Honkbal is moody

Voormalig toptennisser Andre Agassi heeft niet alleen het sportboek van het jaar geschreven. Hij is ook nog eens een kleinkunstenaar van het gesproken woord.

© ANP

Na lang en diep in de spiegel kijken is hij tot de conclusie gekomen dat niet hij maar zijn sport aan stemmingswisselingen onderhevig is. "Ik ben er achter gekomen dat de sport tennis moody is en niet ik zelf", zei hij in een interview.

Ik begrijp wat hij bedoelt. Niet alleen tennis is humeurig. Honkbal kan er ook wat van. Deze week werd bekend dat werper Cliff Lee van de Philadelphia Phillies verhuist naar de Seattle Mariners. Een transfer die door niemand wordt begrepen. The New York Times waagt een poging, maar faalt.

Potpourri

De nieuwsanalyse die de krant woensdag aan de kwestie-Lee wijdt is van een grote schoonheid: een potpourri van spelersnamen, contracten en miljoenen dollars. Maar de krant gaat aan de kernvraag voorbij: waarom moet een speler weg als hij zelf dolgraag wil blijven en zijn club hem eigenlijk niet kan missen?

In navolging van Agassi vinden wij de oplossing van dit raadsel in de stemmingswisselingen van deze grilligste aller sporten. Met andere woorden: Lee kan er niets aan doen, zijn club treft geen blaam, supporters hoeven zich niet achter hun oren te krabben, journalisten niet met hun handen in het haar te zitten; het ligt aan de aard van honkbal.

Gouden greep

Misschien nog even wat feiten. Cliff Lee werd deze zomer door de Phillies overgenomen van de Cleveland Indians. Het was een gouden greep. Lee won 11 duels voor zijn team, inclusief twee kunstwerkjes tegen de New York Yankees in de World Series.

Fans van de Phils verheugden zich daarom al weer op het voorjaar van 2010, wanneer dit ijskonijn weer plaats zou nemen op de werpheuvel van Citizens Bank Park. Gaat dus niet door.

In plaats daarvan kunnen zij straks genieten van Roy Halladay. Hij komt over van de Toronto Blue Jays. Halladay speelt volgend jaar bij de Phillies, in plaats en op de plek van Lee.

Waanzin

Voor de goede orde: dat is net geen waanzin. Halladay heeft niet alleen een van de mooiste achternamen in major league honkbal, hij kan ook nog eens een knap potje werpen.

Maar hij heeft een nadeel: nog nooit in de play-offs gespeeld. Lee wel. Sterker: hij was daarin onverslaanbaar, zoals de Yankees inmiddels weten. En omdat de kans aanwezig is dat deze honkbalgrootheden (Phillies en Yankees) elkaar ook in 2010 weer zullen ontmoeten, is het van de hand doen van Lee onbegrijpelijk, dom, een schande.

Althans, als je in de veronderstelling verkeert dat honkbal een gelijkmatig humeur heeft. Een uitgebalanceerd karakter. Überhaupt te begrijpen is.

Inmiddels weten wij beter, met dank aan Agassi. Honkbal is zo moody als de pest.