De prijs van steroïden

In oktober 2004 kreeg ik een indringende les over steroïden en honkbal. Ik was destijds in New York in verband met de verkiezingen, maar over de strijd tussen George Bush en John Kerry praatte niemand.

In plaats daarvan ging het in het café waar ik de ochtendkranten las over maar een ding: de teloorgang van de New York Yankees. De Yankees waren in de playoffs (best of seven) van de honkbalcompetitie uitgeschakeld door hun aartsrivalen, de Boston Red Sox.

Giambi
Een dramatische nederlaag: ze hadden eerst een 3-0 voorsprong genomen, waarna de Red Sox vier wedstrijden op rij hadden gewonnen. De stad was er stil van. Even. Daarna werd gezocht naar een schuldige. Die werd snel gevonden: Jason Giambi.

Giambi, een krachtpatser die grossierde in homeruns, was in juli 2004 vanwege een goedaardige tumor uitgeschakeld. In september, vlak voor de playoffs, keerde hij terug in de basis. Hij speelde tien wedstrijden, raakte geen bal, en werd in het naseizoen buiten het team gehouden.

Dopegebruik
Mijn gesprekspartner in het café, een freelance journalist die voor de New York Times en Slate over financiën schreef, meende te weten wat er werkelijk met Giambi aan de hand was: zijn tumor was te wijten aan dopegebruik. Giambi had, zei hij, gegokt en verloren. Steroïden hadden zijn lichaam verwoest.

Op een ander niveau had hij echter gewonnen: mede dankzij de steroïden had hij een contract getekend voor 120 miljoen dollar. Na het honkbal hoefde hij dus nooit meer te werken. Zijn familieleden evenmin.

Levenswandel
De levenswandel van Giambi werd door mijn gesprekspartner niet afgekeurd. In tegendeel: hij had in zijn geval precies hetzelfde gedaan. Waarom? De keuze tussen wel of geen dope vormde in geval van Giambi wellicht het verschil tussen een doorsnee major league honkballer en een ster.

Een doorsnee honkballer verdiende hooguit enkele miljoenen dollars, een ster zeker tientallen miljoenen dollars. Zo veel geld, dat was wel een gok waard. Met je lichaam én je reputatie.

Permanente schade
Mijn gesprekspartner bleek het zowel goed te hebben gezien als ernaast te zitten. Enkele maanden later gaf Giambi een persconferentie waarin hij impliciet erkende stimulerende middelen te hebben gebruikt. Maar die hadden zijn lichaam geen permanente schade toegebracht.

Giambi maakte een doorstart en werd door honkbalfans in genade aangenomen. Hij speelt nog steeds op een hoog niveau, niet meer voor de Yankees maar voor de Oakland Athletics, de club waar hij ooit doorbrak.

Wanhopen
Ik dacht aan Giambi en het betoog van mijn Amerikaanse collega in het café na het lezen van een groot artikel over steroïden en honkbal in de Times van dit weekend. De strekking daarvan: spelers die geblesseerd waren, of die vreesden net niet goed genoeg te zijn voor een plaats in de basis, hoefden niet te wanhopen.

Steroïden waren overal, artsen en kwakzalvers die ze wilden verstrekken of zelfs toedienen snel gevonden. Wie een gok met zijn lichaam én reputatie wilde wagen, werd geen strobreed in de weg gelegd.

Gebruik
Aan het begin van dit seizoen zei Derek Jeter, de aanvoerder van de Yankees, dat niet alle spelers steroïden gebruikten. Hij wilde zich daarmee afzetten tegen teamgenoot Alex Rodriguez, die net tegen de lamp was gelopen.

Jeter heeft natuurlijk gelijk: niet iedereen gebruikte. Maar veel te veel spelers werd het jarenlang veel te makkelijk gemaakt om voor de verleiding te bezwijken. Inmiddels is duidelijk hoe groot de schade is die de sport daarmee werd toegebracht.