug waren. Geen Amerikaanse sneeuwkoningin. Amerikaanse sportjournalisten accepteerden het gelaten. Alsof ze er zelf ook nauwelijks in hadden geloofd.

Broertje dood

Winst op het gehate Canada in de finale van het ijshockey had misschien nog wat goedgemaakt. Maar na de dramatische nederlaag (3-2 in de verlenging) werden de Winterspelen in Amerika snel afgesloten. Definitief.

De blik mocht weer naar binnen worden gericht, en op de toekomst. Dan is Amerika op z’n best. Maart is voor honkballiefhebbers een maand van hoop. De voorbereiding op het seizoen is begonnen.

De clubs hebben tijdelijk onderdak gevonden in zuidelijke staten, waar het (vrijwel) nooit sneeuwt. Curling en ijshockey is voor de Canadezen. Amerika heeft eigenlijk een broertje dood aan de wintersport.

Honkbal

Nog een keer George Vecsey.

"Curling was voorbij. Iets wat op lente leek had zich aangekondigd. En er werd honkbal gespeeld. Ik kon hiervan verslag doen vanaf mijn plaats achter de dug-out bij het derde honk terwijl de Mets een onderling partijtje speelden, hun eerste optreden van het seizoen. Iemand won, iemand verloor, maar ik ben vergeten wie omdat ik domweg gelukkig was om weer buiten te zijn."

Laten we het Vecsey nazeggen: thank God voor honkbal.