De eerste worp

In het Amerikaanse honkbal kent men het begrip 'first ceremonial pitch'; de eerste, symbolische worp van de wedstrijd.

© ANP

Wij, in onze honkbalomgeving, vinden dat enigszins onzin. Heel soms zie je het. Ik herinner me een keer dat Herman Beidschat bij de Haarlemse Honkbal Week de eerste bal mocht gooien.

Beidschat is voor mij een fenomeen, de heiligste nummer 52 die ooit gooide en natuurlijk maak ik het verleden mooier dan het was. Ik stond, bij toeval, achter hem en hij keek om.

Gek

Ik groette, maar hij deed niets, hij was hypergeconcentreerd en zei niets, keek door me heen. Ik groette nogmaals en hij ontwaakte. Hij excuseerde zich: hij moest zo het veld op, hij moest de eerste bal werpen en, hij lachte even, hij was gewoon nerveus. Ik kon me dat niet indenken, maar liet deze grootheid in zijn gevoelens terugzakken.

Even later werd hij voorgesteld aan het publiek; licht applaus (want onze historische sportkennis is ook niet echt groot) klonk terwijl hij, in korte broek en met een smal, bleek koppie naar de heuvel liep.

Ik keek van een afstand toe en zag dat de misschien wel beste werper die we ooit in ons land hadden (sorry Rob Hofman, sorry Robbie Cordemans) enorme moeite had de bal in de richting van de plaat te krijgen. Stuit, lelijke stuit.

In het later langslopen, zei hij, verontschuldigend: "Zenuwen, ik zweer het je…zenuwen. Da's toch gek?"

Nowitzki

Afgelopen week zag ik twee mensen een belangrijke 'first ceremonial pitch' gooien. Plaats van handeling was Arlington, Texas. De Texas Rangers speelden tegen de St. Louis Cardinals en om het publiek echt te verwennen hadden de PR-mensen van de thuisploeg het een prima idee gevonden de Duitser Dirk Nowitzki te laten komen.

Dirk, zoals iedereen hem rond Dallas noemt, is een held daar. Hij bezorgde de NBA-ploeg van de Mavericks de titel met zijn nooit aflatende energie die hem door ziektes en blessures heen stuurde richting titel.

De mensen van de Rangers hadden hem wel nog even gevraagd of hij, als Europeaan, wel precies wist wat er achter die ceremoniële actie zat en of hij überhaupt wel vaardig een honkbal van zich af kon gooien. Dirk had gelachen en geknikt: dat zou voor elkaar komen.

En dus stond hij op de heuvel, maakte een mooie beweging en liet de bal feilloos naar de catcher zeilen. Applaus, gejuich…Dirk kon dus alles.

Bush

Een avond later was het de beurt aan George W. Bush, voormalige mede-eigenaar en voorzitter van de club. De voormalige president van Amerika is een vaste bezoeker van de ploeg en als hij in het stadion zit, hebben hij en zijn vrouw 'the best places in the house' en zit de wereldberoemde ex-werper Nolan Ryan (thans president van de club) naast hem.

Het is de vierde wedstrijd tussen beide teams, Texas MOET winnen en met luide stem wordt de ex-president aangekondigd.

Hij loopt naar de heuvel; hij heeft dit meer gedaan, wat heet. Hij heeft al heel wat ceremoniële eerste ballen door heel Amerika mogen gooien en aan zijn houding zie je ontspanning af. Ervaring zelfs.

Save

Achter de plaat knielt (voorzichtig) de oud-werper Ryan en zestigduizend mensen kijken toe. Toegegeven, het is een dingetje van niets, een kleine actie om het publiek in de ban van de wedstrijd te krijgen, een worp van eigenlijk niets.

Bush kijkt even rond, ziet zijn club, zijn stadion, zijn mensen en maakt de voor een pitcher zo karakteristieke bewegingen. Dan laat hij de bal los en…

Ryan moet sterk naar links uitstappen, de afwijking van Bush naar rechts is groot. Als er een rechtshandige slagman had gestaan, dan was de bal flink achter diens rug verdwenen: doorgeschoten bal waarschijnlijk. Ryan redt de situatie door de bal net te vangen. Bush knikt hem toe: thanks for saving my soul.

Krajicek

Later, in een krantenartikel, lees ik dat meer dan de helft van de 'first ceremonial pitches' niet goed uitkomen. De spanning voor velen blijkt te groot.

Ik denk even terug. Had ik dat ook niet een keer.

Het was bij een Sportgala in de RAI en ik moest, na een niet bijster geslaagde tennisballenactie met Richard Krajicek, hem later die avond een bal toegooien.

Ik ben een spelende mens en een bal is mijn thuis. Ik heb waarschijnlijk alle balsporten en spelletjes gedaan en daar stond ik op het podium. Het bedrag dat naar de Krajicek Foundation zou gaan, was op de bal geschreven, ik moest alleen maar de bal naar hem toegooien.

Curve

Ik las het bedrag voor, schatte de afstand naar de tennisspeler en voelde ineens een heel onprettig makend gevoel door mijn lijf trekken. Grote genade, ik moest die kleine tennisbal wel in zijn buurt krijgen.

Nee dus, hoewel ik dacht dat het soepel ging, vloog de bal uit de bedachte baan. Zo'n curve had ik nog nooit gegooid. Een van Krajiceks buren (ik denk een honkballer) ving de bal. Thanks. Ik mag dus zeggen dat ik in goed gezelschap ben.

Blijft de vraag waarom meer dan de helft van de mensen die zo'n eerste bal moet gooien, het ronde ding niet op de juiste plaats krijgt. Gooien kunnen we allen, mikken kunnen velen. Maar dan komt ineens dat begrip spanning erbij.

Boeiend, heel boeiend.