Ravens, toekomst van het football

Baltimore was zondag paars gekleurd. Paars is de kleur van de Ravens, het lokale footballteam, vandaar. De Ravens spelen elke zondagmiddag (en een enkele keer op maandagavond) en iedereen in Baltimore leeft met ze mee.

Paarse vlaggen wapperden van huizen en op auto's, de bevolking hulde zich in paarse T-shirts. Paarse footballkoorts heerste in Charm City, zoals de stad door de plaatselijke bevolking cynisch wordt genoemd.

Ernest, slager in de grootgrutter om de hoek, was er ook door bevangen. Ernest is een Afro-Amerikaan waar ik drie keer in pas. Hij heeft een enorm lijf, en een goedmoedig gezicht. Geknipt voor een rol in de film The Wrestler Twee, om naast Mickey Rourke in de deli te staan.

The Wrestler

The Wrestler is een gruwelijke film, maar de scenes in de deli behoren tot de hoogtepunten in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Een vervolg zit er overigens niet in, want de worstelaar sterft op het einde in het harnas. Ernest en Mickey zullen elkaar dus nooit op het witte doek ontmoeten, een gemis.

Ernest droeg zondag een diep paars T-shirt, met een grote afbeelding van een raaf. Het hing als een gezinstent om zijn lichaam, tot ver over zijn broek. De smakeloosheid voorbij. Alleen al vanwege Ernest en zijn T-shirt hoop ik dat de Ravens dit jaar kampioen worden.

De vrouw achter de kassa, met plakkerige blauwgrijze krullen, droeg ook een paarse outfit. De klant voor mij klaagde dat zij een te hoog bedrag aansloeg voor een, wat zullen we zeggen, wekfles of doorzichtige minimelkbus met pretzels. De vrouw was daar niet van overtuigd. De man zei dat zij de pretzels van de rekening moest halen, hij kocht ze wel ergens anders.

Painful

De vrouw keek hem verbijsterd aan en vroeg of hij naar de Ravens ging kijken. De man antwoordde nors dat hij een fan is van de Orioles, het plaatselijke honkbalteam. Ha! De vrouw nam wraak. They are painful to watch, zei ze. Had ze gelijk in. De Orioles staan op de laatste plaats, met meer dan dertig wedstrijdpunten achterstand op de New York Yankees.

Nee, dan de Ravens. Een spannend team, met quarterback Joe Flacco als inspirator, motor en architect. Wacko for Flacco, is hier het heersende sentiment. Goede naam natuurlijk, Joe Flacco. Laat hem over je tong rollen en je weet dat je een topper in huis hebt. Zondag, tegen de San Diego Chargers, speelde hij een puike wedstrijd, met twee passes die tot een touchdown leidden.

Minpunt was zijn onderbroken pass in de vierde en laatste speelhelft. Het hielp dat sterspeler Ray Lewis dertig seconden voor tijd vlieggewicht en eenmotorige mug Darren Sproles van de Chargers onder de zoden schoffelde. De Ravens kwamen met de schrik vrij: 31-26.

Exotische vogels

De Ravens hebben exotische vogels in hun midden. Defensive cornerback Domonique Foxworth stopt zijn geld in een burgerrechtenmuseum. Tackle Jared Gaither is met zijn lengte van ruim twee meter en zijn gewicht van 175 kilo een imposante verschijning op het veld.

Hij is een uitstekende kok, een Jock Chef, die niet alleen zichzelf maar ook zijn teamgenoten met zijn culinaire kunsten verwent. Dat liep uit de hand, zei hij deze week in een interview: 'Every day, my guys bug me. Are you cooking? I have to say, 'No, not today'. I ain't their mamas.'

I ain't their mamas. Hartverscheurende zin. Columnist aan de Ravens: laat Gaither even met rust, alstublieft. Voorlopig geen geroosterde kip, malse biefstuk, aardappelpuree en sweet peas meer. Het alternatief is een overspannen tackle.