Toekomstige sterren van de NBA

De toekomst van het Amerikaanse basketbal heet Perry Dozier. PJ, zoals hij door z’n ouders wordt genoemd, geldt als een van de grootste Amerikaanse basketbaltalenten van zijn leeftijd.

Wie daaraan twijfelt kan hem door de gymzaal zien dribbelen op video's op zijn eigen website, www.perrydozierjr.com. Er circuleren ook filmpjes van hem op YouTube, waarin hij met grote passen langs zijn tegenstanders vliegt.

De website en Youtube zijn net zo belangrijk als zijn sportieve prestaties. Met talent alleen kom je er niet meer. Een beetje speler weet dat het verzorgen van je eigen public relations een eerste vereiste is om in de hypercompetitieve wereld van het Amerikaanse basketbal de aandacht te trekken.

Hot
De twaalfjarige PJ is daarin geslaagd. Hij is hot, wordt gevolgd door scouts, uitgenodigd voor toernooien en zomerkampen. Over een jaar, op zijn dertiende, kan hij door de N.C.A.A., de sportbond van de universiteiten, officieel tot belofte worden bestempeld.

Of hij in de verre toekomst daadwerkelijk meedoet aan de prestigieuze universiteitscompetitie, de poort naar de profcompetitie, is natuurlijk de vraag. Basketballers zijn bovengemiddeld lang, dus hij moet flink doorgroeien. Een zware blessure, en zijn sportdromen zijn waarschijnlijk voorbij.

Hij kan natuurlijk ook ontsporen, of er gewoon geen zin meer in hebben. Hoewel, volgens zijn vader is dat geen optie. Perry, aldus Dozier sr., ‘is een hele verstandige jongeman.' Boodschap: Dozier sr. waakt ervoor dat zijn zoon niet van het rechte pad afwijkt.

Uitzonderlijke balcontrole
Allonzo Trier (13) is zo mogelijk een nog groter talent dan Perry Dozier. Hij heeft geen eigen website, maar in zijn geval was dat niet nodig. 'Zo', zoals zijn bijnaam luidt, heeft zich in de kijker gespeeld door zijn snelheid en zijn uitzonderlijke balcontrole.

Wat dat laatste betreft: Zo traint vier uur per dag. Inclusief reistijd is hij zelfs zeven uur met zijn sport in de weer. Voor toernooien vliegt hij het hele land door. Zo's motto: When the lights come on, it's time to perform. Dat is in zijn geval niet overdreven: hij traint tot hij er bij neervalt.

Een deel van zijn oefeningen doet hij in het bijzijn van zijn alleenstaande moeder, Marcie. Aan toewijding ontbreekt het haar niet, maar Marcie heeft een probleem: ze is slechts 1,62 meter lang. Als haar zoon niet veel langer wordt, kan hij het vergeten. Zo heeft zijn vader nooit ontmoet, maar hij volgens zijn moeder was hij ongeveer 1,88 m. Zo rekent erop minstens even lang te worden. Laten we hopen dat hij gelijk krijgt. Anders vergooit hij zijn jeugd aan een illusie.

Obsessie
Over Zo stond zondag een lang portret in de New York Times Magazine. Opzienbarend was het niet: het was al bekend dat sport, en vooral basketbal, voor Amerikaanse achterstandsjongeren een enkeltje richting rijkdom kan betekenen. Indringend was het wél. Zo en Marcie delen een obsessie: samen zullen ze de top bereiken. Ze nemen een grote gok; school komt voor de basketbaltalenten op een verre tweede plaats.

Alles wijst erop dat PJ en Zo het gaan maken. Maar een alternatief voor succes is er niet.