Over Serena en sinaasappels
| Uitgegeven: | 17 september 2009 10:21 |
| Laatst gewijzigd: | 17 september 2009 10:22 |
In de autobiografie van Serena Williams, On the Line, staat een onthullende passage over haar onuitstaanbare gedrag als jeugdspeelster. Toen ze acht of negen jaar oud was, aldus Williams, kreeg ze soms tennisles van Juno, een kennis van haar vader. Op een dag bracht Juno sinaasappels voor Serena en Venus mee naar de training.
Na afloop, toen hij was vertrokken, sloeg Serena de sinaasappels tot moes, door ze over het net te serveren of in een winkelwagen te verpulveren.
'Ik heb geen rechtvaardiging of verklaring voor mijn gedrag,' aldus Serena Williams in On The Line.
'Ik liet mij gaan tegenover die weerloze sinaasappels.' Destijds was ze overstuur van haar eigen optreden, dat ze brutaal en harteloos noemt. Nu, terugkijkend als volwassene, kan ze er om lachen.
Killerinstinct
Bovendien, schrijft zij, ziet ze in haar optreden van destijds een kiem van de topsporter die ze is geworden: 'Je kan niet zonder een wilde karaktertrek als je je met anderen wilt meten. Een vorm van irrationeel killerinstinct is onontbeerlijk.
Je moet duidelijk maken dat je roekeloos en onvoorspelbaar bent - niet alleen om dat je tegenstanders in te wrijven, maar ook ter herinnering aan jezelf.'
Afgelopen zaterdag, in de spraakmakende halve finale van Serena Williams tegen Kim Clijsters op de US Open, had het niet veel gescheeld of de lijnrechter was eenzelfde lot beschoren geweest als de sinaasappels in On The Line.
Voetfout
Nadat de lijnrechter Williams bestrafte voor een voetfout, kreeg de inmiddels 27-jarige speelster een oncontroleerbare woedeaanval. Tegenover de verbale agressie en het uitgestoken racket van Williams zag de lijnrechter, die anoniem is gebleven, er akelig weerloos uit.
Het verschil tussen toen en nu is dat de opnieuw roekeloze en onvoorspelbare Serena Williams haar gedrag in de halve finale niet brutaal en harteloos noemt. Ze heeft weliswaar haar excuses aangeboden aan de lijnrechter, die ze ook nog eens een big old hug wil geven.
Maar het is de vraag hoe 'oprecht' die excuses zijn, zoals ze zelf verklaarde in een persconferentie in aanwezigheid van haar zus Venus na afloop van hun winst in de finale van het vrouwendubbel.
Duivels
Voorlopig houd ik het erop dat de sinaasappels van destijds op meer begrip kunnen rekenen dan de lijnrechter die haar benadeelde met de onfortuinlijke beslissing. Serena, die zichzelf in On The Line 'een echte heks' noemt, met een karakter dat ze beurtelings omschrijft als 'slecht', 'wild' en 'duivels', had in elk geval de aanwezigheid van Venus nodig om tot inkeer te komen.
Na afloop van de halve finale en de dag daarop was ze daartoe niet bereid of in staat. Ook daar zit een patroon in. Haar oudere zus, die in het boek V wordt genoemd en beschikt over een irenisch karakter, staat haar hele leven al paraat om Serena uit netelige situaties te redden.
In een scherp stuk in The Washington Post van woensdag vraagt sportcolumnist Sally Jenkins zich af wat Serena Williams werkelijk vindt van haar eigen gedrag, achter de facade van publieke scherts en slimme manipulatie van de media.
Begrip
Die vraag is terecht. Jenkins doet er goed aan On The Line te lezen, een fascinerend en onthullend verslag van het complexe leven van Serena, die samen met Venus werd verwekt om van haar vader een rijk man te maken. (Een geslaagd project.)
Citaat: 'Ik wist niet wie ik was, toen ik die sinaasappels stuksloeg. Het was een beetje eng. Maar op de tennisbaan vond ik het prachtig. Op de tennisbaan begreep ik mijzelf wel.
En, terugkijkend, vormde dit moment de eerste glimp van de passie die ik snel daarna op de baan toonde. (...) Het kan niet anders dan dat de emotionele band met de sport die middag tijdens de training op de baan tot ontwikkeling kwam.'
Stukslaan zit in haar karakter. Zonder die destructieve eigenschap zou ze het niet tot topsporter hebben geschopt.
| © NUsport/Menno de Galan |
- Last waltz van een columnist
- Tiger's comeback
- De eerste pitch van Obama
- De weg naar een honkbaldynastie
- Een nieuw honkbalseizoen
- Honkbalcultuur en Spring Training
- De persoonlijkheid Kevin Millar
- Over de genade van honkbal
- Een studie in contrasten
- Godfather van de snowboardcross
- Winterkoningin Lindsey Vonn
- Tennisdiva of tennismonster?
- Tim Tebow in de Super Bowl
- Het seizoen van de Ravens
- Nu ook Mark McGwire
- Het ontslag in het college football
- Vicks vechtmachines
- In de ban van Tiger
- Honkbal is moody
- Alleen Jeter is nog over
- De Tiger gekooid
- Beckhams make-over
- Football en hersenletsel
- Vijf kanttekeningen bij de Yankees
- De tennismachine van Agassi
- Vlak voor de World Series
- Honkbal in de herfst
- Een oproep tegen de Yankees
- Over thuisfluiters in het football
- De Yankees winnen weer eens
- Ravens, toekomst van het football
- Over Serena en sinaasappels
- De sweetheart van de US Open
- Amerikaanse sporttoestanden
- Het verkeersongeluk van Phelps
- Het gezicht van de Yankees
- Het dutje van A-Rod
- In de ban van de lijst
- Obama aan de bal
- Becks terug in LA
- Tim Wakefield en zijn knuckleball
- Wat is er met Andy gebeurd?
- De kampioenen uit Noord-Amerika
- Een ode aan Steve Wilstein
- Federer volgens schrijver Wallace
- De comeback van Kris Benson
- Amerikaans tennis na Roddick
- Big papi's laatste swing
- De verkochte ziel van Phelps
- Ramirez, de val van een rastaman
Maandag column
| Balgevoel | |
|
Maandag is voetbaldag bij NUsport. Columnist Menno Pot behandelt dan ook op de eerste werkdag van de week steevast hetzelfde onderwerp: Balgevoel. |