Amerikaanse sporttoestanden

Als u dit leest ben ik in het land van de grenzeloze sportmogelijkheden. Koud uit het vliegtuig gaat de tv aan. Honkbalwedstrijd van de Phildelphia Phillies; heb ik een jaar naar uitgekeken. Tennisverslag van de US Open; wil ik eigenlijk niet missen.

© ANP

College football is weer begonnen, de passie van mijn Amerikaanse schoonfamilie. Als de Phillies tegenvallen schakel ik over naar een honkbalwedstrijd op een van de sportzenders.

Of kijk naar een voorbeschouwing van NFL football; de Philadelphia Eagles zijn er klaar voor, om van de Ravens in Baltimore nog maar te zwijgen.

O nee, wacht even, de Ravens kan ik in Ocean City, New Jersey, waar ik de eerste week van mijn vakantie doorbreng, niet ontvangen. Daarvoor moet ik wachten tot ik in Baltimore ben.

Worstelen

In Nederland hebben we het drukste sportweekend van het jaar achter de rug. Veel EK's, een enkele WK en een wielerronde in Spanje. Competitievoetbal in binnen- en buitenland. In NRC Handelsblad van zaterdag deed de hoofdredacteur van NOS Sport zijn beklag.

"Wij worstelen met de vele evenementen", aldus Maarten Nooter. "Er is een gebrek aan regie en coördinatie." Zijn oplossing: sportkoepel NOC*NSF en de bonden moeten met elkaar om de tafel.

De hoogste tijd voor overleg en goede afspraken. Nooter: "Ze moeten nu bijvoorbeeld tegen de judobond en de hockeybond zeggen dat ze voorlopig even moeten wachten met het organiseren van toernooien, andere sporten moeten aan de beurt komen."

Spreiding

Spreiding van sportevenementen! Een mooie, ordelijke oplossing. Maar niet erg realistisch. Tv voegt zich nog altijd naar de sport, in plaats van andersom.

Het andere geluid komt, zoals verwacht, van Erica Terpstra, voorzitter van NOC*NSF: "Nee hoor. Het zijn zeker niet te veel evenementen. (…) We moeten niet zo piepen, we zouden juist trots moeten zijn."

Komt maar op met die sport, is de houding van Terpstra. Jammer dat haar niet de vraag is voorgelegd of en zo ja hoe Maarten Nooter en zijn mannen en vrouwen een en ander moeten registreren.

Teveel

In een opzicht heeft Terpstra gelijk: in de Verenigde Staten hoor je nooit klachten over een teveel aan sport en een gebrek aan coördinatie. De laatste brompot hierover was David Halberstam, de vermaarde oorlog- en sportjournalist.

Hij richtte zijn kritiek niet op een teveel aan sportevenementen maar op de periodieke uitbreiding van teams en liga's in de honkbal- en footballcompetities.

Halberstam voorspelde dat deze zou leiden tot kwaliteitsverlies: hoe meer teams, des te minder topsporters per team. Spreiding van sporttalent kon hem niet bekoren.

Hij voorspelde dat deze zou leiden tot het einde van topteams, die hun sport domineren. En juist naar die topteams keek Halberstam graag. (Halberstam hield geen rekening met eigenaren als George Steinbrenner van de New York Yankees, die hun topteams kopen.)

Instituut

Los daarvan. Amerika heeft geen instituut als NOS Sport. Sportwedstrijden en -evenementen worden tegelijkertijd uitgezonden, door diverse zenders. Wie zijn plaatselijke honkbalclub wil volgen is aangewezen op een lokaal station.

Tennis wordt overdag door een andere zender uitgezonden dan 's avonds. In de weekends zijn de belangrijkste honkbalwedstrijden aangekocht door nationale stations. Geen mens kan het allemaal volgen. Geen mens die het ook allemaal wil volgen.

Overzichtelijk

Is dat een wenkend perspectief voor Nederland? Of houden we sport op televisie toch het liefst overzichtelijk, in de vertrouwde handen van de NOS (op enkele voetbalwedstrijden en tennistoernooien na)?

Dat is de vraag waarover Terpstra en Nooter zich zouden kunnen buigen. Spreiding van evenementen, competities en wedstrijden over de zenders. Wildgroei, chaos, overdaad. Amerikaanse sporttoestanden.