De kampioenen uit Noord-Amerika

De ochtenden van mijn jaarlijkse zomervakantie in de badplaats Ocean City, New Jersey, staan in het teken van een vast ritueel. Opstaan, tanden poetsen, huis uit, kranten kopen bij de kruidenier om de hoek, naar mijn stamcafé.

© ANP

Het speelt zich af tussen zes uur en half zeven ’s ochtends. Vroeg? Er is altijd een groep jongeren die mij voor is: surfers.

Terwijl ik het honkbalverslag lees nemen zij het surf report door op hun laptops. Waar zijn die dag de beste golven, aan de noordkant van het eiland (zoals Ocean City ten onrechte wordt genoemd, want de plaats is door drie bruggen verbonden met het vasteland) of juist aan de zuidkant?

Na kort overleg en een krachtige kop koffie stappen ze in hun pick-up truck met plank in de laadbak, of in hun roestbak met plank op het dak. De golven lonken, de branding moet worden bereden, voordat ze zich melden bij hun vakantiebaantje. Als het werk erop zit zoeken ze de branding weer op.

Sportverslaving

Ze voldoen aan drie criteria van sportverslaving: ze surfen, praten erover of denken eraan. Werken is een pauzenummer, noodzakelijk voor levensonderhoud en het kopen van surfmateriaal.

Als hun baan het toelaat (of toestaat) hebben ze tijdens kantooruren hun computerscherm afgesteld op een live surf camera, die hun verlangen naar de golven aanwakkert.

Ocean City

Geen wonder dat Ocean City sinds kort surfkampioenen voortbrengt. Vorige maand stond er in de regionale krant, The Star-Ledger, een portret van Chris Kelly, ster van de plaatselijke middelbare school en de beste jeugdsurfer van de staat New Jersey.

Kelly droomt van een profcarrière in de voetsporen van Kelly Slater, meervoudig wereldkampioen en een van de weinige surfmiljonairs – geschat inkomen vorig jaar ruim twee miljoen euro. Chris Kelly is nog lang niet zo ver, maar hij heeft de eerste horde genomen: zijn sportspullen (inclusief sportdrankjes) worden betaald door sponsors.

Ze stellen hem ook in staat surftoernooien te bezoeken in exotische oorden die met surfen worden geassocieerd: Hawaii, Costa Rica, Barbados.

Bloei

De golven van Ocean City kunnen niet tippen aan die van Hawaii, maar dat heeft de bloei van de sport in de badplaats aan de Oostkust niet belemmerd.

De middelbare school heeft er nu ongeveer even veel surfers als footballspelers en bij de plaatselijke surfshop (Boardwalk en Seventh Avenue), een verzamelplaats voor surf bums, is het altijd druk, ook bij slecht weer.

Balaram Stack

Ocean City is daarin geen uitzondering. Afgelopen week stond er een portret in The New York Times van een surfer uit het noordelijker gelegen Long Island. De Chris Kelly van Long Island heet Balaram Stack.

Ook hij droomt van een profcarrière, ook hij reist de wereld rond om zijn droom te verwezenlijken, ook hij oefent tijdens de winter in ijskoud water dat hem bad ice cream hoofdpijn bezorgt.

Niet ontmoedigen

Slechte golven, koude golven; Stack en Kelly laten zich er niet door ontmoedigen. Badplaatsen zonder eeuwig tropisch klimaat en een traditionele surfcultuur brengen nu jonge talenten voort die zich met de internationale top kunnen meten.

Het wachten is op de eerste surfkampioen uit het Noord-Oosten van Amerika.