Over thuisfluiters in het football

De scheidsrechters waren partijdig. Thuisfluiters. Geen kruid tegen gewassen. Het onderwerp domineerde, nee, monopoliseerde het gesprek in het cafe (Starbucks, York Road, Baltimore) op maandagochtend.

De Ravens, het populaire lokale footballteam, hadden zondag hun eerste wedstrijd van het seizoen verloren. De New England Patriots, met quarterback (QB) Tom Brady als architect en motor, waren te sterk: 27-21.

Brady, de populairste QB van de NFL, was vorig jaar geblesseerd. Volgens de stamgasten in het cafe was dat de reden waarom de scheidsrechters hem zondag in bescherming namen. Ze wilden het niet op hun geweten hebben dat hij opnieuw langdurig aan de kant stond.

Doorgeslagen

Begrijpelijk, was de heersende mening in het cafe. Maar ze sloegen door in hun ijver om de frele ster te beschermen. Iedere speler van de Ravens die Brady aanraakte werd bestraft met een penalty, ook als ze slechts van plan waren hem de football af te pakken of probeerden te voorkomen dat hij deze wierp naar een medespeler.

Come on! Dit was geen ballet, maar American football. Het betere bak- en braadwerk onder de Amerikaanse sporten. Was het al niet bespottelijk dat de spelers roze sportschoenen, handschoenen en zweetarmbandjes droegen omdat het breastcancer awareness month in Amerika is?

De strijd tegen borstkanker is zwaar, en verdient ons aller steun. Maar footballkrijgers van 150 kilo op roze sportschoenen was een belediging voor het oog. Scheidsrechters met een roze strik op hun footballpet was ook geen gezicht. En dan Brady ook nog eens met fluwelen handschoenen aanpakken. Of beter: ten koste van alles voorkomen dat hij werd aangepakt.

Rouw

Deze nederlaag kwam hard aan. Charm City, de cynische bijnaam voor Baltimore, was in rouw gedompeld. Sommige klanten in het cafe hadden zich voor de gelegenheid in een stemmig zwart T-shirt gehuld. Baltimore, een stad zonder pretenties, een stad waar iedereen zijn eigen bananenschil is, een stad met zo'n beetje het slechtste honkbalteam van Amerika (Orioles), heeft alleen de Ravens om trots op te zijn.

Godzijdank hadden de scheidsrechters het gedaan. De nederlaag kon op hun conto worden geschreven. Op eigen kracht, daar was iedereen in het cafe van overtuigd, hadden de Ravens de Patriots begraven. No question.

Lichtpuntje was de woedeuitbarsting van de coach van Baltimore. John Harbaugh, doorgaans een stoicijnse trainer, kon zich na de zoveelste scheidsrechterlijke dwaling niet langer beheersen.

Bullshit call

This is a fucking bullshit call, zei hij live op nationale televisie. Voor het oog van een van de camera's. Vlekkeloos in beeld. Mag natuurlijk niet. Het leverde zijn team een extra boete op, een penalty van 15 yards voor de Ravens. Gaf niets. Het luchtte hem zichtbaar op, en met hem heel Baltimore. You go, Harbaugh. De waarheid mocht wel eens gezegd worden.

PS. Om mij in de psyche van de footballfan te verdiepen ging ik naar de film Big Fan, het spraakmakende debuut van regisseur Robert Siegel, die eerder het script schreef voor de film The Wrestler. Paul Aufiero (Patton Oswalt) is een hartverwarmende loser als parkeerwachter/footballfan van de New York Giants.

Het eerste shot, van een ondergrondse betonnen parkeergarage met Aufiero in zijn wachtershok en een rat die door het beeld rent, zet de toon. Aufiero's stem, in voice over, doet de rest. I can't tell you how sick I am. I can't tell you how sick I am. Footballcultuur als keerzijde van de Amerikaanse droom. Hopelijk binnenkort ook te zien in Nederlandse bioscopen.