De verlossing van Opening Day!

Opening Day! Mijn favoriete sport is weer tot leven gewekt, na een vijf maanden durende winterslaap. De Orioles in Baltimore begonnen het nieuwe seizoen maandagavond tegen de Yankees, honkbalgrootmacht uit New York.

In gedachten zat ik in Camden Yards, het fraaie stadion van Birds, zoals ze in de volksmond worden genoemd. Trui aan tegen de kou, plastic bekertje ijskoud bier in de hand.

Dat de Orioles nog wonnen ook maakte mijn dagdromen alleen maar zoeter. Even waande ik mij weer terug in Baltimore waar ik jaren woonde. Hoe zou de stad eruit hebben gezien, de ochtend na deze symbolisch belangrijke overwinning?

Emoties
Het begin van een nieuw honkbalseizoen maakt in Amerika hevige emoties los. Niet alleen bij de fans, ook bij de spelers. Mijn favoriete sportschrijver wijdde er deze week een stuk aan.

Doug Glanville, voormalig profhonkballer bij de Chicago Cubs, de Philadelphia Phillies en de Texas Rangers, heeft sinds kort een column op de website van de New York Times. Of eigenlijk schrijft hij essays, die een uniek inzicht geven in de honkbalwereld. Zijn meest recente bijdrage had als titel: Grand Openings.

Rookie
‘Een tijd van grote verwachting en hoop,' aldus Glanville. ‘Hoe vaak ik deze dag ook al had meegemaakt, ik voelde mij altijd weer een rookie' - een eerstejaars prof. Wat is er volgens Glanville dan zo bijzonder aan?

‘De ziel van de sport wordt verjongd. Terugblikkend op de eerste wedstrijd van ieder seizoen ziet de speler hoe zijn leven veranderde. Deze dag markeert ook de loopbaan van een honkballeven, het moment waarop spelers plechtig beloven hun uiterste best te doen. Ze beseffen dat ze een bevoorrecht bestaan hebben, waarin ze hun passie kunnen uitleven.'

Mail
Zou een Nederlandse voetballer ooit zo lyrisch over de eerste competitiewedstrijd hebben geschreven? Het stuk van Glanville smaakte naar meer. Ik stuurde hem een e-mail, met de vraag of ik een paar vragen over zijn honkballeven mocht stellen. Dat mocht. Hier volgt een weergave van zijn verhaal.

"Een honkbalseizoen lijkt weliswaar lang te duren, maar als je er zelf middenin zit voelt dat niet zo. Als je niet geblesseerd raakt en altijd in de basis staat speel je ruim 160 wedstrijden. Ze vliegen voorbij. Als je andere spelers ernaar vraagt blijkt dat een gedeelde ervaring te zijn."

Ritme
"Dat is het gekke van honkbal. Het ritme van iedere individuele wedstrijd is traag, je kunt je rustig voorbereiden en er zijn ook momenten gedurende de wedstrijd dat er tijd is voor reflectie."

"Maar de overheersende indruk is toch die van een snelle wereld. Hoe dat komt? Als profhonkballer leef je intensief. Je weet dat het zo voorbij kan zijn, vanwege vormverlies, een blessure, concurrentie van een nieuwe speler die jouw positie overneemt."

"Er is geen enkele bestaanszekerheid. Ontslag hangt iedereen voortdurend boven het hoofd. In die maalstroom van emoties en strijd leef je."

Passie
Ook dat maakt Opening Day zo bijzonder. Het is het enige moment dat honkballers die tot een van de dertig profteams zijn doorgedrongen opgelucht kunnen ademhalen.

Ze hebben het gehaald. Ze horen er weer bij - of nog steeds. Weer een seizoen waarin ze hun passie kunnen uitleven. Geniet ervan, houden ze zichzelf voor. Het kan zo afgelopen zijn.