Rivaliteit

Het was verleden week 'Rivalry Week' in diverse Amerikaanse sporten. De Celtics speelden tegen de Lakers daags nadat North Carolina en Duke een ware heldenwedstrijd hadden afgeleverd in het college basketbal.

© ANP

Overal werd over ‘rivalry’ gesproken, een wedstrijd die boven een wedstrijd werd uitgetild, een sportontmoeting die veel meer betekende dan dat de een van de ander won.

Het ging om geschiedenis, vooral dat. Historie en cultuur.

Natuurlijk heeft de Amerikaanse sport niet het alleenvertoningsrecht op deze rivaliteit, maar feit is dat men in de rest van de sportwereld er niet zo’n grote zaak van maakt.

In Schotland noemt men Celtic - Rangers wel 'The Old Firm' en weten we dat het katholieken tegen protestanten zijn en dat die wedstrijd wel zes of acht keer per seizoen plaatsvindt en we vinden dat eigenlijk wel leuk, die gekke Schotten met hun privéspeeltje…

Wij noemen Ajax - Feyenoord (net zoals hierboven: alfabetisch benoemd) De Klassieker en we hangen er een speciaal label aan. Zoals ze dat in Milaan bij AC en Inter doen en in Athene bij AEK en Olympiakos.

En wellicht in Twente bij de FC tegen Heracles, in het noorden van Nederland bij FC Groningen en Heerenveen en in Spakenburg bij Spakenburg tegen de (IJsselmeer)vogels.

Nostalgie

In de Amerikaanse sport maken ze van die rivaliteit een marketingmechanisme. Zo doen ze dat in alle vier de collegesporten en maakten we afgelopen week de basketbaluitvoering mee. Voor liefhebbers is dit smullen geblazen, want deze confrontaties zijn behangen met nostalgie en schitterende verhalen.
.
De botsingen tussen Duke en North Carolina (beide scholen liggen dertien kilometer van elkaar vandaan) zijn krakers waar een groot kijkerspubliek voor klaar zit omdat er altijd wel iets speciaals gebeurt.

Dit keer was het een min of meer noodschot van Austin Rivers van Duke dat, als driepunter, goed viel en Duke de verpletterende uitzege bracht voor een ineens dodelijk stille basketbalhal in Chapel Hill waar negentienduizend mensen zwaar teleurgesteld de plek verlieten.

De duizend Duke-fans dansten daar de nacht in; dertien kilometer naar huis. Donkerblauw won van lichtblauw. Deze scorende Rivers is overigens de zoon van de coach van de Boston Celtics en papa Rivers moest snel doorreizen om zijn ‘rivalry’ mee te maken; tegen de Los Angeles Lakers. Die wedstrijd kreeg ook een spannend einde met verlenging en een nipte zege voor de Lakers.

Natuurlijk kennen we nog veel meer rivaliteiten in de sport: Borg - McEnroe, Graf - Seles, Amsterdam - Bloemendaal, HGC - KZ, Ons Eibernest - PKC, Montreal - Toronto, Calgary - Edmonton, Cambridge - Oxford (hoewel dat niet lekker ‘bekt’, omgekeerd is beter).

India - Pakistan in het cricket, Anquetil - Poulidor, Nereus - Njord, Bartali - Coppi, Cardinals –Cubs, Arnold Palmer - Jack Niklaus, Tonya Harding - Nancy Kerrigan, Harkema - Opeinde.

Fabelachtig

In de Verenigde Staten hebben sommige van deze ‘rivalries’ ook vaste namen en speeldata. Pittsburgh - West Virginia heet de 'Backyard Brawl', Oklahoma en Oklahoma State spelen de 'Bedlam Series', LSU en Ole Miss knokken om de 'Magnolia Bowl' en Bowling Green en Toledo doen het om ‘the battle of I-75’.

De footballteams van Grambling en Southern spelen eenmaal per jaar, in de Superdome van New Orleans, voor bijna honderdduizend toeschouwers ‘the battle of the bands’, hetgeen te maken heeft met de twee fabelachtige drumbands van beide scholen. Om de beurt mogen die vóór de wedstrijd en in de rust van de wedstrijd optreden.

En zo kan je dat hele grote sportland rondreizen en overal die rivaliteiten voelen. Wat te zeggen van Army en Navy in het football? Altijd honderdduizend mensen erbij, altijd spannend, altijd primetime televisie en beton-football.

Kermisterrein

Of Oklahoma - Texas, de wedstrijd die ‘The Red River Shootout’ wordt genoemd en altijd in de Texaanse Cotton Bowl, op een kermisterrein, wordt gespeeld? Elke school krijgt de helft van de kaartjes, tot op de laatste uitgeteld. Die wedstrijd wordt overigens ook wel de ‘No Excuses Game’ genoemd; verlies is geen optie.

Alabama en Tennessee (football) spelen altijd op de derde zaterdag van september en de winnende spelers steken een sigaar op. Ook als dat niet meer mag. Traditie nietwaar?

Footballwedstrijden tussen Harvard en Yale heten sinds meer dan een eeuw al ‘The Game’ en de beroemdste is die van 1968 toen Harvard zestien punten maakte in de laatste 42 seconden en daarmee een gelijkspel afdwong.

In de studentenkrant The Harvard Crimson stond de volgende dag: “Harvard beats Yale: 29-29.” En Indiana en Purdue spelen om de ‘Old Oaken Bucket’ en slaan elkaar daarvoor de hersens in en footballwedstrijden tussen Florida en Georgia noemt men ‘World’s largest outdoor cocktailparty’.

Coe - Ovett

In de rest van de wereld komen al die rivaliteiten voor (denk maar aan de veldslag die het Australian rules football elk jaar oplevert bij Carlton - Collingwood) en de vroeger fameuze ontmoetingen tussen de hardlopers Sebastian Coe en Steve Ovett, maar gaan we er niet zo heel bewust (of wellicht: overdreven) mee om. Ach….NEC - Vitesse, het zal.

Afgelopen week hoorde ik op de Amerikaanse televisie de basisregel van ‘rivalry’: “You don’t even like your opponent, you don’t hate him or her…it’s by far a stronger feeling. It’s about life and death. That goes till the last call of the game and then you go out and have a beer together.”

De hardste, mooiste, wreedste en bekendste van allemaal? Red Sox - Yankees. Dat kan zelfs binnen een familie de boel op scherp zetten…