Een studie in contrasten

AMSTERDAM - Het was de week van Bode Miller en Tiger Woods. De een won goud op de Supercombinatie, de kroon op zijn nieuwe sportleven na een maandenlange afwezigheid.

© ANP

De ander hield een trieste monoloog van nog geen kwartier waarin hij aankondigde zijn maandenlange afwezigheid van de golflinks voor onbepaalde tijd te verlengen.

Miller, kind van alternatieve ouders die het hyperkapitalisme van Amerika uit principe de rug toekeerden, walgde van ‘de corruptie, uitbuiting en het geld’ in de sport. Hij vond net op tijd voor de Winterspelen zijn liefde voor het pure skiën terug.

Beloning

Woods, zoon van een vader die stram stond voor Amerikaanse waarden, leverde zich vóór zijn geboorte al met huid en haar uit aan de commercie. Hij stelde zijn leven in dienst van het vergaren van fortuin, werd de eerste sportmiljardair ter wereld, maar de druk van altijd presteren, altijd gedisciplineerd zijn en altijd zijn gezicht in de plooi werd ondraaglijk. Hij vond dat hij ‘recht’ had op maîtresses. Als beloning voor zijn tropenjaren in dienst van het systeem.

Miller kreeg met de paplepel ingegoten dat het systeem niet deugt. Hij werd voor de Winterspelen van Turijn (2006) tegen zijn zin gebombardeerd tot boegbeeld van de Amerikaanse sporters.

Als rebel in de traditie van James Dean nam hij wraak (de enige echte wraak die een topsporter in dit opzicht ter beschikking staat) door bewust te falen. Een enkeltje richting ondergang, bij wijze van opgestoken vinger. Geen medailles als een schreeuw om vrijheid.

Imago

Woods was jarenlang de posterboy van zijn sport en van elk product dat hem aanprees als de vleesgeworden Amerikaanse droom. Tot hij het eerste gebod overtrad voor topsporters die hun leven in dienst stellen van commercie: blijf trouw aan uw imago.

Zijn smeekbede aan zijn supporters om weer in hem te geloven was een pathetische oproep om dat imago te herstellen. Want waar geloofden die fans voorheen in? Toch niet in de mens Woods, maar in de golfmachine en het product.

Miller sport op gevoel, Woods op beheersing. Miller is onvoorspelbaar, Woods sluit toeval uit. Miller gaat soms hard onderuit, Woods blijft de situatie altijd meester. Althans, op de golflinks.

Ziekte

Maar nu hij daar voorlopig afscheid van heeft genomen is hij ontheemd. Een kliniek voor seksverslaafden is ook een soort gevangenis. Dat hij zich er meteen na zijn verklaring van vorige week vrijdag weer meldde is veelzeggend.

Genezing van dwangmatige seks voor iemand die er ‘recht’ op meende te hebben is bovendien verspilde moeite. Woods moet eerst naar de wortels van zijn ziekte: het systeem dat hem al in de baarmoeder van zijn moeder in zijn greep had.

Genieter

Miller hield nooit van de Olympische Spelen, maar laaft zich nu aan ‘de energie, het enthousiasme, de passie, de inspiratie’ van medesporters en toeschouwers.

Wie beseft van hoe ver hij heeft moeten komen om deze clichés uit zijn mond te krijgen, weet dat hij zijn vrijheid heeft heroverd. Zich bevrijd voelt. Geen boegbeeld meer, maar topsporter, skiër, medaillewinnaar. Genieter. Zonder zijn afkomst te verloochenen.

Hij heeft zich met de (sport)cultuur van zijn land verzoend. De zoon van hippies hoeft niet meer de barricades op. Mogen we hem volwassen noemen?