Een ode aan Steve Wilstein

Niet iedereen deed het. Niet iedereen injecteerde zich met steroïden. Dat was, kort en krachtig, de boodschap van Derek Jeter, aanvoerder en boegbeeld van de New York Yankees, aan het begin van het nieuwe honkbalseizoen.

Een opmerkelijke verklaring van een speler met een onbevlekte status. Als Jeter spreekt, luistert sportminnend Amerika. In dit geval nam hij afstand van teamgenoot Alex Rodriguez, die was ontmaskerd als steroïdengebruiker.

En afstand van een tijdperk waarin de beste slagmannen naar de naald, tabletten en zalfjes grepen om hun slagkracht te vergroten.

Honkbalpurist

In twee simpele zinnen verklaarde Jeter zich tot honkbalpurist. In zijn lijf geen dope. Impliciet gaf hij aan dat ook hij voor de keuze had gestaan: wel of niet gebruiken. Hij had voor het laatste gekozen.

Daarmee hield hij zijn lichaam drugsvrij en zijn sportprestaties zuiver. Inmiddels is duidelijk dat hij een van de weinige topspelers van zijn generatie was, die de moed van dat zelfstandige oordeel konden opbrengen.

Vrijwel iedereen bezweek voor de verleiding. Het voorlopig laatste geval werd vorige week bekend: slugger Sammy Sosa, inmiddels met pensioen, testte in 2003 positief.

Blessure

De motieven van de spelers verschilden. De een gebruikte in de hoop snel te herstellen van een blessure, een ander om zijn lichaam een stroomstoot te geven, een derde om een vormcrisis te boven te komen, een vierde om de sprong te kunnen maken naar de major leagues.

Energie

Nogmaals: iedereen had zijn eigen motieven. Alex Rodriguez verklaarde tussen 2001 en 2003 steroïden te hebben gebruikt omdat ze hem energie gaven. Energie is een ander woord voor kracht, en daaraan ontbreekt het hem nu opnieuw. Door een heupoperatie miste hij een deel van de voorbereiding op het seizoen.

Na zijn terugkeer in mei leek hij er weinig last van te hebben, maar in juni speelde hij lusteloos. Hij raakte bijna geen bal meer. Zijn slaggemiddelde kwam gevaarlijk dicht bij de ondergrens van .200. Vorig weekend bleef hij aan de kant. Tot de all star break in juli zal hij soms niet spelen, zei hij dinsdag.

Dope

Vóór de honkbalbond steroïdengebruik illegaal verklaarde was Rodriguez wellicht opnieuw voor de verleiding bezweken om dope te gebruiken. Waarom niet, als hij er zijn oude vorm en ritme mee terugkreeg?

Maar dat is in 2009 geen optie meer. Het klimaat is veranderd; topspelers als Rodriguez weten dat ze er niet meer mee wegkomen. Een positieve test en ze staan 50 wedstrijden aan de kant.

Populair

Journalisten die over steroïden en andere stimulerende middelen schreven waren niet populair. Hun werd verweten het imago van een nobele (en zeer Amerikaanse) sport te bezoedelen. Dopegebruik was van alle tijden, werd aanvankelijk gezegd.

En bovendien: zo erg als in de atletiek en het wielrennen zou het nooit worden. Inmiddels weten we beter. Steroïden hebben het Amerikaanse honkbal overspoeld.

Paria

Een van de eerste journalisten die stimulerende middelen in honkbal aan de kaak stelden was Steve Wilstein. Tijdens de spraakmakende homerun race tussen Mark McGwire en Sammy Sosa in 1998 schreef hij dat de eerste het hulpmiddel androstenedione gebruikte om ballen de tribune in de te slaan.

Daarmee maakte Wilstein zich niet populair: honkballers én collega-journalisten verklaarden hem tot paria.

Hall of Fame

Elf jaar later maakt Wilstein kans te worden gekozen in de prestigieuze Hall of Fame, in Cooperstown, New York. McGwire en Sosa, de honkbalhelden waar hij over schreef, kunnen dat vergeten.

Wat voor Jeter geldt, geldt ook voor Wilstein: hij meende zich over stimulerende middelen de luxe van een zelfstandig oordeel te kunnen veroorloven. Hij schreef, waar anderen zwegen. Daar wordt hij nu, elf jaar later, door vakbroeders wellicht voor beloond.