Stealing home

Honkbal heet een trage sport te zijn, maar dat is een misverstand. De spelmomenten die er toe doen, die een wedstrijd beslissen en waarover later in wedstrijdverslagen wordt nagepraat, vinden vaak in een mum van tijd plaats.

Een paar seconden, langer duren ze niet. Soms gebeurt er in die flits zo veel, dat het oog het niet kan volgen. Zag ik werkelijk wat ik denk dat ik zag?

Zo'n moment vond zondag plaats in een wedstrijd tussen de Red Sox uit Boston en de New York Yankees. In de vijfde inning stal Jacoby Ellsbury van de Sox het thuishonk, na een worp van Andy Pettitte, een doorgewinterde werper.

Catcher Jorge Posada van de Yankees probeerde Ellsbury nog uit te tikken, maar hij was blijkbaar net te laat. De scheidsrechter gaf te kennen dat hij safe was, dat Ellsbury het thuishonk veilig had bereikt.

Stalen zenuwen
Stealing home vereist stalen zenuwen, moed en snelheid. Stalen zenuwen: wie twijfelt of aarzelt moet niet aan dit ongewisse avontuur beginnen. Moed: het thuishonk wenkt, maar is ook nog ver weg; tussen het moment van aanzetten bij het derde honk en het aantikken van het thuishonk kan veel misgaan.

Snelheid: de actie heeft alleen kans van slagen als de werper en de catcher worden verrast. Spannend wordt het altijd. De speler raakt het thuishonk aan, de catcher probeert hem uit te tikken. Wat gebeurt eerder?

Tegelijkertijd
Hoe vaak ik het filmpje van Ellsbury ook op YouTube heb gezien, ik kom er in dit geval niet uit. Het lijkt of speler en catcher hun handelingen tegelijkertijd verrichten. Een prachtige foto in de New York Times van Ellsbury die na een duik het thuishonk aanraakt, stelt de scheidsrechter ogenschijnlijk in het gelijk, maar echt duidelijk is het niet.

Posada's hand zweeft boven de liggende Ellsbury, maar welke kant gaat hij op? Richting de speler (die in dat geval safe is) of juist van de speler af omdat hij hem al heeft aangeraakt (in dat geval is Ellsbury uit)?

Curtain call
In ben overigens niet de enige die twijfelt. Volgens het verslag van de wedstrijd in de Boston Globe wisten de toeschouwers in Fenway Park aanvankelijk ook niet wat er was gebeurd. Pas toen dat tot hen was doorgedrongen, werd Ellsbury minutenlang toegejuicht. Hij werd zelfs de dug-out uitgeroepen voor een curtain call, een grote eer voor een honkballer.

Stealing home is het mooiste spelmoment in het honkbal: avontuurlijk, verrassend, tjokvol bluf. Ellsbury, een Navajo Indiaan en een van de snelste honklopers, wist dat hij een groot risico nam, tegen de aartsvijand nog wel. "Als je niet slaagt", zei hij, "zou het een van de grootste base-running fouten zijn geweest."

Beslissende actie
Nu was hij de held, de eerste Red Sox-speler in 15 jaar die erin slaagde het thuishonk te stelen. Het was de beslissende actie van de wedstrijd, vernederend voor Pettitte en Posada. Een nederlaag voor de Yankees was hierna onvermijdelijk.

Trainer Terry Francona van de Sox nam Ellsbury na zijn gouden actie in de houdgreep: een Amerikaans sportgebaar van genegenheid.